Εντάξει, το άκουγα, το διάβαζα, το “ήξερα”…

…αλλά δεν το γνώριζα πραγματικά, δεν το είχα δει με τα μάτια μου:

Σήμερα έπρεπε να πάω σε δυο τράπεζες και πώς τα έφερε η σύμπτωση, στην μία έτυχε να δω μια κυρία η οποία πλήρωνε δόση από την κάρτα της, 100 ευρώ. Όπως κρατούσε το χαρτί, είδα ότι το οφειλόμενο ποσό, ήταν περίπου 4000 ευρώ, όσο σχεδόν και το όριο, με ελάχιστη καταβολή τα 95 ευρώ. Δηλαδή η κυρία αυτή, είχε τιγκάρει την κάρτα της, ήταν στο όριο της πίστωσής της και στην ουσία αποπλήρωνε τόκους.

Στην δεύτερη περίπτωση, όταν πήγα στο ταμείο να εξυπηρετηθώ, ο υπάλληλος φώναξε έναν άλλο, για να τον ρωτήσει αν θα έπρεπε να υπογράψει κι εκείνος και ότι θα έπρεπε να ενημερωθεί και το τμήμα κινδύνων, γιατί η προηγούμενη από εμένα πελάτισσα, όχι απλά είχε υπερβεί το πιστωτικό της όριο (10.000 ευρώ!!!) αλλά είχε κάνει και υπερανάληψη 100 ευρώ, δηλαδή εκτός από το χρέος που είχε με το υπερβολικό επιτόκιο των πιστωτικών, έκανε και υπερανάληψη, ποιος ξέρει τί ανάγκες έπρεπε να καλύψει, με το ακόμα πιο υψηλό επιτόκιο της ανάληψης μετρητών από κάρτα.

Νομίζω ότι ειδικά η δεύτερη περίπτωση (αλλά ως ένα βαθμό και η πρώτη) είναι χαμένες από χέρι, χωρίς πιθανότητα να αποπληρώσουν τέτοια χρέη.

Δεν εξετάζω τους λόγους που τις ανάγκασαν να δανειστούν από τις κάρτες τους, και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό (δεν είναι απαραίτητο να ξόδεψαν σε ψώνια, είχα περίπτωση γνωστού μου που αναγκάστηκε να δανειστεί από την κάρτα του για να καλύψει περίπτωση υγείας), αλλά θεωρώ πως είναι χαρακτηριστικό φαινόμενο πλέον και εφεξής και όλο και πιο συχνό, όπου πολλοί άνθρωποι, μεσαίων κυρίως εισοδημάτων (ή πρώην μεσαίων) – γιατί πιστωτική με τέτοιο όριο δεν σου δίνουν αν είσαι η G590 (G700 lllast year) – θα δυσκολεύονται ολοένα και περισσότερο να καλύπτουν τέτοια χρέη.

Ιωσήφ

View more posts from this author

Leave a Reply