Month: July 2011

Ταξί

Για άλλη μια φορά, η αγαπημένη μας κυβέρνηση, πιστή στην εφαρμογή των τεχνικών κοινωνικού αυτοματισμού, επιλέγει την σύγκρουση με μια συντεχνία, μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού, στο αποκορύφωμα της τουριστικής περιόδου, προσδοκώντας να ρίξει όλη τη ζημιά στους ταρίφες για να μπορέσει έτσι να τους αποδυναμώσει στα μάτια του κόσμου και να περάσει αυτό που θέλει.

Δεν θα κάνω κριτική επ' αυτού, προσφέρεται εξάλλου και για κομματικές αντιπαραθέσεις και δημοσιογραφικές αναλύσεις και γι ανα πω την αλήθεια, βαριέμαι την όλη φασαρία που πολύ φοβάμαι γίνεται και για το τίποτα.

Θα ήθελα όμως να καταθέσω κάποιες σκέψεις, εν είδει προτάσεων, για την ουσία του θέματος.

Όλοι γνωρίζουμε την "αγορά" που είχε αναπτυχθεί γύρω από τις άδειες ταξί, με ποσά που έφταναν σε ακραίες περιπτώσεις ακόμη και τα 300 χιλιάδες ευρώ. Βέβαια, κάποιος που αγόραζε μια άδεια, ιδιαίτερα σε τόσο μεγάλη τιμή, δεν προσδοκούσε μόνο να να βγάλει χρήματα "δουλεύοντας" το ταξί, αλλά και από την μελλοντική πώληση της άδειας. Πολλοί, το έβλεπαν σαν μια επένδυση για "τα γεράματα", να πουλήσουν την άδεια όταν πλέον συνταξιοδοτηθούν, για "να αγοράσουν σπίτι στο παιδί" κλπ κλπ.

Καλώς ή μάλλον κακώς, αυτή ήταν η κατάσταση, πάνω στην οποία όμως βασίστηκαν προγραμματισμοί ζωής. Και, αν και το όλο θέμα ήταν λάθος εξαρχής, το να γίνεται μια τόσο απότομη και βίαιη ανατροπή τους στάτους κβο, δεν προδικάζει μια ήπια και ήρεμη μετάβαση.

Θα μπορούσαν όμως να γίνουν τα εξής, ώστε να υπάρξει μια ομαλότητα, στην μετάβαση προς την πλήρη απελευθέρωση, να τεθούν κάποιοι κανόνες, που θα διασφαλίσουν εν μέρει τα συμφέρονται των ήδη κατόχων αδειών αλλά και σταδιακά θα αίρουν τα εμπόδια στους νεοεισερχόμενους:

1. Να οριστεί 3ετής περίοδος σταδιακής απελευθέρωσης, ώστε οι ήδη κάτοχοι άδειας να μπορέσουν να αποσβέσουν εν μέρει το κόστος τους (με δεδομένο δε ότι τελευταία ο άδειες πωλούνται πολύ φθηνότερα, έχει ήδη γίνει "κούρεμα" της αξίας τους και μέρος των ζημιών έχει απορροφηθεί, για να παραλληλίσουμε και με το χρέος της Ελλάδας).

2. Μέσα σε αυτή την περίοδο, να καταγραφούν οι ιδιοκτήτες αδειών και να ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΕΙ κάθε μεταβίβαση αδείας προς τρίτους. Έτσι δεν θα υπάρξουν περαιτέρω αγοραπωλησίες.

3. Να καταγραφούν οι οδηγοί ταξί (όπως αυτό φαινόταν στις δηλώσεις τους της φορολογίας εισοδήματος του 2010) και αυτοί, να έχουν απόλυτη προτεραιότητα στην έκδοση νέων αδειών.

4. Κάθε φυσικό πρόσωπο που πληροί τις προϋποθέσεις για απόκτηση άδειας ταξί, να έχει το δικαίωμα να έχει μία μόνο άδεια το πολύ. Με αυτό τον τρόπο, εμποδίζονται μεγάλες εταιρείες να δημιουργήσουν καρτέλ από τη μία, καθεστώς γαλέρας για τους οδηγούς από την άλλη.

5. Δημιουργία εταιρειών θα επιτρέπεται, με μετόχους κατόχους αδειών και μετοχές τόσες όσες και οι άδειες. Ταυτόχρονα, η απαγόρευση μεταβίβασης της άδειας, θα συνεχίσει να ισχύει.

6. Όταν ο κάτοχος μιας άδειας θα αποσύρεται (πρακτικά: πεθαίνει), η άδεια θα επιστρέφει στο κράτος.

7. Πιθανόν να πρέπει να επιβληθούν γεωγραφικοί περιορισμοί (αν και ίσως δεν είναι απαραίτητο).

Πιστεύω ότι οι παραπάνω προτάσεις, με τον μόνο περιορισμό που θέτουν, να μη μπορούν εταιρείες να αποκτούν χιλιάδες άδειες (με την οικονομική τους επιφάνεια, μπορούν να στραγγαλίσουν τον ανταγωνισμό και έτσι να επιβάλλουν μονοπωλιακές καταστάσεις), θα οδηγήσουν και αυτή την αγορά σταδιακά σε έναν εξορθολογισμό, χωρίς να υπάρξουν οι έντονες αντιδράσεις της συντεχνίας "της κίτρινης φυλής".

Continue Reading

Δημόσια Νοσοκομεία και ΟΑΕΕ

Πριν από καμιά 15αριά ημέρες με έπιασε ένας έντονος πόνος στη περιοχή του διαφράγματος και του στομαχιού. Στην αρχή, θεώρησα ότι θα περάσει μιας και με είχε ξαναπιάσει μερικές φορές τους προηγούμενους μήνες, αλλά αυτή τη φορά δεν πέρναγε με τίποτα, ενώ δεν άντεχα ούτε νερό να πιω, το έβγαζα.

Αφού πέρασα μια υπέροχη νύχτα πόνου και αγρύπνιας, την άλλη μέρα αποφάσισα να πάω στο νοσοκομείο, μιας και ο πόνος είχε μεν υποχωρήσει κάπως αλλά όχι εντελώς.

Το νοσοκομείο που εφημέρευε ήταν ο Ευαγγελισμός. Δεν θα περιγράψω την κατάσταση εκεί, σε μέρα εφημερίας, στα εξωτερικά ιατρεία, γιατί όλοι λίγο έως πολύ τα ξέρετε. Εκτός από τα επείγοντα περιστατικά, είχαμε και τον γραφικό τύπο που είναι στα επείγοντα ΚΑΘΕ φορά που εφημερεύει το νοσοκομείο, και "πεθαίνει" και φυσικά απλά απασχολεί το προσωπικο χωρίς λόγο και το εκνευρίζει.

Προετοιμασμένος να περιμένω αρκετές ώρες, είμαι και αρκετά υπομονετικός μέχρι να "εκραγώ", πέρασα πρώτα από τους παθολόγους, οι οποίοι μου έγραψαν να κάνω κάποιες αιματολογικές κι έναν υπέρηχο. (Ο υπέρηχος τελικά αποκάλυψε αυτό που είχα υποψιαστεί, πέτρα στην χολή, που έφραξε τον χοληφόρο πόρο και μου έκανε κολικό, αλλά ευτυχώς χωρίς φλεγμονή οπότε δεν ήταν επείγουσα η περίπτωση ώστε να χρειαστεί επέμβαση. Ήταν όμως ένα καλό ταρακούνημα για να αρχίσω δίαιτα. Ουδέν κακόν αμιγές καλού).

Μέχρι εδώ, οι πιο πολλοί, θα λέτε και τί μας ενδιαφέρουν εμάς οι περιπέτειες υγείας σου, και θα έχετε και δίκιο. Για άλλο λόγο γράφω το παρόν όμως.

Για να γίνουν οι εξετάσεις που παρήγγειλε ο γιατρός, έπρεπε να πληρώσω στο ταμείο. Όντας ασφαλισμένος στον ΟΑΕΕ, τους ρώτησα φυσικά τί καλύπτει η ασφάλειά μου. Μου είπαν ότι ο Ευαγγελισμός, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΥΜΒΑΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΟΑΕΕ και άρα θα έπρεπε να πληρώσω το ποσό μόνος μου και να πάω αργότερα στο ταμείο να πάρω αυτά που μου αναλογούν. Δηλαδή, ένα ΔΗΜΟΣΙΟ νοσοκομείο, δεν έχει σύμβαση με ένα ΔΗΜΟΣΙΟ ασφαλιστικό ταμείο! Ένα από τα ωραία παράλογα αυτού του θλιβερού μορφώματος που λέγεται νεοελληνικό κράτος.

Τέλος πάντων, οι εξετάσεις, κόστισαν 135 ευρώ, τα οποία και πλήρωσα. Όπως ανέφερα, δεν ήταν επείγουσα η περίπτωση κι έτσι έφυγα χωρίς να χρειαστεί κάποια αγωγή.

Την άλλη μέρα, πήγα στον οικείο ΟΑΕΕ να καταθέσω τα χαρτιά, για να πάρω τα χρήματα. Εκεί, μου έβγαλαν ότι το ποσό που είναι να παίρνω πίσω, είναι 87 ευρώ. Τους ρώτησα γιατί και μου είπαν ότι έχω συμμετοχή 25%. Έλα όμως που το 25% των 135 ευρώ δεν είναι 48 ευρώ και το ανέφερα στην υπάλληλο, η οποία μου είπε, ότι μια συγκεκριμένη εξέταση, αυτή της τροπονίνης (απ' ότι έμαθα μετά η συγκεκριμένη εξέταση, γίνεται για να διαπιστωθεί περίπτωση εμφράγματος, τα συμπτώματά μου βλέπετε, "έδειχναν" και προς αυτή την κατεύθυνση, είναι και η ηλικία λίγο "περίεργη", οπότε ο γιατρός ήθελε να σιγουρευτεί), δεν είναι στον επίσημο τιμοκατάλογο του κράτους και άρα δεν καλύπτεται το κόστος της (19 ευρώ). Και μου είπε χαρακτηριστικά, ότι το κάθε νοσοκομείο μπορεί να χρεώνει όσο θέλει, μιας και δεν υπόκειται στο κρατικό τιμολόγιο!

Δηλαδή, ο γιατρός ενός ΔΗΜΟΣΙΟΥ νοσοκομείο, παρήγγειλε μια εξέταση που έγινε στο ΔΗΜΟΣΙΟ νοσοκομείο, μάλιστα μια εξέταση που μπορεί να είναι καθοριστική για την ζωή του ασθενούς μιας και διαγιγνώσκει πιθανή θανατηφόρο επιπλοκή και άρα θα έπρεπε να καλύπτεται 100% και ούτε καν με συμμετοχή και η εξέταση αυτή, ΔΕΝ ΠΡΟΒΛΕΠΕΤΑΙ ΚΑΝ στο κρατικό τιμολόγιο. Ο παραλογισμός σε όλο του το μεγαλείο φυσικά.

Βέβαια, όντας πλέον έμπειρος στις συναλλαγές μου με τους δημόσιους φορείς και ξέροντας ότι πολλές φορές είναι στην διακριτική ευχέρεια του υπαλλήλου ο οποίος μπορεί να βαριέται ή να μην γνωρίζει 100% τους νόμους και τις εγκυκλίους, να σε εξυπηρετήσει ώστε να διασφαλίσει τα συμφέροντά σου, ανέφερα στην υπάλληλο (πάντα το κάνω, έστω και με πρόθεση προσβολής πλέον), ότι δεν πιστεύω τίποτα από όσα μου αναφέρει προφορικά και απαιτώ έγγραφη διαβεβαίωση για τον λόγο για τον οποίο δεν καλύπτουν την εξέταση. Έκανα λοιπόν, αυτό που πρέπει να κάνει ο καθένας μας όταν υπάρχουν τέτοιες διαφορές: αίτηση για έγγραφη βεβαίωση. Και άστους να τρέχουν.

Μόλις έχω τις απαντήσεις, θα σας ενημερώσω ;)

Continue Reading