Εμπορικά και Κυριακή

Αν και προσωπικά είμαι εναντίον της λειτουργίας των εμπορικών καταστημάτων την Κυριακή, κυρίως για το λόγο ανυπαρξίας της οποιασδήποτε προστασίας τόσο των εργαζομένων έναντι της αυθαιρεσίας των εργοδοτών, όσο και των μικροεπαγγελματιών έναντι των μεγαλοκαταστημάτων που σε συνθήκες πιστωτικής ασφυξίας έχουν αθέμιτο πλεονέκτημα, αλλά και για το γεγονός, ότι στην Ελλάδα δεν είναι το πρόβλημα στα κλειστά μαγαζιά την Κυριακή, αλλά τα άδεια πορτοφόλια των καταναλωτών, θα ήθελα να καταθέσω κάποιες σκέψεις για το θέμα, υπό κάποιες προϋποθέσεις.

Ας θέσουμε ως προϋπόθεση μια “υγιή” Αγορά, όπου οι καταναλωτές έχουν χρήματα, οι νόμοι λειτουργούν και βοηθούν στο να προστατευτούν τα αδύναμα μέρη από την αυθαιρεσία των δυνατότερων και γενικά είμαστε σε “κανονικές” συνθήκες.

Πιστεύω ότι προς όφελος των μικροεμπόρων, θα ήταν να είναι εντελώς απελευθερωμένο το ωράριο λειτουργίας. Και εξηγούμαι:

Μεταξύ 9 και 5 τις καθημερινές, πόσος κόσμος πάει για ψώνια; Τι νόημα έχει να ανοίγει το μέσο εμπορικό κατάστημα τότε; Δεν θα ήταν καλύτερο να ανοίγει ο καθένας όποτε κρίνει ότι έχει τις περισσότερες πιθανότητες να μπει μέσα πελάτης; Να ανοίγει τις μέρες και ώρες που οι άλλοι εργαζόμενοι έχουν ελεύθερο χρόνο; Δεν νομίζω ότι θα διαφωνούσε κανείς με κάτι τέτοιο.

Από την άλλη, όπως προείπα, θα πρέπει να υπάρχει αυστηρή νομοθεσία όσον αφορά στα δικαιώματα των εργαζομένων εμποροϋπαλλήλων. Ας πούμε, αυστηρό 5θήμερο, 40ωρο εβδομαδιαίο πρόγραμμα. Είναι μάλλον προτιμότερο για τον εργαζόμενο να δουλεύει συνεχόμενο 8ωρο παρά το διακεκομένο που ισχύει σήμερα. Σε ώρες που όντως τα μαγαζιά έχουν δουλειά. Ίσως και να συμφωνεί να δουλεύει περισσότερες ώρες τα Σαββατοκύριακα με αντάλλαγμα μια επιπλέον μέρα ρεπό. Ή άδεια. Αυτό είναι θέμα προς συζήτηση.

Γιατί δικαίωμα στην ξεκούραση έχουν όλοι οι εργαζόμενοι και μέσα σε αυτούς συμπεριλαμβάνω και τους μικροεμπόρους. Οι οποίοι, δεν μπορούν να ανταγωνιστούν τα μεγάλα καταστήματα στην παρούσα κατάσταση και φυσικά θα είναι ακόμη χειρότερα αν ισχύει το “ανοίγουμε τα μαγαζιά 7 μέρες την εβδομάδα” σε μια αγορά κυριολεκτικά πεθαμένη, όπου θα δοκιμαστούν τα όρια της φυσικής αντοχής των εργαζομένων, των επαγγελματιών με πενιχρό ως και αρνητικό αποτέλεσμα.

Είναι ένας διάλογος που πρέπει κάποια στιγμή να ανοίξει, με νηφαλιότητα και επιχειρήματα.

Ιωσήφ

View more posts from this author

Leave a Reply