Ο λόγος που ο κόσμος δεν εμπιστεύεται το ΚΚΕ

Τις τελευταίες ημέρες, παρακολουθούμε (όλος ο κόσμος δηλαδή) την ανείπωτη καταστροφή, την απίστευτη τραγωδία που εκτυλίσσεται στην γειτονιά μας, στην Λωρίδα της Γάζας. Το ίδιο το γεγονός με ξεπερνάει, είναι αδύνατον να γράψω κάτι γι αυτό. Και τι να γράψεις άλλωστε, δεν χωράνε περισπούδαστες αναλύσεις πάνω στα άψυχα κορμιά των αθώων θυμάτων αυτού του εγκλήματος που διαπράττει η πολεμική μηχανή μιας χώρας που ιδρύθηκε με αφορμή μιαν άλλη τραγωδία που συνέβη κάπου 70 χρόνια πριν: το Ολοκαύτωμα του εβραϊκού πληθυσμού της Ευρώπης από τα ανθρωπόμορφα κτήνη που αποκαλούσαν εαυτούς Άριους και υπερανθρώπους. Και όμως, τις πρακτικές αυτών, εφαρμόζει το σιωνιστικό κράτος- χωροφύλακας της Μέσης Ανατολής.

Το γεγονός αυτό όμως μου δίνει την αφορμή, να καταθέσω τον προβληματισμό μου σε ένα άλλο θέμα: το γιατί ο κόσμος δεν εμπιστεύεται το ΚΚΕ (και γενικότερα την αντικαπιταλιστική, αντι-ΕΕ Αριστερά, αλλά το παρόν θα ασχοληθεί μόνο με το ΚΚΕ).

Και εξηγώ την σχέση αυτών των δύο: Το συνεχιζόμενο έγκλημα στην Γάζα, έχει προκαλέσει αντιδράσεις στην Δύση, διαδηλώσεις, εκδηλώσεις διαμαρτυρίας και αλληλεγγύης στον δοκιμαζόμενο παλαιστινιακό λαό. Ποιο το αποτέλεσμα; Το αυτί του Νετανιάχου δεν ιδρώνει, οι βομβαρδισμοί αμάχων συνεχίζονται ακάθεκτοι και απ’ ό,τι φαίνεται, θα σταματήσουν, όταν επιτευχθούν οι όποιοι στόχοι έχει το Ισραήλ και η Αμερική.

Το είδαμε το παιχνίδι αυτό και τα προηγούμενα χρόνια: Οι διαμαρτυρίες, οι διαδηλώσεις, καμία αποτρεπτική δυνατότηα δεν είχαν, η Γιουγκοσλαβία βομβαρδίστηκε, στο Ιράκ και το Αφγανιστάν έγινε εισβολή, στην Λιβύη έγινε ο εμφύλιος με την συνδρομή της Δύσης, στην Ουκρανία συνεχίζουν ακάθεκτοι οι φασίστες το έργο τους. Η “αλληλεγγύη”, μένει κενό γράμμα, κούφια λόγια για εσωτερική κατανάλωση, χωρίς κανένα πρακτικό αποτέλεσμα στην ζωή (και τον θάνατο) των θυμάτων.

Βλέπουμε λοιπόν, το πόσο μάταιο είναι όλο αυτό, αφού οι ισχυροί, όταν αποφασίσουν να κάνουν κάτι, θα το κάνουν χωρίς να υπολογίζουν τις αντιδράσεις. Πέρασαν πια οι εποχές, που οι μεγάλες διαδηλώσεις ταρακουνούσαν κυβερνήσεις, που υπολόγιζαν το πολιτικό κόστος. Τώρα, είναι περισσότερο φανερό από ποτέ, ότι οι κυβερνήσεις, είναι απλά πιόνια, αναλώσιμα στην σκακιέρα που παίζουν άλλοι.

Το ερώτημα που μπαίνει λοιπόν, όλο και πιο συχνά, στα στελέχη του ΚΚΕ, που καλούν τον κόσμο να πάρει την εξουσία, να βγει από την Ε.Ε. και να εγκαθιδρύσει την Λαϊκή Εξουσία, είναι το εξής, που επανέρχεται διαρκώς μιας και απάντηση δεν παίρνει: ποιο είναι το σχέδιο, της επόμενης μέρας, σε περίπτωση που οι καπιταλιστές αντιδράσουν με αποκλεισμούς, με τυχόν προβοκάτσιες από μέρους της Τουρκίας ή ακόμα ακόμα και ωμή επίθεση. Τι θα κάνουμε τότε; Πώς θα αντιδράσουμε;

Οι απαντήσεις που παίρνουμε από τα στελέχη του ΚΚΕ, κυμαίνονται από το “δεν πρόκειται να κάνουν τίποτα τέτοιο” μέχρι “θα έχουμε την αλληλεγγύη των λαών και των εργατικών συνδικάτων  των χωρών της Δύσης”.

Είδαμε πόση αξία έχει αυτή η αλληλεγγύη και οι αντιδράσεις.

Δεν έχω απαντήσεις. Είναι όμως μια ερώτηση που γίνεται συνέχεια και είναι πιστεύω και ο λόγος που ο κόσμος δεν εμπιστεύεται το ΚΚΕ. Ακριβώς γιατί δεν του δίνουν απάντηση.

Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων: Αυτοί που είτε από τυχοδιωκτισμό, είτε από υπερβολική αυτοπεποίθηση είτε από μεγάλη πίστη στο δίκιο των ιδεών τους, πέφτουν μέσα στο ποτάμι με τους κροκόδειλους και κολυμπάνε, αγνοώντας ή παραβλέποντας τον κίνδυνο. Είναι οι ηγέτες του εαυτού τους και ξέρουν ότι μπορεί και να χαθούν. Και όμως το κάνουν.

Υπάρχουν και οι άλλοι, οι πολλοί, αυτοί που χρειάζονται ηγέτες σαν τους πρώτους για να τους παρακινήσουν, κυρίως όμως χρειάζονται ηγέτες που θα τους απλώσουν το σχέδιο και το εναλλακτικό του και το εναλλακτικό του εναλλακτικού, για το τι θα κάνουν αν τα πράγματα πάνε στραβά.

Δεν είναι απαραίτητο τα σχέδια αυτά να παρέχουν εγγυήσεις. Αυτό που πρέπει να παρέχουν είναι ένας οδηγός δρόμου.

Αυτό χρειάζεται ο κόσμος για να σε ακολουθήσει. Ένα όραμα που θα είναι η σπίθα αλλά και ένα σχέδιο που θα εμπνέει εμπιστοσύνη.

Τέτοιους ηγέτες χρειάζεται ο κόσμος. Και δυστυχώς, το ΚΚΕ, σε αυτό πάσχει. Πάσχει βαριά. Έχει καταντήσει μια αυτοαναπαραγώμενη γραφειοκρατία που πασχίζει να διατηρήσει το στάτους κβο. Κάθε αλλαγή αντιμετωπίζεται με εχθρότητα, κάθε ριζοσπαστική πρόταση αποδομείται ή γελοιοποιείται. Αυτά δεν είναι χαρακτηριστικά ενός ριζοσπαστικού κόμματος, αλλά ενός συντηρητικού απολιθώματος.

Και η ζωή έχει δείξει, πως τα απολιθώματα, είναι χρήσιμα για να μελετάς το παρελθόν, δεν έχουν όμως καμία επίδραση στο παρόν και φυσικά ούτε λόγος να γίνεται για το μέλλον

Ιωσήφ

View more posts from this author

Leave a Reply