#FREE_SAKKAS

Με αφορμή την παράνομη κράτηση του αναρχικού Κώστα Σακκά (#free_sakkas) ο οποίος κατηγορείται για συμμετοχή στην Συνομωσία Πυρήνων της Φωτιάς (ο ίδιος το αρνείται και οι ΣΠΦ έχουν δηλώσει ότι δεν είναι μέλος τους) και ο οποίος έχει ξεκινήσει απεργία πείνας για την άρση της προσωρινής φυλάκισής του που έχει υπερβεί κάθε συνταγματικό -αλλά και ανθρωπίνων δικαιωμάτων- όριο, είχα μια ενδιαφέρουσα ερώτηση από φίλο:

Πόσο “αναρχική” μπορεί να είναι μια ιδεολογία που χρησιμοποιεί βία για να επιβληθεί; δεν εξομοιώνεται σε αυτό που αντιτίθεται;

Η δική μου άποψη, είναι η εξής:

Η βία των αναρχικών, είναι η απάντηση στην απροκάλυπτη πια βία ενός κράτους που υπάρχει για να υπηρετεί τα συμφέροντα της εκάστοτε άρχουσας τάξης.

Όταν μου δώσεις μια σφαλιάρα στο ένα μάγουλο κι εγώ γυρίσω και το άλλο, θα μου δώσεις κι άλλη, κι άλλη, μέχρι να με κάνεις τούμπανο από τα χαστούκια. Αν όμως, αντί γι αυτό, σου ρίξω ένα φούσκο, υπάρχει τουλάχιστον μια ελπίδα να αποφύγω τις πολλές φάπες ή έστω να έχω την ικανοποίηση ότι έριξα κι εγώ μερικές.

Η αναρχία, όπως και ο κομμουνισμός, ΔΕΝ είναι χριστιανικού τύπου θεωρίες και καταστάσεις. Περιγράφουν μια κοινωνία, όπου οι τάξεις έχουν καταργηθεί, η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο δεν υπάρχει και ο καθένας συνεισφέρει εθελοντικά αυτά που μπορεί και παίρνει αυτά που χρειάζεται.

Ο δρόμος όμως προς αυτή την ιδανική κατάσταση, δεν είναι στρωμένος ροδοπέταλα και πολλές φορές, η βία είναι απαραίτητη, όχι για να επιβάλλεις τις ιδέες σου, αλλά για να αμυνθείς έναντι αυτών που θέλουν να επιβάλλουν τις δικές τους.

Διαφωνώ με ορισμένες πρακτικές των αναρχικών, όχι γιατί είμαι κατά της βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται, γιατί ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΑΠ’ ΟΠΟΥ ΚΙ ΑΝ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ, αυτά είναι παπαριές που λένε, αυτοί που θέλουν να έχουν αποκλειστικότητα στη βία και να μην αντιμετωπίζουν αντίδραση, αλλά γιατί είναι βιαστικοί και προσπαθούν να εφαρμόσουν τις πρακτικές μιας κοινωνίας ελεύθερης, όπου το άτομο θα δρα συλλογικά αλλά δεν θα συνθλίβεται από τη μάζα, όπως είναι η αναρχική, στις σημερινές νόρμες. Ε αυτό πολύ απλά δεν γίνεται.

Είναι ακριβώς το ίδιο λάθος με το να προσπαθείς να λειτουργήσεις σε καπιταλιστικό περιβάλλον, επιχειρήσεις που δεν θα αντλούν υπεραξία από τους εργαζόμενους. Ε, πολύ απλά δεν γίνεται και θα αποτύχεις.

Η διαφωνία μου με ορισμένες πρακτικές των αναρχικών έγκειται στο ότι πιστεύω ακράδαντα ότι για όλα υπάρχει η κατάλληλη στιγμή. Για όλα επίσης υπάρχει η πρώτη φορά. Όταν από τύχη αυτά συμπέσουν, έχουμε επιτυχημένο αποτέλεσμα. Συνήθως όμως, η πρώτη φορά δεν είναι η κατάλληλη στιγμή. Η μελέτη όμως της αποτυχίας της πρώτης φοράς, είναι το εργαλείο που θα μας επιτρέψει να είναι η επόμενη φορά την κατάλληλη στιγμή.