Σχετικά με την αλλαγή του τρόπου εισαγωγής στα Πανεπιστήμια

Επιτρέψτε μου να καταθέσω μερικές σκέψεις, σχετικές με τη συζήτηση που γίνεται για την αλλαγή του τρόπου εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και την σχεδιαζόμενη κατάργηση των Πανελλαδικών-Πανελληνίων Εξετάσεων.

Στη Σουηδία μπαίνεις χωρίς εξετάσεις, μόνη προϋπόθεση είναι ο βαθμός απολυτηρίου να πιάνει κάποια βάση (συνήθως από 12-16) σε κάποια προαπαιτούμενα μαθήματα, ας πούμε Μαθηματικά για τις σχολές πληροφορικής και οικονομίας, βιολογία για τις ιατρικές κοκ (τουλάχιστον ήταν έτσι στα τέλη της 10ετίας του '80 που μπήκα εγώ). Το ξεσκαρτάρισμα γίνεται ΜΕΣΑ στη σχολή όπου συνήθως μετά τον πρώτο χρόνο έχεις απώλειες 30-40% (γιατί συνειδητοποιούν ότι δεν τα καταφέρνουν, δεν τους αρέσει κλπ). Και τελικά, ανάλογα και με τη διάρκεια της σχολής έχεις πτυχιούχους το 40-50% των εισαχθέντων.

Πολύ πιο δίκαιο και αποτελεσματικό σύστημα όπου το αν θα γίνεις ένας καλός γιατρός, δεν εξαρτάται από πχ μια άτυχη στιγμή στα 18 σου που μπορεί να σε έπιασε και η κοιλιά σου από κάτι που έφαγες την προηγούμενη, αλλά από το πόσο είσαι διατεθειμένος να περάσεις τα επόμενα 8 χρόνια της ζωής σου με πολύ διάβασμα, μεγάλη πειθαρχία, αποχή από πολλές "χαρές" της φοιτητικής ζωής και όλα αυτά που θα ξεχωρίσουν τον "καλό" φοιτητή από τον αδιάφορο. Όχι μια στιγμή στην εφηβεία του αλλά πολλά χρόνια ενήλικης πλέον ζωής.

Που σημαίνει, ότι αυτοί που τελικά παίρνουν το πτυχίο, είναι αυτοί που πραγματικά το ήθελαν, πάλεψαν γι αυτό, διαγωνίστηκαν άπειρες φορές και έχει ένα νόημα αλλά και ένα αντίκρυσμα σε γνώση και ικανότητες.

Ας μπαίνουν λοιπόν όσοι πληρούν κάποια μίνιμουμ (με δυνατότητα να τα καλύψουν μέσω σχολείων δεύτερης ευκαιρίας) και μετά, μέσα στο Πανεπιστήμιο ας γίνεται η επιλογή. Το σύστημα των Πανελληνίων είναι το πιο κακό που μπορεί να υπάρξει και οδηγεί στους "αιώνιους φοιτητές", στους απαίδευτους πτυχιούχους, στους κακούς επαγγελματίες.

Αν το καταφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ να το υλοποιήσει, θα είναι και το μόνο πράγμα στο οποίο θα έχει αφήσει ένα θετικό αποτύπωμα.