Παραγωγή

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σαν χώρα, μας επηρεάζουν όλους, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

Είναι όμως και μια ευκαιρία για προβληματισμό, σκέψη και -γιατί όχι- διατύπωση προτάσεων. Ακούμε τώρα τελευταία, όλο και περισσότερο, ότι το πρόβλημα της Ελλάδας είναι ουσιαστικά δομικό: δεν παράγουμε σχεδόν τίποτα, εισάγουμε ακόμα και τρόφιμα στα οποία θα έπρεπε να είμαστε αυτάρκεις, ενώ η ανάπτυξη και η αύξηση του ΑΕΠ, τόσα χρόνια στηρίχθηκαν στην οικοδομική δραστηριότητα, ενώ και μεγάλο μέρος των επενδύσεων στράφηκε προς τα εκεί, με σκοπό την απόκτηση εισοδήματος από την εκμετάλλευση των ακινήτων.

Αναμφίβολα, αυτό δημιούργησε εισόδημα για ένα μέρος του πληθυσμού, όμως αυτό το εισόδημα δεν προέρχεται από την παραγωγική διαδικασία και άρα είναι μη βιώσιμο, αφού εξαρτάται από το διαθέσιμο εισόδημα αυτών που θα κάνουν χρήση αυτών των υποδομών. Ακόμη και το εισόδημα που όντως παράγεται με την κατασκευή των υποδομών αυτών, είναι one-off εισόδημα, άπαξ και τελειώσει το έργο, δεν έχουμε συνεχιζόμενη κι επαναλαμβανόμενη ροή, ενώ και ο δυνητικός αριθμός των οικοδομών που μπορούν να κατασκευαστούν είναι πεπερασμένος.

Η στρεβλή αυτή ανάπτυξη πήρε πιο έντονο χαρακτήρα μεταπολιτευτικά, ενώ το ζενίθ της έρχεται με την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ. Τότε, ο συνδυασμός δύο παραγόντων έδρασε καταλυτικά και καταστροφικά:

Από τη μια, έχουμε μια Ευρώπη που για δικούς της λόγους, θέλει να αφαιρέσει την παραγωγή από την οικονομική διαδικασία χωρών όπως η Ελλάδα (είτε αυτή είναι βιομηχανική παραγωγή είτε γεωργική) και να δημιουργήσει οικονομικές περιοχές αμιγώς στηριζόμενες στην παροχή υπηρεσιών (δυστυχώς για εμάς, χαμηλής αξίας υπηρεσιών, δεν ήθελαν να γίνει η Ελλάδα παροχέας υπηρεσιών software για παράδειγμα, αλλά παροχέας ντελίβερυ, γκαρσονιών και καμαριέρων), πράγμα που στέρησε από την χώρα την δυνατότητα να αντιμετωπίσει κρίσεις σαν αυτή που μαίνεται εδώ και δύο χρόνια, μιας και έξοδα όπως αυτά για τουρισμό θεωρούνται ελαστικά και άρα εύκολα κόβονται σε περιόδους οικονομικής δυσπραγίας.

Από την άλλη, το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν ανέπτυξε ποτέ μια αστική τάξη Δυτικού τύπου – η καταστροφή του '22 ήταν στην ουσία η καταστροφή της όποιας δυνατότητας δημιουργίας αστικής τάξης μιας και τα στρώματα αυτά του πληθυσμού ήταν τότε συγκεντρωμένα στη Μικρά Ασία και ήταν αυτά που επλήγησαν από τον Ξεριζωμό -, παρά μόνον μια παρασιτική λούμπεν αστική τάξη που γιγαντώθηκε στην διάρκεια της Κατοχής και του Εμφυλίου με τους μαυραγορίτες να γίνονται οι νέοι μεγαλέμποροι και βιομήχανοι και που μέχρι και σήμερα κυρίως απομυζά το Κράτος, οδήγησε στην δημιουργία μιας "μικρο-μεσαίας" πλειοψηφίας, έρμαιο της πελατοκεντρικής κομματοκρατίας, η οποία μέσω άφρονος δανεισμού και κατάχρησης και κατασπατάλησης των κοινοτικών ενισχύσεων, έτρεφε την μικροαστική νιρβάνα αυτής της πλειοψηφίας με τα σημερινά τραγικά αποτελέσματα.

Σιγά σιγά, οι παραγωγοί του πρωτογενούς τομέα, έγιναν είτε δημόσιοι υπάλληλοι, διογκώνοντας έναν αναποτελεσματικό και γραφειοκρατικό δημόσιο τομέα, είτε μακάριοι θαμώνες των τοπικών καφενείων, λήπτες των κοινοτικών επιδοτήσεων, ανεξαρτήτως αποτελέσματος της παραγωγής τους. Γιατί να παιδευτούν να παράγουν νόστιμα και ποιοτικά ροδάκινα, αφού κανένας δεν θα τα φάει και θα καταλήξουν στην χωματερή αλλά η ενίσχυση "θα πέσει";

Τί πρέπει να γίνει;

Πιστεύω ότι χώρες σαν την Ελλάδα, λόγω του μικρού τους πληθυσμού, δεν είναι δυνατόν να αναπτύξουν βαριά βιομηχανία. Από τη μια, η μικρή αγορά δεν επιτρέπει στην δημιουργία παραγωγής κλίμακας, ενώ και ο διεθνής ανταγωνισμός είναι πλέον άνισος (δεν μπορείς να τα βάλεις με τα παγκόσμια μεγαθήρια όταν εσύ ξεκινάς εκεί που οι άλλοι είναι καθιερωμένοι).

Αυτό που μπορούν να κάνουν όμως, είναι να εμπλακούν στην παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών αιχμής. Η Ελλάδα, έχει ένα σημαντικό πλεονέκτημα, το κλίμα της, που της επιτρέπει, με ήπιο τρόπο, να παράγει υψηλής αξίας (διατροφικής αλλά και οικονομικής) αγροτικά προϊόντα, ενώ και η βιομηχανία τροφίμων μπορεί να σταθεί απέναντι στον διεθνή ανταγωνισμό, λόγω της χαμηλής έντασης κεφαλαίου που είναι.

Μικρές βιοτεχνικές μονάδες, θα μπορούσαν να παράγουν πρωτότυπα και παραδοσιακά προϊόντα, τα οποία θα μπορούν να διοχετεύουν τόσο στην τοπική, όσο -κυρίως- και στην παγκόσμια.

Και για να μην ξεχνάμε και τον τομέα μας, αυτόν της υψηλής τεχνολογίας, εταιρείες Ελληνικές δημιουργημένες από άτομα με όρεξη και δημιουργικές ιδέες, μπορούν να ανταγωνιστούν επί ίσοις όροις ομόλογές τους στο παγκόσμιο τεχνολογικό χωριό.

Αρωγός αυτών των προσπαθειών εξωστρέφειας, μπορεί να είναι το Διαδίκτυο. Με πολύ χαμηλό σχετικά κόστος, έχουμε την δυνατότητα να παρουσιάσουμε την δουλειά μας, τα προϊόντα μας, να έλθουμε σε επαφή με τους πελάτες μας, να αναζητήσουμε λύσεις σε προβλήματα που μας προκύπτουν, γενικά να ανοιχτούμε στην παγκόσμια αγορά, που θα μας επιτρέψει ως μονάδες αλλά και ως χώρα συνολικά, να αποκτήσουμε εισόδημα που θα είναι αποτέλεσμα της παραγωγικής μας διαδικασίας και όχι δανεισμού.

Για να έχουμε έτσι μια ελπίδα, πιθανότητα κι ευκαιρία να ξεκολλήσουμε από το τέλμα.

Θα το εκμεταλλευτούμε;

Υ.Γ. Τις επόμενες ημέρες, ξεκινάει το ΕΣΠΑ. Μικρές επιχειρήσεις έχουν την ευκαιρία να επενδύσουν στις νέες τεχνολογίες και τους νέους τρόπους προβολής αλλά και να γίνουν κοινωνοί της νέας νοοτροπίας. Ελπίζω, να την εκμεταλλευτούν. Σε κάθε περίπτωση, εμείς οι επαγγελματίες των νέων τεχνολογιών, είμαστε εδώ για να βοηθήσουμε.

 

Ιωσήφ

View more posts from this author

Leave a Reply