Category: Χωρίς κατηγορία

Continue Reading

Long time no see

Έχει περάσει αρκετός καιρός από την τελευταία μου δημοσίευση. Οι λόγοι πολλοί: Ψιλοβαριόμουν, όταν δεν βαριόμουν δεν είχα χρόνο γιατί είχα άλλες ασχολίες, δεν είχα τί να πω… Καλά, βλακείες, απλά βαριόμουν.

Εδώ και λίγες μέρες όμως, γυρνούν στο μυαλό μου κάποιες σκέψεις, που θα ήθελα να μοιραστώ.

Να ξεκαθαρίσω κάτι: Οικονομολόγος δεν είμαι και μεταξύ μας, ποτέ δεν θεώρησα τα οικονομικά επιστήμη. Τουλάχιστον όχι με την έννοια που δίνουμε στις θετικές επιστήμες. Απλή λογική να έχει κάποιος, τα μάτια του και τα αυτιά του ανοιχτά για να αφουγκράζεται τα μηνύματα και μια στοιχειώδη γνώση των κανόνων ή συνηθειών που διέπουν τις σχέσεις των ανθρώπων στις μεταξύ τους συναλλαγές, και μπορεί να ερμηνεύσει σχεδόν το σύνολο των φαινομένων που λαμβάνουν χώρα στο περιβάλλον του και δη στο οικονομικό.

Αυτή μου την κοινή λογική λοιπόν επιστράτευσα και έκανα τις παρακάτω σκέψεις, με αφορμή βέβαια και αυτά που συμβαίνουν γύρω μας τον τελευταίο χρόνο:

Είναι δεδομένο, ότι το χρήμα πλέον, δεν αντικατοπτρίζει κάποια αξία ανταλλάξιμη σε χρυσό ή κάποιο άλλο πολύτιμο υλικό, εδώ και πολλά χρόνια. Οι δε συναλλαγματικές ισοτιμίες είναι εν μέρει μια απεικόνιση της σχετικής ισχύος των Εθνικών Οικονομιών αλλά και σε ένα μεγάλο μέρος, αποτέλεσμα κερδοσκοπίας μιας και το χρήμα το ίδιο, πλέον δεν είναι απλά ένα συναλλακτικό μέσο, αλλά εμπόρευμα το ίδιο. Γι αυτό το λόγο και αυτοί που το εμπορεύονται (οι Τράπεζες δηλαδή), έχουν αποκτήσει τεράστια ισχύ η οποία και συνεχώς μεγαλώνει. Προσωπική μου άποψη είναι ότι αυτό θα είναι και η καταστροφή του μοντέλου αυτού, αφού ο Καπιταλισμός περνάει πάντα κρίσεις όταν υπάρχει υπερβολική προσφορά εμπορευμάτων χωρίς την δυνατότητα απορρόφησής του, άρα, όταν το απόλυτο εμπόρευμα βρεθεί σε υπερπροσφορά (το χρήμα εν προκειμένω ως εμπόρευμα – δηλαδή υπερβολική ρευστότητα που δεν θα βρίσκει επενδυτική διέξοδο), τότε θα υπάρξει και η απόλυτη κρίση. Μπορεί ήδη να την ζούμε, δεν ξέρω και δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα, γιατί αυτοί που ζουν την Ιστορία σπανίως μπορούν να την δουν και γραμμένη, αλλά αυτή είναι μια άλλη συζήτηση που δεν είναι του παρόντος.

Του παρόντος όμως είναι η κρίση που περνάει η Ευρώπη (και κατά συνέπεια κι εμείς βεβαίως και μάλιστα μεγεθυμένη κατά το βαθμό της παθογένειας της οικονομίας μας) και η οποία φαίνεται ολοένα να βαθαίνει, ενώ οι λύσεις που προτείνονται φαίνεται να οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε μεγαλύτερα προβλήματα (και εμάς στην καταστροφή).

Ταυτόχρονα, σε ένα κόσμο που είναι ανισοβαρώς και ανισόμετρα ανεπτυγμένος αλλά άκρως παγκοσμιοποιημένος χωρίς ασφαλιστικές δικλείδες (αυτές θυσιάστηκαν στον βωμό των υπερκερδών των πολυεθνικών), η Ευρώπη καλείται να ανταγωνιστεί την Κίνα και την Ινδία και άλλες αναδυόμενες οικονομίες, έχοντας το "μειονέκτημα" των κοινωνικών κεκτημένων τόσων ετών (υπό το σκιάχτρο αλλά και την έμπνευση του "σοσιαλιστικού μπαμπούλα", όταν αυτές οι οικονομίες έχουν εργαζόμενους-δούλους με 1 δολάριο την ημέρα.

Ένα ισχυρό και υπερτιμημένο Ευρώ, φυσικά δεν βοηθάει.

Ποια είναι λοιπόν η σκέψη μου;

Ας πούμε, πως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, αποφάσιζε να δώσει λύση, τυπώνοντας χρήμα και αγοράζοντας με αυτό, το χρέος χωρών όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία κλπ, δίνοντας αυτό το χρήμα στις Τράπεζες και αγοράζοντας τα "τοξικά" ομόλογα. Στην συνέχεια, κάνει ένα κούρεμα στα ομόλογα αυτά μέχρι του σημείου το χρέος να πληροί τα κριτήρια Σύγκλισης.

Αυτό, κατά την γνώμη μου, θα είχε τα εξής ευεργετικά αποτελέσματα στο σύνολο της Ευρωζώνης:

  1. Οι τράπεζες, θα απαλλάσσονταν από τις επισφάλειες των κρατικών ομολόγων που ήταν προβληματικά και άρα επηρεάζουν αρνητικά και την αξιολόγησή τους.
  2. Τα κράτη, των οποίων οι τράπεζες είχαν τέτοια έκθεση, δεν θα χρειαστεί να ενεργοποιήσουν μηχανισμούς στήριξης προς αυτές, με εγγυήσεις που τελικά εγγράφονται στο χρέος (καταλάβατε το παράλογο; Η Ελλάδα για παράδειγμα, παρέχει εγγυήσεις στις τράπεζες οι οποίες, έχουν ομόλογα της Ελλάδας και τα οποία χρησιμοποιούν για την άντληση ρευστότητας. Αν δεν μπορέσουν να αποπληρώσουν, θα πληρώσει το Κράτος, το οποίο ΗΔΗ έχει δανειστεί από αυτές! Είναι σαν να δανείζω τον πατέρα μου και μετά αυτός, με τα χρήματα αυτά, εγγυάται για μένα για να πάρω δάνειο από την Τράπεζα!
  3. Το Ευρώ, εφόσον θα κυκλοφορήσει σε μεγαλύτερη ποσότητα στην αγορά (όχι όμως ανεξέλεγκτα) θα διολισθήσει σε σχέση με τα ανταγωνιστικά του νομίσματα (κάτι σαν κι αυτό που κάνει η Αμερική δηλαδή, που έχει πνίξει τον κόσμο στα δολάρια). Κατά την γνώμη μου, δεν υπάρχει κίνδυνος ανεξέλεγκτης υποτίμησης μιας και η Ε.Ε. πραγματοποιεί το μεγαλύτερο μέρος των συναλλαγών της, ενδοκοινοτικά. Είναι δηλαδή εν πολλοίς μια αυτάρκης αγορά που δεν κινδυνεύει. Η διολίσθηση αυτή όμως, θα έχει ευεργετικά αποτελέσματα στις εξαγωγές της Ευρώπης (της Γερμανίας δηλαδή στο μεγαλύτερο ποσοστό) προς τρίτες χώρες, μιας και τα προϊόντα της θα είναι φθηνότερα.
  4. Θα απομακρυνθεί ο κίνδυνος χρεωκοπίας των ευάλωτων οικονομιών και μάλιστα ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΚΛΗΘΟΥΝ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΤΟ ΜΑΡΜΑΡΟ ΟΙ ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟΙ ΤΩΝ ΠΛΟΥΣΙΩΝ ΧΩΡΩΝ.
  5. Παράλληλα, θα έχουμε μια περίπτωση δημιουργικής καταστροφής (ένας από τους τρόπους αντιμετώπισης των κρίσεων του Καπιταλισμού), αλλά αυτή τη φορά ΑΝΑΙΜΑΚΤΗΣ.
  6. Και το σημαντικότερο, οι πιο ασθενείς οικονομίες, έχοντας απαλλαγεί από τον κίνδυνο της άμεσης χρεωκοπίας, θα μπορέσουν να εφαρμόσουν πολιτικές ανάπτυξης, στις υποδομές, στην βιομηχανία, στις υπηρεσίες με σκοπό την πραγματική σύγκλιση της Ευρώπης.

Φυσικά, για να επανέλθουμε στα καθ' ημάς, όλα αυτά, για να έχουν πραγματικό όφελος για την οικονομία μας, προϋποθέτουν μια άλλη πολιτική κουλτούρα στην Ελλάδα, ώστε να σταματήσει το όργιο κατασπατάλησης του Δημόσιου χρήματος που ελάμβανε χώρα στη χώρα τα τελευταία 30 χρόνια (που θυμάμαι εγώ τουλάχιστον).

Προϋποθέτει να μπουν επιτέλους φυλακή τα λαμόγια, να επιστραφούν τα κλεμμένα, μην μπορούν να κλέβουν από εδώ και πέρα, να, να…

Όλες αυτές οι προϋποθέσεις, όπως και οι προτάσεις μου στο επίπεδο της Ευρώπης, ανάγονται τελικά στην Πολιτική Βούληση, που αν υπάρχει, θα μπορεί να πάρει τις αποφάσεις που χρειάζονται. Υπάρχει;

Continue Reading

Δημόσιοι Υπάλληλοι

Παρακολούθησα σήμερα την "Ημερίδα – Τρίτη Φάση των labs.OpenGov – καταπολέμηση της γραφειοκρατίας" όπου παρουσιάστηκαν διάφορες προτάσεις, ιδιωτών και φορέων, για την καταπολέμηση της γραφειοκρατίας. Μπορώ να πω ότι όλες ήταν αρκετά ενδιαφέρουσες και το σημαντικότερο είναι ότι οι άνθρωποι από την πλευρά της Διοίκησης που "τρέχουν" αυτές τις πρωτοβουλίες, φαίνονται να έχουν όρεξη να παράξουν έργο. Μάλιστα κάποια πράγματα, όπως το νέο TAXIS ήδη είναι σε εφαρμογή.

Μεταξύ των άλλων ενδιαφερόντων προτάσεων, μία μου έκανε ιδιαίτερα θετική εντύπωση. Μιλάω για το ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΟ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗΣ ΑΞΙΑΣ ΚΑΙ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΗΣ ΤΟΥ ΦΟΡΟΥ ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΗΣ ΑΚΙΝΗΤΟΥ (G-TAXIS)

Πρόκειται για ένα πληροφοριακό σύστημα, που σκοπό έχει να διευκολύνει ιδίως τους υπαλλήλους του τμήματος Κεφαλαίου των ΔΟΥ αλλά και οποιονδήποτε χρειάζεται, να υπολογίσουν την αντικειμενική αξία αλλά και τον φόρο μεταβίβασης ενός ακινήτου. Μια διαδικασία που απαιτούσε πολύωρη ταλαιπωρία και χάσιμο χρόνου τόσο για τους υπαλλήλους της ΔΟΥ όσο και για τον οποιονδήποτε χρειαζόταν να έχει αυτές τις πληροφορίες, αφού όλα υπολογίζονται αυτόματα, μέσα σε λίγα λεπτά.

Δεν μου έκανε εντύπωση αυτή καθ' αυτή η εφαρμογή, όντας "κομπιουτεράς" ο ίδιος, θεωρώ ότι κάτι τέτοιο θα έπρεπε να είναι αυτονόητο σε ένα σύγχρονο κράτος, εδώ και μια εικοσαετία.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση, θετική, είναι ότι το σύστημα αυτό, το ανέπτυξαν στα πλαίσια της μεταπτυχιακής τους εργασίας δύο φοιτητές του Πανεπιστημίου Θράκης, από τους οποίους ο ένας είναι υπάλληλος στην ΔΟΥ.

Είμαι εντελώς αντίθετος στην δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία του αράγματος και της "σαπίλας", την οποία θεωρώ σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνη για την σημερινή μας κατάντια. Πίστευα και πιστεύω πως η νοοτροπία αυτή, είναι που στερεί από τον δημόσιο τομέα, μυαλά και δεξιότητες που θα μπορούσαν να βοηθήσουν ώστε να γίνει παραγωγικός και "στην υπηρεσία του πολίτη".

Θλίβομαι όταν βλέπω, ιδιαίτερα ικανούς ανθρώπους, μετά από λίγα χρόνια αφομοίωσης από το σύστημα, να μετατρέπονται σε μαλθακούς τεμπέληδες, χωρίς καμία όρεξη για δουλειά, για αλλαγή, για δημιουργία, ανθρώπους ήδη υπό συνταξιοδότηση σε μια ηλικία που θα έπρεπε να είναι φορείς δημιουργίας και αλλαγής.

Τέτοιες εργασίες λοιπόν, ιδιαίτερα όταν προέρχονται από Δημόσιους Υπαλλήλους, εκτός από τα προφανή οφέλη για την καθημερινότητά μας που εισάγουν, είναι ταυτόχρονα και μία απάντηση σε όλους εκείνους που μεμψιμοιρούν και λένε ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει γιατί οι Δ.Υ. αυτό, οι Δ.Υ. εκείνο… Όχι κύριοι, οι Δημόσιοι Υπάλληλοι, όπως και ο κάθε εργαζόμενος, στο κατάλληλο περιβάλλον, μπορεί να προσφέρει. Σίγουρα θα υπάρχουν πάντα εκείνοι που μπορούν και θέλουν να προσφέρουν το κάτι περισσότερο (κι αυτοί θα πρέπει να ανταμείβονται και να αναγνωρίζονται), αλλά όλοι, ακόμα και οι "τεμπέληδες", όταν βρεθούν σε συνθήκες που θα επιβάλλουν και θα ελέγχουν την εργασία, μπορούν να γίνουν χρήσιμοι.

Η κρίση που περνάμε, θα έχει ένα θετικό κατά την ταπεινή μου άποψη: θα απαιτήσει από όλους μας, να αλλάξουμε κατεστημένες νοοτροπίες. Σε οποιοδήποτε επίπεδο κι αν είναι αυτό.

Continue Reading

Πολιτισμός…

Είχα καιρό να γράψω, όχι γιατί δεν είχα θέματα ή είχα υπερβολικό φόρτο, αλλά απλά βαριόμουν.

Σήμερα όμως είπα να γράψω αυτό που συνέβη, όχι σε μένα αλλά στην γυναίκα μου:

-Αηδίασα σήμερα, περνούσα έξω από την Πακιστανική Πρεσβεία, εκεί, στην Βασιλίσσης Σοφίας και σε κάποια φάση, βλέπω έναν Πακιστανό, να έχει μπει ανάμεσα σε δύο κάδους σκουπιδιών, να έχει βγάλει ένα μπουκαλάκι νερό και να κατουράει μέσα!

Εγώ το είδα κάπως διαφορετικά το θέμα, με την ψυχραιμότερη και πιο ουδέτερη βεβαίως ματιά του μη παρόντα και αυτήκοου μάρτυρα:
 Ο Ελληνάρας, ο πολιτισμένος, ο καθαρός, απλά θα κατούραγε ανάμεσα στους κάδους, στον δρόμο. Σιγά πφφφ. Αντίθετα, ο Πάκι, ο βρωμιάρης, ο απολίτιστος, ο λαθραίος, είχε την Παιδεία και τον Πολιτισμό, βρισκόμενος σε σωματική ανάγκη και μιας και δεν είχε τουαλέτα κάπου κοντά, να μην βρωμίσει αλλά να το κάνει μέσα σε ένα μπουκάλι το οποίο μετά δεν είχε παρά να το πετάξει στα σκουπίδια.

Και δεν μπόρεσα παρά να κάνω τον συνειρμό με τα ζώα που βγάζουν βόλτα τα ζώα τους, τα οποία κατουρούν και κοπρίζουν παντού, και δεν μαζεύουν τα σκατά τους. Σκατά στα μούτρα τους (μας)…

Continue Reading

Ηλεκτρονική Συνταγογράφηση

Είχα πάει προχθές στο γιατρό μου, για να γράψω κάτι φάρμακα. Συζητούσαμε λοιπόν, για την ηλεκτρονική συνταγογράφηση που ξεκινάει από τον ΟΑΕΕ στις 18 Οκτώβρη.

Ένα μέτρο, κατ' αρχάς σωστό, αλλά όπως όλα, στην Ελλάδα ΚΑΙ αυτό πάει να εφαρμοστεί στραβά. Για διάφορους λόγους, όπως:

1. Οι γιατροί, υποχρεούνται να προμηθευτούν Η/Υ, εκτυπωτή και σύνδεση στο Internet. Θα μου πείτε, δεν είχαν; Ε, πολλοί δεν είχαν. Αλλά το θέμα είναι ότι τώρα τους υποχρεώνει, δυο μήνες πριν γίνουν οι επιλογές των συνεργαζόμενων με τον ΟΑΕΕ γιατρών, να κάνουν τα έξοδα αυτά, ενώ δεν είναι σίγουρο ότι θα επιλεγούν.

2. Η απόλυτη ξεφτίλα: Οι συνταγές θα πρέπει να τυπώνονται εις τριπλούν, αλλά το ταμείο, δεν θα τους χορηγεί τα αναλώσιμα. Οι πιο πολλοί μάλιστα λόγω άγνοιας θα πάρουν εκτυπωτές Inkjet (εγώ τον ενημέρωσα τον δικό μου να πάρει λέηζερ). Αυτό σημαίνει ένα σημαντικό κόστος, για ένα γιατρό που κατά μέσο όρο γράφει 10-20 συνταγές τη  μέρα. Είναι που είναι πολύ λίγα τα λεφτά που παίρνουν (ΟΤΑΝ τα παίρνουν γιατί κι εκεί φυσικά καθυστερήσεις), να πληρώνουν και τα κερατιάτικα;

Μια ζωή πειράματα από ανίκανους…

Continue Reading

Το μέλλον της Ελλάδας

Αντιγράφω από το freeforum-gr.net

Το μέλλον της Ελλάδας.

Η Ελλάδα μπορεί να είναι μια φαντασιακή μούντζα στο χάρτη που λέει και ο Σϊμωνας αλλά το να αντιμετωπίζεται η μετανάστευση ως σωτηρία είναι ένα λάθος που μόνο όποιος δεν την έχει ζήσει μπορεί να το κάνει. Η μετανάστευση από ατομική άποψη (όταν γίνεται από ανάγκη και όχι επείδή κάποιος αποφάσισε να πάει να δει τον κόσμο) είναι έσχατη λύση. Από κοινωνική άποψη είναι ανθρωποθυσία. Θυσιάζουμε μερικούς για να κάνουμε χώρο να μη φωνάζουν πολύ οι υπόλοιποι. Και το λέω εγώ που είμαι μετανάστρια πολυτελείας, όχι λατζέρα σε ταβέρνα ούτε πακιστάνι στα φανάρια. Και που έφυγα την εποχή των παχιών αγελάδων όταν εδώ τα αφεντικά κάνανε κρα να βρούνε κόσμο με τα χ προσόντα.

Το μόνο πράγμα που είναι χειρότερο από το να ξεριζώνεσαι από τον τόπο σου, όσο σκατά και να είναι αυτός, είναι το να μην έχεις να φας ή να ζήσεις αξιοπρεπώς τη ζωή σου.

Επιπλέον, οσοι θα φύγουν τώρα δε θα βρουν τις ίδιες συνθήκες που θα έβρισκαν πριν λίγα χρόνια ούτε τις συνθήκες που βρίσκει σήμερα οποιοσδήποτε υποψήφιος εργαζόμενος δεν έρχεται από την Ελλάδα. Όταν μυρίζουν απελπισία τα αφεντικά ορμάνε σαν τα λυσσασμένα σκυλιά. Ήδη τρίβουν τα χέρια τους αναμένωντας την άφιξη ανθρώπων με μεταπτυχιακά που θα κοστίζουν λιγότερο από τις γραμματείς και τους κλητήρες τους. Ήδη σε γνωστούς μου έχουν αρχίσει να γίνονται νύξεις ότι πρέπει να σκεφτούν να αναθεωρήσουν την αμοιβή τους γιατί η αγορά είναι γεμάτη ανθρώπους έτοιμους να κάνουν τα ίδια με πολύ λιγότερα.

Για μένα αυτό είναι το μεγαλύτερο έγκλημα του Υπαλλήλου και ο πρώτος λόγος που θέλω να τον δω κρεμασμένο ανάποδα από ένα στύλο της ΔΕΗ στο Σύνταγμα. Πουλάει χαρωπά μια ολόκληρη γενιά ελλήνων όπως πουλούσαν τα ιδρύματα της Φρειδερίκης τα παιδιά στους αμερικάνους για "να τα σώσουν από τον κομμουνισμόν".

Η μετανάστευση δεν είναι σωτηρία. Είναι καταδίκη.

Continue Reading

Copyright :P

Βασικά, για όποιον ενδιαφέρεται να αναδημοσιεύσει τα σταλάγματα σοφίας μου, ισχύει το "παρακαλώ, ελεύθερα", αρκεί να έχει μια αναφορά κι ένα σύνδεσμο (ώστε να γίνουμε και διάσημοι βρε αδερφέ).

Αυτά

Continue Reading

βιβλιοπωλεία…

Πήγα σήμερα στον Πύργο για να αγοράσω δώρο ένα βιβλίο για τον θείο μου που γιορτάζει την Κυριακή.
Όχι ότι έχει και πολλά βιβλιοπωλεία, αλλά πήγα στο μεγαλύτερο, μήπως και βρω το συγκεκριμένο βιβλίο (Ο αναρχικός των δύο κόσμων της Ούρσουλα ΛεΓκέν), το οποίο πιστεύω ότι θα το εκτιμούσε δεόντως (το θεωρώ ένα από τα καλύτερα βιβλία Επιστημονικής Φαντασίας και κορυφαίο πολιτικό ανάγνωσμα, η ΛεΓκέν είναι η αγαπημένη μου συγγραφέας).
Το βιβλιοπωλείο, σχετικά μεγάλο όπως είπα, και απ’ ότι φαίνεται αρκετά οργανωμένο, έψαξε στον υπολογιστή, να δει εάν είχε το βιβλίο, δυστυχώς όμως δεν το είχε (δεν είχα και πολλές ελπίδες να πω την αλήθεια).
Ρώτησα την κοπέλα, εάν υπήρχε κανένα άλλο βιβλιοπωλείο που θα μπορούσα να ρωτήσω και μου έδωσε οδηγίες για να πάω.
Πηγαίνω λοιπόν εκεί, ο υπάλληλος (μάλλον οικογενειακή επιχείρηση, θα ήταν ο γιος) δεν είχε ακούσει καν.
Με ρώτησε λοιπόν, ποιος είναι ο εκδότης (πράγμα που με παραξένεψε λίγο) και μετά, έψαξε στο Google για το βιβλίο, το οποίο και βρήκε στο site της “Πρωτοπορίας” και μετά από αυτό βεβαιώθηκε ότι δεν το είχε (προφανώς οι εκδόσεις Parsec δεν είναι στον κατάλογο συνεργατών).
Τους ρώτησα εάν έχουν τα βιβλία θεματοποιημένα, ταξινομημένα κατά είδος, ώστε στην Επιστημονική Φαντασία ίσως και να έβρισκα το βιβλίο τελικά, ίσως να τους είχε ξεφύγει.
Αλλά που… Σιγά μην τα είχαν θεματοποιημένα, ο μόνος τρόπος να βρεις ένα βιβλίο, ήταν να ξέρεις τον εκδότη…
Φυσικά, στην βιτρίνα είχε μόνο τα τελευταία main stream βιβλία, αυτά που διαφημίζει και το Alter…
Δεν μπόρεσα παρά να σκεφτώ, ότι το συγκεκριμένο βιβλιοπωλείο, τυχαία βρέθηκε εκεί, απλά, ο ιδιοκτήτης του, έριξε μια ματιά γύρω, είδε τί μαγαζιά υπάρχουν και αποφάσισε να ανοίξει βιβλιοπωλείο που δεν είχε.
Θα μπορούσε κάλλιστα να είχε ανοίξει και μίνι μάρκετ…

Continue Reading

Όλα

Αυτός που τ' άρχισε όλα

 

Αυτός που τα γκαντέμιασε όλα

 

Αυτός που τα ξεπούλησε όλα

 

Αυτός που τα διέλυσε όλα

 

Αυτός που τ' αποτέλειωσε όλα

 

Αυτοί που φταίνε για όλα

Continue Reading

Ανταλλακτική κοινωνία

Μια ενδιαφέρουσα περίπτωση:

Εδώ και μια βδομαδούλα περίπου, είμαστε σε διακοπές, στην Πελοπόννησο, στο εξοχικό μας καλυβάκι (περισσότερα γι' αυτό και φωτογραφίες, σε άλλο ποστ, όταν και εάν έχω καλύτερη σύνδεση, δυστυχώς η WIND εδώ δεν έχει 3G κάλυψη και η σύνδεση είναι ελαφρώς τραγική, μετά βίας κατεβάζω τα email).

Εδώ δίπλα, μένει μια οικογένεια που έχουν κι εκείνοι εξοχικό (όχι ακριβώς καλύβι) και έχουν κατέβει για διακοπές. Χθες βράδυ λοιπόν, μιλούσε ο γείτονας σε κάποιον φίλο του στο τηλέφωνο, και μιας και είμαστε δίπλα δίπλα, τον άκουσα να λέει ότι ξέμεινε από ντομάτες (Σάββατο βράδυ).

Χωρίς να το σκεφτώ ιδιαίτερα, του λέω θα σου δώσω εγώ, ο κήπος μας βγάζει ΠΟΛΥ πράμα, άψογη ντομάτα, μερικές μάλιστα ντοματιές, από σπόρο που έδωσε στον πατέρα μου κάποιος ντόπιος, κατσαρή ντομάτα, όχι από αυτές που πουλάν στο εμπόριο, αλλά όλο χυμό, σάρκα και γλύκα (καμία σχέση με ό,τι τρώμε οι δυστυχείς Αθηναίοι).

Αφού λοιπόν τους έδωσα τις ντομάτες και με ευχαρίστησαν, γύρισα στις δουλειές μου και μετά από λίγο, τσουπ να και η γειτόνισσα, μας έφερε 2-3 τσουρεκάκια και κρουασάν για τον μικρό. Έτσι σαν ανταπόδωση, μιας και αυτά είχαν να προσφέρουν.

Φυσικά, εγώ δεν έδωσα τις ντομάτες με σκοπό να έχω αντάλλαγμα, αλλά τα δέχτηκα μιας και ήταν προσφορά (και δεν ήθελα να τους προσβάλλω).

Αλλά δεν μπόρεσα παρά να σκεφτώ, ότι τουλάχιστον εν μέρει, η ανταλλακτική κοινωνία έχει και τα καλά της και δεν είναι και τόσο πολύπλοκο να το κάνουμε.

Continue Reading