Month: January 2010

Για ΠΟΣΟ μαλάκες πια μας περνούν;

Από τη μια, δίνουν (λέει) 70 ευρώ στους ανέργους (εν είδει ελεημοσύνης) κι από την άλλη, την επόμενη μέρα, ανακοινώνουν αυξήσεις σε βασικά αγαθά, ΕΝ ΜΕΣΩ ΚΡΙΣΗΣ που ο φόβος θα έπρεπε να είναι για ΑΠΟΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟ!

Continue Reading

Διαρκής τρομοκρατία

Η τρομοκράτηση του κόσμου είναι διαρκής.

Γρίππη των πουλερικών, ισλαμικός φονταμενταλισμός, γρίπη των χοίρων, οικονομική κρίση, απειλή χρεωκοπίας.

Μήπως επειδή ο τρομοκρατημένος λαός είναι αυτός που δεν σηκώνει κεφάλι, που δέχεται αδιαμαρτύρητα να του αφαιρούνται ολοένα και περισσότερες ελευθερίες, που άγεται και φέρεται σαν κοπάδι από πρόβατα;
 

Continue Reading

Κι ύστερα σου λέει δεν μας κοροϊδεύουν

Κοιτάω την ιστοσελίδα της LIDL Ελλάδας και αντίστοιχα της Γαλλίας, έτσι από περιέργεια, για να δω τί προϊόντα βάζουν σε προσφορά εκεί κι αν είναι ίδια με εδώ.

Και φυσικά, ανακαλύπτω (η αλήθεια είναι χωρίς έκπληξη) πως τα ίδια προϊόντα, εκεί προσφέρονται φθηνότερα, πολύ φθηνότερα, τόσο που ακόμα και να μην είχαν ΦΠΑ στην Γαλλία, πάλι η διαφορά δεν θα ήταν τόσο μεγάλη.

Για παράδειγμα:

Σετ καλύματα αυτοκινήτου 21.99 ευρώ στην Ελλάδα, 16.99 στην Γαλλία

Τα πατάκια, 9.99 στην Ελλάδα, 6.99 στην Γαλλία.

Το αντιψυκτικό, 6.99 στην Ελλάδα, 5.49 στην Γαλλία.

Και η λίστα δεν έχει τελειωμό, όρεξη να έχει κανείς να χαλιέται και μπορεί να μπαίνει κάθε τόσο στα sites των πολυεθνικών σούπερ μάρκετ στην Ευρώπη και θα διαπιστώνει ότι τα ΙΔΙΑ προϊόντα, από την ΙΔΙΑ αλυσίδα, στην Ελλάδα πωλούνται ακριβότερα.

Τί λέτε, μας κοροϊδεύουν;

Continue Reading

Ενεργειακή ταυτότητα και άλλα πράσσειν άλογα

Τελικά έχω προβληματιστεί: Είναι τόσο βλάκες και ανίκανοι ή τόσο έξυπνοι που μας κάνουν να πιστέυουμε ότι είναι τόσο βλάκες ώστε να περνούν αυτά που θέλουν όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα;

Διαβάζω για τα μέτρα για την μείωση της κατανάλωσης ενέργειας που προτείνει το Υπουργείο Περιβάλλοντος.

Και ενώ σε γενικές γραμμές είναι σωστά για τις νέες οικοδομές και υποτίθεται πως θέτουν στη σωστή βάση το θέμα, όσον αφορά στις παλιότερες οικοδομές, μόνο προβλήματα θα δημιουργήσουν και υπερβολικό κόστος σε κατά κανόνα χαμηλά εισοδήματα ενώ φυσικά θα συμβάλλουν τα μέγιστα και στη διαφθορά.

Και εξηγούμαι:

Στη μεγάλη τους πλειοψηφία, τα κτίρια που προορίζονται για κατοικία, τουλάχιστον στην Αθήνα, είναι παλαιότερα από 20 χρόνια. Πολλά μάλιστα είναι από την πρώτη εποχή της άναρχης οικοδόμησης της Αθήνας (και του εγκλήματος Καραμανλή της αντιπαροχής), δηλαδή από την δεκαετία του 1950.

Αυτά τα σπίτια κατοικούνται είτε από τους χαμηλού εισοδήματος ιδιοκτήτες τους είτε ενοικιάζονται κατά κανόνα με χαμηλά ενοίκια. Καλούνται λοιπόν όλοι αυτοί να κάνουν ανακατασκευή στα σπίτια τους (γιατί πώς αλλιώς θα αποκτήσουν το πιστοποιητικό;), πληρώνοντας ένα κόστος που είναι υπερβολικό και σαφώς δυσανάλογο  προς την αξία τους.

Για παράδειγμα, εάν έχω ένα σπίτι 55 τετραγωνικά, 40ετίας και βάλε, κάνοντας τους υπολογισμούς με βάση τα μάλλον χαμηλά κόστη που αναφέρει η Ελευθεροτυπία στον παραπάνω σύνδεσμο, έχουμε ένα κόστος (ώστε το σπίτι να αποκτήσει το πιστοποιητικό) το λιγότερο 25000 ευρώ!

Το σπίτι αυτό, έχει μια μέγιστη εμπορική αξία περίπου 50-60 χιλιάδες ευρώ.

Αν υποτεθεί ότι ενοικιάζεται, δεν αποδίδει περισσότερα από 3000-3500 ευρώ το χρόνο μιας και 250-300 ευρώ είναι ένα εύλογο ενοίκιο. Από τα οποία μάλιστα η εφορία παίρνει μέχρι και 30%

Αμέσως γίνεται αντιληπτό, ότι με ένα τέτοιο κόστος, είναι καλύτερα να αφεθεί να ρημάξει, πολύ απλά γιατί δεν συμφέρει να μπεις σε τέτοια έξοδα.

Ή βέβαια, η αμέσως προσφορότερη εναλλακτική (που είναι και αρκετά "φυσική" στην Ελλαδάρα μας), να δίνουμε το "κατιτίς" του στον μηχανικό για να μας δίνει το πιστοποιητικό (και σιγά, ποιος θα πάει να ελέγξει, κι αυτός που θα πάει θα πάρει κι αυτός το δικό του δωράκι) κι έτσι με 2-3 χιλιαρικάκια θα ξεμπερδεύουμε.

Τελικά, μάλλον ΕΙΝΑΙ ηλίθιοι κι ανίκανοι (γιατί δεν τους έχω για τόσο πονηρούς).

ΕΛΕΟΣ!

Continue Reading

Ένα ακόμη blog

Γιατί, θα μου πείτε; Έτσι, θα σας πω. Χεστήκαμε, θα μου πείτε. Και θα συνεχίσουμε έτσι μέχρι που θα αρχίσουμε να βρίζουμε σόγια.

Απλά, μετά από τόσο καιρό, μετά από τόσα μηνύματα σε φόρα, είπα να κολακέψω λίγο την ματαιοδοξία μου και να αρχίσω να γκρινιάζω κάπως πιο δομημένα.

Γιατί είμαι γκρινιάρης. Γκρινιάζω με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου, επηρεάζουν άμεσα ή έμμεσα την ζωή μου, μου την σπάνε, με τσατίζουν, με χαλάνε. Ξέρω ότι υπάρχουν διάφοροι τρόποι να διαμαρτυρηθείς και ο καθένας επιλέγει αυτόν που του ταιριάζει καλύτερα. Εμένα δεν μου πάει ιδιαίτερα το να βγαίνω στους δρόμους και να φωνάζω. Το θεωρώ τον λιγότερο αποτελεσματικό τρόπο. Εντάξει, για εκτόνωση καμιά φορά (και για να μην χάνουμε και την επαναστατική φόρμα μας) μια χαρά είναι. Αλλά ουσία μηδέν.

Θα μου πείτε, κι εσύ ρε καραγκιόζη, θα τους κάνεις τα μούτρα κρέας με το να τα γράφεις εδώ, που πιθανότατα δεν θα σε διαβάζει και κανένας; Όχι, αλλά πρώτον το κάνω για μένα, “για να εκφραστώ” και δεύτερον, ελπίζω να δώσω μερικές ιδέες και σε άλλους.

Αλλά κυρίως, γιατί με αυτό τον τρόπο, αναμένω να κατακτήσω την θέση που μου αξίζει (την πρώτη δηλαδή), στο Πάνθεον των Μεγάλων Διανοητών. (@@)

Continue Reading