Περί φορολογικού

Ο λόγος φυσικά περί άδικης φορολόγησης των ελευθέρων επαγγελματιών, περί τεκμηρίων και άλλων παραλογισμών.

Θα φανεί το δημοσίευμα κάπως “ό,τι να ‘ναι” και αυτή είναι η αλήθεια, αντί άρθρου, θα αντιγράψω σχόλια που έκανα στο facebook κλπ.

Ας πούμε, ότι (που δεν είναι έτσι, αλλά έστω χάριν διαλόγου), είναι λογικό να έχεις τεκμήριο για ΕΞΟΔΑ. Αλλά τεκμήριο για έξοδα που έκανες πριν 15 χρόνια, τι σόι είναι; Πώς είναι δυνατόν να θεωρείται τεκμήριο ένα αμάξι 15 χρόνων, όταν και μόνο η ηλικία του το υποδηλώνει: ΔΕΝ έχω λεφτά να πάρω καινούργιο γι αυτό μένω με την παλιατζούρα, όχι από εκκεντρικότητα ή από βίτσιο.

Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι: ο φόρος επιβάλλεται σε ΕΙΣΟΔΗΜΑ. Ούτε σε υπάρχοντα “πλούτο”, ούτε σε υποθέσεις. Αν δεν έχεις εισοδήματα, δεν μπορεί να σε φορολογεί, γιατί θυμίζει το γνωστό ανέκδοτο με το ξενοδοχείο: “…εδώ ήταν η γυναίκα μου, ας την πήδαγες”. Και στο κάτω κάτω, γιατί έχει τεκμήριο και φόρο όταν ανοίξει το μαγαζί, αλλά όχι πριν; Με το που ανοίγεις την επιχείρηση, αυτομάτως υποβιβάζεσαι σε υπάνθρωπο που πρέπει να πληρώνει ακόμα και για υποθετικά εισοδήματα;

 

Ιωσήφ

View more posts from this author

Leave a Reply