Η Αριστερά (και με Αριστερά φυσικά εννοώ την κομμουνιστική, μιας και τα σοσιαλδημοκρατικά και "ευρωκομμουνιστικά" μορφώματα πλέον με αρκετή ασφάλεια μπορούν να ενταχθούν στην νεοφιλελεύθερη σχολή "σκέψης" και πρακτικής), ονειρεύεται ακόμη προλεταριακές επαναστάσεις των εξαθλιωμένων εργαζομένων και αναλώνεται σε συζητήσεις εάν αυτές μπορούν να γίνουν σε συνθήκες εθνικής ή ευρωπαϊκής-πολυεθνικής ολοκλήρωσης.

 Δεν είμαστε στον 19ο αιώνα, προχωράμε ολοταχώς προς την εποχή που την ανθρώπινη εργασία θα την κάνουν εξ' ολοκλήρου τα ρομπότ και οι υπολογιστές. Οι θεωρίες περί υπεραξίας κλπ θα πάνε περίπατο, όσο καλό εργαλείο ανάλυσης και αν ήταν η Μαρξιστική σκέψη (κορυφαίο θα έλεγα) τον 19ο αιώνα που ακόμα η βιομηχανική επανάσταση συντελούταν μπροστά στα μάτια τους, τόσο κάκιστο εργαλείο γίνεται αν προσκολληθούμε σε αυτό δογματικά, σαν ευαγγέλιο. Πολύ χρήσιμο το σκεπάρνι για να ξεριζώνεις πρόκες αλλά παντελώς άχρηστο όταν πρόκειται για βίδες.
Ο κόσμος αλλάζει ραγδαία· με όρους καπιταλιστικούς, αγοραίους, χρηματικούς, οι άνθρωποι ως υποκείμενα παραγωγής γίνονται όλο και πιο "άχρηστοι" – εκεί που πριν 50 χρόνια ήθελες 10 ανθρώπους να μαζεύουν σταφύλια για 10 μέρες, σήμερα ένας χειριστής "κομπίνας" το κάνει σε μία μέρα και αύριο (σήμερα) θα γίνεται και χωρίς αυτόν τον χειριστή-, και ολοένα θα αδυνατούν να κατανοήσουν έννοιες όπως εκμετάλλευση, υπεραξία, και λοιπά μαρξιστικά, όμορφα μεν, κατάλληλα για να γοητεύσουμε καμιά γκομενίτσα στις ΟΒες, αλλά παντελώς εκτός τόπου και χρόνου.
Κι αντί η Αριστερά (οι κομμουνιστές δηλαδή) να το κατανοήσουν αυτό και να προτείνουν οραματικά το πλαίσιο που στον καπιταλισμό είναι το αδιέξοδο αλλά στον κομμουνισμό είναι το ζητούμενο: ο άνθρωπος απαλλαγμένος από την ανάγκη της εργασίας για την παραγωγή αφού αυτή θα την αναλάβουν οι μηχανές, θα μπορεί επιτέλους απερίσπαστος να ασχοληθεί με την ανάπτυξη της προσωπικότητάς του, της δημιουργικότητάς του, της καλλιτεχνικής του αξίας, τρώγονται για το αν θα πρέπει να γίνει η επανάσταση σε εθνικό επίπεδο ή με διεθνοποιημένους όρους.
Είμαστε μπροστά στο τελικό σταυροδρόμι, στην τελική επιλογή της ανθρωπότητας, όπου είτε θα επιλεγεί ο τελικός Κυβερνομεσαίωνας είτε (κι εδώ είναι η ευθυνη που λέγαμε) θα επιλεγεί ο νέος Χρυσούς Αιών που είναι εφικτός.

ikanak

View more posts from this author
One thought on “
  1. iannis63

    Ερώτηση: αν οι εργάτες αντικατασταθούν από μηχανήματα από που θα αντλεί το κεφάλαιο υπεραξία για να βγάζει νέα κέρδη και να αναπαράγεται το σύστημα;
    Με άλλα λόγια το ίδιο ερώτημα: ας υποθέσουμε ότι αντικαθίστανται όλοι οι εργάτες από μηχανήματα. Που θα βρίσκουν χρήματα ώστε να αγοράζουν την παραγωγή των καπιταλιστών;
    Όπως το ‘λεγε κι ο μακαρίτης ο Κάρολος (με δικά μου λόγια), δεν υπάρχει κεφάλαιο χωρίς μισθωτή εργασία και όταν δεν θα υπάρχει κεφάλαιο να εκμεταλλεύεται την εργατική δύναμη δεν θα υπάρχει πλέον εργατική τάξη αλλά “ελεύθερα συνεταιρισμένοι παραγωγοί”

     
    Reply

Leave a Reply