Category: Χωρίς κατηγορία

Μειώσεις…

Περνούσα σήμερα από την Ηλία Ηλιού στον νέο κόσμο, όταν πήρε το μάτι μου διαφημιστική πινακίδα πάνω από σουβλατζίδικο της περιοχής, που διαφήμιζε ότι μείωσε την τιμή στο σουβλάκι του, με πίτα, με 1 ευρώ και 30 λεπτά.

Έχοντας φτάσει, τους τελευταίους μήνες, μέχρι και 2.20 σε ορισμένα σουβλατζίδικα και υποθέτοντας ότι και το συγκεκριμένο θα το είχε 1.80 -2.00 όπως η μεγάλη πλειοψηφία, δεν μπόρεσα παρά να κάνω κάποιες σκέψεις.

Αναμφίβολα, η δύσκολη οικονομική κατάσταση, έχει πλέον επηρεάσει όλους τους τομείς οικονομικής δραστηριότητας, ακόμα και το φαγητό, που θεωρούταν ότι θα είναι το τελευταίο πράγμα που θα κόψει ο Έλληνας.

Η εύκολη ρευστότητα που απολάμβανε το μέσο νοικοκυριό μερικούς μήνες πριν, με τα διακοποδάνεια, καταναλωτικά, εορτοδάνεια, πιστωτικές κλπ, σήμερα δεν υπάρχει. Οι τράπεζες δεν δίνουν εύκολα τέτοιου είδους δάνεια πλέον, ενώ και όσοι είχαν πάρει, πρέπει πλέον να τα αποπληρώσουν. Παλαιότερα, ο μέσος υπάλληλος η άκομα καλύτερα Δημόσιος υπάλληλος, έπαιρνε ένα καταναλωτικό για να αγοράσει για παράδειγμα ένα αυτοκίνητο ή μια τηλεόραση και αυτό σήμαινε ότι δεν χρειαζόταν να αποταμιεύει ένα μέρος του εισοδήματός του για κάποιο διάστημα, μέχρι να μαζέψει το ποσό που απαιτούταν. Σαν αποτέλεσμα, ο καταναλωτής είχε διαθέσιμη κάποια ρευστότητα επιπλέον (αφαιρούταν μόνο η δόση, σχετικά χαμηλή από το εισόδημά του), την οποία την διοχέτευε εύκολα σχετικά σε έξοδα για διασκέδαση, διακοπές κλπ. Πράγμα που φυσικά εκμεταλλεύονταν οι αντίστοιχοι επιχειρηματίες και αύξαναν τις τιμές τους υπέρμετρα αφού ήξεραν ότι έτσι κι αλλιώς θα πουλήσουν στον λάρτζ και "λεφτά" Ελληνάρα. Το ίδιο και σε μια σειρά άλλα αγαθά, όπως τα βιβλία αλλά και είδη πρώτης ανάγκης.

Έχοντας ζήσει για ένα διάστημα έξω, ήμουν σε θέση να αντιληφθώ αυτή την αντίληψη, γιατί κάθε φορά που ερχόμουν, πάθαινα ένα σοκ από τις ανατιμήσεις (οι οποίες φυσικά και δεν έγιναν με το ευρώ, είχαν αρχίσει πολύ πριν, από το 1990 ήδη), που άρχισαν περίπου στην περίοδο που άρχισε να απελευθερώνεται η καταναλωτική πίστη στην Ελλάδα.

Δεν μπόρεσα επίσης να μην σκεφτώ, πως εφόσον ο συγκεκριμένος επιχειρηματίας, μπορεί και πουλάει το σουβλάκι του φθηνότερα τελικά και δεν μπορεί να χάνει γιατί θα κλείσει, άρα, το επιπλέον κέρδος που έβγαζε πουλώντας το 2 ευρώ, ήταν αισχροκέρδεια και αυτό ισχύει και για τους υπόλοιπους.

Μάλλον όμως, έφτασε επιτέλους ο καιρός που αυτά θα ισορροπήσουν, η αγορά, απαλλαγμένη από τις στρεβλώσεις που εισήγαγε η προκλητικά μονομερής παρέμβαση του κράτους στην ρευστότητα της αγοράς (και δεν μιλάω για τα σκάνδαλα και τις μίζες, γιατί αυτά τα χρήματα φεύγουν σε λογαριασμούς του εξωτερικού και ελάχιστα επηρρεάζουν την λειτουργία της εσωτερικής αγοράς αυτή καθ΄ αυτή, μόνο τα ελλείματα αυξάνουν), με την εύνοια μόνο προς ορισμένες πληθυσμιακές ομάδες, ίσως μπορέσει να εισάγει κανόνες παιχνιδιού πρωτόγνωρες για εμάς, που όμως έξω, στην "πολιτισμένη" Δύση, λειτουργούν χρόνια.

Continue Reading

Στραβά αρμενίζουμε (ανισορροπίες)

Όταν πριν από 22 χρόνια, πήγα στην Σουηδία για σπουδές, μου είχε κάνει εντύπωση το πόσο ακριβά ήταν σε σχέση με την Ελλάδα.
Ειδικά σε μερικά είδη, η διαφορά τιμής ήταν έως και 300%. Ένας πρακτικός κανόνας ήταν ότι αντιστοίχιζες μια κορώνα με ένα δεκάρικο (δραχμές βεβαίως) και μπορούσες να βγάλεις την τιμή. Δηλαδή, κάτι που εδώ έκανε 100 δραχμές (δέκα δεκάρικα) εκεί έκανε 10 κορώνες περίπου. Με δεδομένο δε ότι η κορώνα ήταν περίπου 30 δραχμές, η αντιστοιχία έβγαινε 1 προς τρία.
Ειδικά σε μερικά είδη, οι διαφορές ήταν τεράστιες. Για παράδειγμα τα βιβλία. Ένα βιβλίο που εδώ κόστιζε περίπου 700-1000 δραχμές, εκεί έκανε από 200 κορώνες και πάνω, δηλαδή 6000 δραχμές!! Βέβαια, ενώ εδώ είχαν μαλακό εξώφυλλο, εκεί τα βιβλία ήταν συνήθως με σκληρό, καλύτερης ποιότητας, οπότε κάπως μετριαζόταν η διαφορά, αλλά και πάλι ήταν σημαντική.
Όταν έφυγα από την Σουηδία, το '93, οι τιμές, βοηθούσης και μιας σημαντικής υποτίμησης της κορώνας, είχαν πλησιάσει αρκετά, ειδικά στα τρόφιμα και τα ρούχα.
Κάπου εκεί στο 92-93, ξαφνικά τα πράγματα στην Ελλάδα ακρίβηναν απότομα, ειδικά όσα είχαν να κάνουν με την ψυχαγωγία και την διασκέδαση.
Το ποτάκι από 500-600 δραχμές ξαφνικά πήγε στο χιλιάρικο και αμέσως μετά στις 1500 δραχμές, το σινεμά από 500άρικο πήγε κι αυτό χιλιάρικο και μέσα σε ελάχιστο χρόνο στο 1.5 χιλιάρικο ενώ τα βιβλία, ξεφύγαν τελείως κι από 1000-1500 δραχμές ξεπέρασαν τις 4-5 χιλιάδες.
Φυσικά και σε άλλα είδη οι τιμές συνέχισαν μια σταθερά ανοδική πορεία, αλλά αυτό ήταν πραγματικά σοκ.
Φτάνουμε λοιπόν αισίως στο σήμερα. Από μια τυχαία περιήγησή μου σε Σουηδικά e-bookstores διαπίστωσα ότι οι τιμές έχουν μείνει όπως τις θυμάμαι και μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις έχουν πέσει κιόλας! Και είναι σήμερα, βιβλία που είναι μάλιστα με σκληρό ποιοτικό εξώφυλλο, ακριβότερα από τα αντίστοιχά τους Ελληνικά που μάλιστα είναι αρκετά κατώτερης ποιότητας υλικών.

Πάρτε για παράδειγμα το τελευταίο best seller του Dan Brown "το χαμένο σύμβολο".

Περίπου 18.5 € στην Σουηδία με σκληρό εξώφυλλο, 10.5 € με μαλακό!!!) ενώ στην Ελλάδα έχει 21.4 € με μαλακό!!!!!

Είναι πραγματικά να τρελαίνεσαι… Είναι στραβός ο γιαλός, στραβά αρμενίζουμε κι εμείς και θα πρέπει κάποια στιγμή να επέλθει η ισορροπία. Κι αυτό σίγουρα θα είναι πιο επώδυνο όσο αργότερα έλθει.

Continue Reading

Τί κάνουν έξω με το συνταξιοδοτικό;

Ήρθε σήμερα στον πατέρα μου, ένα χαρτί από την Σουηδία, συγκεκριμένα το Pensionsmyndigheten (Ο Σουηδικός οργανισμός απόδοσης Συντάξεως, εκεί, όλοι παίρνουν γενική σύνταξη από ΕΝΑ ταμείο -και επιπλέον εάν έχουν κάποιο επενδυτικό πρόγραμμα), όπου αναφέρεται η σύνταξη που θα παίρνει φέτος (κάθε χρόνο η σύνταξη ανανεώνεται, πιθανόν να ισχύει για τους διαμένοντες εκτός Σουηδίας).

Αυτό που διαπιστώσαμε, ήταν ότι ήταν μειωμένη κατά κάποιο ποσοστό, και συνοδευόταν από μία επιστολή όπου εξηγεί γιατί υπάρχει αυτή η μείωση.

Σε ελεύθερη απόδοση και συνοπτικά, αναφέρεται, ότι η σύνταξη στην Σουηδία, υπολογίζεται εκ νέου κάθε χρόνο και ανάλογα με την αύξηση του ΑΕΠ αλλά και του επιπέδου τιμών, μπορεί να μειωθεί ή αυξηθεί.

Έτσι, λόγω του ότι υπάρχει και στην Σουηδία ύφεση, αλλά και λόγω του ότι εκεί, σε αντίθεση με τον παραλογισμό της Ελλάδας, όπου έχουμε πληθωρισμό γύρω στο 2% εν μέσω ύφεσης (επίσημο, γιατί στην πραγματικότητα τα είδη πρώτης ανάγκης αυξάνονται με πολύ μεγαλύτερους ρυθμούς), οι τιμές καταναλωτή έχουν μειωθεί (πράγματι).

Σαν συνέπεια, και προκειμένου το σύστημα να είναι βιώσιμο, έχουν αντίστοιχα μειωθεί και οι συντάξεις, για να αντικατοπτρίζουν το κόστος ζωής. Περαιτέρω δε, εξηγεί, ότι, καθώς η σύνταξη είναι μια συμφωνία μεταξύ των γενεών, όπου η γενιά που είναι τώρα ενεργή οικονομικά, πληρώνει για την γενιά που έχει παροπλιστεί, για να είναι το σύστημα βιώσιμο, θα πρέπει να υπάρχει ένα ισοζύγιο εισροών και εκροών. Δεν μπορεί, όταν λόγω ύφεσης, οι εισφορές μειώνονται, να αυξάνουν οι παροχές. Αυτό οδηγεί σε ελλείματα τα οποία στο τέλος θα ροκανίσουν τα θεμέλια του συστήματος.

Αντίστοιχα, όταν η οικονομία ανεβαίνει, αντίστοιχα έχουμε αύξηση και των συντάξεων. Δηλαδή, συμπεραίνουν, ότι όπως όταν έχουμε ανάπτυξη, πρέπει να επωφελούνται όλοι, έτσι, όταν υπάρχει δυσκολία, θα πρέπει όλοι να συμμετέχουν.

Σκέφτομαι ότι δεν έχει νόημα να το σχολιάσω, παίρνοντας ως σημείο αναφοράς την Ελληνική πραγματικότητα, όπου για χρόνια καταληστεύεται το συνταξιοδοτικό σύστημα, όπου η πολυδιάσπαση των ταμείων έχει δημιουργήσει εργαζόμενους και συνταξιούχους πολλών ταχυτήτων, που φυσικά έχουν πλέον διαφορετικά συμφέροντα και άρα και ουσιαστική αδυναμία διεκδίκησης.

Είναι όμως ενδιαφέρον να το δούμε, έστω και σαν ακαδημαϊκή περίπτωση, το πώς, με απλό τρόπο, μπορεί ένα κράτος να οργανωθεί, ώστε να προσφέρει στους πολίτες του, ένα αξιοπρεπές κατώτατο επίπεδο διαβίωσης χωρίς να χρειάζεται να υποθηκεύει το μέλλον των επόμενων γενεών.

Δεν λέω βέβαια πως τα πράγματα είναι ιδανικά στη Σουηδία, έχουν κι εκεί τα προβλήματά τους όπως όλοι και μιας και δεν ζω εκεί μπορώ να τα παρακολουθώ μόνο από μακρυά και ίσως κάπως επιδερμικά, από αυτά τα λίγα όμως που μαθαίνω, είτε από τον Σουηδικό Τύπο, είτε από συγγενείς και φίλους, αν δει κάποιος, ποια θέματα απασχολούν τον μέσο Σουηδό στην καθημερινότητά του και τα συγκρίνει με τα αντίστοιχα του μέσου Έλληνα, θα βάλει τα κλάματα.

Μπορεί η δεκαετία του '90 (και του 2000 φυσικά αλλά πλέον είναι παρόν το αδιέξοδο) να χαρακτηρίστηκε από την νεοφιλελεύθερη επιδρομή στο Σουηδικό κράτος πρόνοιας, παρ' όλ' αυτά όμως, οι προηγούμενες δεκαετίες που το θεμελίωσαν έκαναν τόσο καλή δουλειά, που τα θετικά δεδομένα είναι ακόμα υπαρκτά.

Continue Reading

Για ΠΟΣΟ μαλάκες πια μας περνούν;

Από τη μια, δίνουν (λέει) 70 ευρώ στους ανέργους (εν είδει ελεημοσύνης) κι από την άλλη, την επόμενη μέρα, ανακοινώνουν αυξήσεις σε βασικά αγαθά, ΕΝ ΜΕΣΩ ΚΡΙΣΗΣ που ο φόβος θα έπρεπε να είναι για ΑΠΟΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟ!

Continue Reading

Κι ύστερα σου λέει δεν μας κοροϊδεύουν

Κοιτάω την ιστοσελίδα της LIDL Ελλάδας και αντίστοιχα της Γαλλίας, έτσι από περιέργεια, για να δω τί προϊόντα βάζουν σε προσφορά εκεί κι αν είναι ίδια με εδώ.

Και φυσικά, ανακαλύπτω (η αλήθεια είναι χωρίς έκπληξη) πως τα ίδια προϊόντα, εκεί προσφέρονται φθηνότερα, πολύ φθηνότερα, τόσο που ακόμα και να μην είχαν ΦΠΑ στην Γαλλία, πάλι η διαφορά δεν θα ήταν τόσο μεγάλη.

Για παράδειγμα:

Σετ καλύματα αυτοκινήτου 21.99 ευρώ στην Ελλάδα, 16.99 στην Γαλλία

Τα πατάκια, 9.99 στην Ελλάδα, 6.99 στην Γαλλία.

Το αντιψυκτικό, 6.99 στην Ελλάδα, 5.49 στην Γαλλία.

Και η λίστα δεν έχει τελειωμό, όρεξη να έχει κανείς να χαλιέται και μπορεί να μπαίνει κάθε τόσο στα sites των πολυεθνικών σούπερ μάρκετ στην Ευρώπη και θα διαπιστώνει ότι τα ΙΔΙΑ προϊόντα, από την ΙΔΙΑ αλυσίδα, στην Ελλάδα πωλούνται ακριβότερα.

Τί λέτε, μας κοροϊδεύουν;

Continue Reading

Ενεργειακή ταυτότητα και άλλα πράσσειν άλογα

Τελικά έχω προβληματιστεί: Είναι τόσο βλάκες και ανίκανοι ή τόσο έξυπνοι που μας κάνουν να πιστέυουμε ότι είναι τόσο βλάκες ώστε να περνούν αυτά που θέλουν όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα;

Διαβάζω για τα μέτρα για την μείωση της κατανάλωσης ενέργειας που προτείνει το Υπουργείο Περιβάλλοντος.

Και ενώ σε γενικές γραμμές είναι σωστά για τις νέες οικοδομές και υποτίθεται πως θέτουν στη σωστή βάση το θέμα, όσον αφορά στις παλιότερες οικοδομές, μόνο προβλήματα θα δημιουργήσουν και υπερβολικό κόστος σε κατά κανόνα χαμηλά εισοδήματα ενώ φυσικά θα συμβάλλουν τα μέγιστα και στη διαφθορά.

Και εξηγούμαι:

Στη μεγάλη τους πλειοψηφία, τα κτίρια που προορίζονται για κατοικία, τουλάχιστον στην Αθήνα, είναι παλαιότερα από 20 χρόνια. Πολλά μάλιστα είναι από την πρώτη εποχή της άναρχης οικοδόμησης της Αθήνας (και του εγκλήματος Καραμανλή της αντιπαροχής), δηλαδή από την δεκαετία του 1950.

Αυτά τα σπίτια κατοικούνται είτε από τους χαμηλού εισοδήματος ιδιοκτήτες τους είτε ενοικιάζονται κατά κανόνα με χαμηλά ενοίκια. Καλούνται λοιπόν όλοι αυτοί να κάνουν ανακατασκευή στα σπίτια τους (γιατί πώς αλλιώς θα αποκτήσουν το πιστοποιητικό;), πληρώνοντας ένα κόστος που είναι υπερβολικό και σαφώς δυσανάλογο  προς την αξία τους.

Για παράδειγμα, εάν έχω ένα σπίτι 55 τετραγωνικά, 40ετίας και βάλε, κάνοντας τους υπολογισμούς με βάση τα μάλλον χαμηλά κόστη που αναφέρει η Ελευθεροτυπία στον παραπάνω σύνδεσμο, έχουμε ένα κόστος (ώστε το σπίτι να αποκτήσει το πιστοποιητικό) το λιγότερο 25000 ευρώ!

Το σπίτι αυτό, έχει μια μέγιστη εμπορική αξία περίπου 50-60 χιλιάδες ευρώ.

Αν υποτεθεί ότι ενοικιάζεται, δεν αποδίδει περισσότερα από 3000-3500 ευρώ το χρόνο μιας και 250-300 ευρώ είναι ένα εύλογο ενοίκιο. Από τα οποία μάλιστα η εφορία παίρνει μέχρι και 30%

Αμέσως γίνεται αντιληπτό, ότι με ένα τέτοιο κόστος, είναι καλύτερα να αφεθεί να ρημάξει, πολύ απλά γιατί δεν συμφέρει να μπεις σε τέτοια έξοδα.

Ή βέβαια, η αμέσως προσφορότερη εναλλακτική (που είναι και αρκετά "φυσική" στην Ελλαδάρα μας), να δίνουμε το "κατιτίς" του στον μηχανικό για να μας δίνει το πιστοποιητικό (και σιγά, ποιος θα πάει να ελέγξει, κι αυτός που θα πάει θα πάρει κι αυτός το δικό του δωράκι) κι έτσι με 2-3 χιλιαρικάκια θα ξεμπερδεύουμε.

Τελικά, μάλλον ΕΙΝΑΙ ηλίθιοι κι ανίκανοι (γιατί δεν τους έχω για τόσο πονηρούς).

ΕΛΕΟΣ!

Continue Reading

Ένα ακόμη blog

Γιατί, θα μου πείτε; Έτσι, θα σας πω. Χεστήκαμε, θα μου πείτε. Και θα συνεχίσουμε έτσι μέχρι που θα αρχίσουμε να βρίζουμε σόγια.

Απλά, μετά από τόσο καιρό, μετά από τόσα μηνύματα σε φόρα, είπα να κολακέψω λίγο την ματαιοδοξία μου και να αρχίσω να γκρινιάζω κάπως πιο δομημένα.

Γιατί είμαι γκρινιάρης. Γκρινιάζω με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου, επηρεάζουν άμεσα ή έμμεσα την ζωή μου, μου την σπάνε, με τσατίζουν, με χαλάνε. Ξέρω ότι υπάρχουν διάφοροι τρόποι να διαμαρτυρηθείς και ο καθένας επιλέγει αυτόν που του ταιριάζει καλύτερα. Εμένα δεν μου πάει ιδιαίτερα το να βγαίνω στους δρόμους και να φωνάζω. Το θεωρώ τον λιγότερο αποτελεσματικό τρόπο. Εντάξει, για εκτόνωση καμιά φορά (και για να μην χάνουμε και την επαναστατική φόρμα μας) μια χαρά είναι. Αλλά ουσία μηδέν.

Θα μου πείτε, κι εσύ ρε καραγκιόζη, θα τους κάνεις τα μούτρα κρέας με το να τα γράφεις εδώ, που πιθανότατα δεν θα σε διαβάζει και κανένας; Όχι, αλλά πρώτον το κάνω για μένα, “για να εκφραστώ” και δεύτερον, ελπίζω να δώσω μερικές ιδέες και σε άλλους.

Αλλά κυρίως, γιατί με αυτό τον τρόπο, αναμένω να κατακτήσω την θέση που μου αξίζει (την πρώτη δηλαδή), στο Πάνθεον των Μεγάλων Διανοητών. (@@)

Continue Reading