Ένα ακόμη blog

Γιατί, θα μου πείτε; Έτσι, θα σας πω. Χεστήκαμε, θα μου πείτε. Και θα συνεχίσουμε έτσι μέχρι που θα αρχίσουμε να βρίζουμε σόγια.

Απλά, μετά από τόσο καιρό, μετά από τόσα μηνύματα σε φόρα, είπα να κολακέψω λίγο την ματαιοδοξία μου και να αρχίσω να γκρινιάζω κάπως πιο δομημένα.

Γιατί είμαι γκρινιάρης. Γκρινιάζω με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου, επηρεάζουν άμεσα ή έμμεσα την ζωή μου, μου την σπάνε, με τσατίζουν, με χαλάνε. Ξέρω ότι υπάρχουν διάφοροι τρόποι να διαμαρτυρηθείς και ο καθένας επιλέγει αυτόν που του ταιριάζει καλύτερα. Εμένα δεν μου πάει ιδιαίτερα το να βγαίνω στους δρόμους και να φωνάζω. Το θεωρώ τον λιγότερο αποτελεσματικό τρόπο. Εντάξει, για εκτόνωση καμιά φορά (και για να μην χάνουμε και την επαναστατική φόρμα μας) μια χαρά είναι. Αλλά ουσία μηδέν.

Θα μου πείτε, κι εσύ ρε καραγκιόζη, θα τους κάνεις τα μούτρα κρέας με το να τα γράφεις εδώ, που πιθανότατα δεν θα σε διαβάζει και κανένας; Όχι, αλλά πρώτον το κάνω για μένα, “για να εκφραστώ” και δεύτερον, ελπίζω να δώσω μερικές ιδέες και σε άλλους.

Αλλά κυρίως, γιατί με αυτό τον τρόπο, αναμένω να κατακτήσω την θέση που μου αξίζει (την πρώτη δηλαδή), στο Πάνθεον των Μεγάλων Διανοητών. (@@)

Ιωσήφ

View more posts from this author

Leave a Reply