Μειώσεις…

Περνούσα σήμερα από την Ηλία Ηλιού στον νέο κόσμο, όταν πήρε το μάτι μου διαφημιστική πινακίδα πάνω από σουβλατζίδικο της περιοχής, που διαφήμιζε ότι μείωσε την τιμή στο σουβλάκι του, με πίτα, με 1 ευρώ και 30 λεπτά.

Έχοντας φτάσει, τους τελευταίους μήνες, μέχρι και 2.20 σε ορισμένα σουβλατζίδικα και υποθέτοντας ότι και το συγκεκριμένο θα το είχε 1.80 -2.00 όπως η μεγάλη πλειοψηφία, δεν μπόρεσα παρά να κάνω κάποιες σκέψεις.

Αναμφίβολα, η δύσκολη οικονομική κατάσταση, έχει πλέον επηρεάσει όλους τους τομείς οικονομικής δραστηριότητας, ακόμα και το φαγητό, που θεωρούταν ότι θα είναι το τελευταίο πράγμα που θα κόψει ο Έλληνας.

Η εύκολη ρευστότητα που απολάμβανε το μέσο νοικοκυριό μερικούς μήνες πριν, με τα διακοποδάνεια, καταναλωτικά, εορτοδάνεια, πιστωτικές κλπ, σήμερα δεν υπάρχει. Οι τράπεζες δεν δίνουν εύκολα τέτοιου είδους δάνεια πλέον, ενώ και όσοι είχαν πάρει, πρέπει πλέον να τα αποπληρώσουν. Παλαιότερα, ο μέσος υπάλληλος η άκομα καλύτερα Δημόσιος υπάλληλος, έπαιρνε ένα καταναλωτικό για να αγοράσει για παράδειγμα ένα αυτοκίνητο ή μια τηλεόραση και αυτό σήμαινε ότι δεν χρειαζόταν να αποταμιεύει ένα μέρος του εισοδήματός του για κάποιο διάστημα, μέχρι να μαζέψει το ποσό που απαιτούταν. Σαν αποτέλεσμα, ο καταναλωτής είχε διαθέσιμη κάποια ρευστότητα επιπλέον (αφαιρούταν μόνο η δόση, σχετικά χαμηλή από το εισόδημά του), την οποία την διοχέτευε εύκολα σχετικά σε έξοδα για διασκέδαση, διακοπές κλπ. Πράγμα που φυσικά εκμεταλλεύονταν οι αντίστοιχοι επιχειρηματίες και αύξαναν τις τιμές τους υπέρμετρα αφού ήξεραν ότι έτσι κι αλλιώς θα πουλήσουν στον λάρτζ και "λεφτά" Ελληνάρα. Το ίδιο και σε μια σειρά άλλα αγαθά, όπως τα βιβλία αλλά και είδη πρώτης ανάγκης.

Έχοντας ζήσει για ένα διάστημα έξω, ήμουν σε θέση να αντιληφθώ αυτή την αντίληψη, γιατί κάθε φορά που ερχόμουν, πάθαινα ένα σοκ από τις ανατιμήσεις (οι οποίες φυσικά και δεν έγιναν με το ευρώ, είχαν αρχίσει πολύ πριν, από το 1990 ήδη), που άρχισαν περίπου στην περίοδο που άρχισε να απελευθερώνεται η καταναλωτική πίστη στην Ελλάδα.

Δεν μπόρεσα επίσης να μην σκεφτώ, πως εφόσον ο συγκεκριμένος επιχειρηματίας, μπορεί και πουλάει το σουβλάκι του φθηνότερα τελικά και δεν μπορεί να χάνει γιατί θα κλείσει, άρα, το επιπλέον κέρδος που έβγαζε πουλώντας το 2 ευρώ, ήταν αισχροκέρδεια και αυτό ισχύει και για τους υπόλοιπους.

Μάλλον όμως, έφτασε επιτέλους ο καιρός που αυτά θα ισορροπήσουν, η αγορά, απαλλαγμένη από τις στρεβλώσεις που εισήγαγε η προκλητικά μονομερής παρέμβαση του κράτους στην ρευστότητα της αγοράς (και δεν μιλάω για τα σκάνδαλα και τις μίζες, γιατί αυτά τα χρήματα φεύγουν σε λογαριασμούς του εξωτερικού και ελάχιστα επηρρεάζουν την λειτουργία της εσωτερικής αγοράς αυτή καθ΄ αυτή, μόνο τα ελλείματα αυξάνουν), με την εύνοια μόνο προς ορισμένες πληθυσμιακές ομάδες, ίσως μπορέσει να εισάγει κανόνες παιχνιδιού πρωτόγνωρες για εμάς, που όμως έξω, στην "πολιτισμένη" Δύση, λειτουργούν χρόνια.

Ιωσήφ

View more posts from this author
One thought on “Μειώσεις…
  1. Σπυρος

    Αν λες για το σουβλατζίδικο στο Νέο Κόσμο, το γωνιακό, στα φανάρια, πριν τη Λαγουμιτζή αριστερά, έχω φάει πολλές φορές στο όρθιο και δεν είναι και άσχημο.
    Ο συγκεκριμένος έχει δικό του κρεοπωλείο ακριβώς δίπλα που σημαίνει ότι λογικά θα έχει μια αβάντα στο κόστος του κρέατος, συν του ότι άμα νοικιάζει και τους δύο χώρους θα έχει κάποια καλύτερη τιμή από τον ιδιοκτήτη. Όλα αυτά “λογικά”.
    Θέλω να πω ότι μπορεί και να μην είναι αισχροκέρδεια το 1,80-2,00 ευρώ,
    αλλά μπορεί και να είναι…. απλά θέλει ψάξιμο.

    Γεγονός είναι ότι ο κόσμος είναι παραιτημένος εδώ και χρόνια και οι συνεχείς ανατιμήσεις θεωρούνται φυσικό κι αναμενόμενο…

     
    Reply

Leave a Reply