Category: Κοινωνία

Γιατί περνούν όλα τα μέτρα από τον ΣΥΡΙΖΑ αναίμακτα;

Είναι η απορία που ακούγεται συνεχώς από διάφορους ανθρώπους, είτε ήταν (ή και είναι) υποστηρικτικοί στον ΣΥΡΙΖΑ ή έστω ανεκτικοί, είτε ήταν και είναι επικιτικοί έως και αντίπαλοι. Γιατί περνάει με τέτοια ευκολία ο ΣΥΡΙΖΑ μέτρα νεοφιλελεύθερης κοπής χωρίς να ανοίγει ρουθούνι; Χωρίς να ακούς τίποτα περισσότερο από μουρμουρητά δυσαρέσκειας ή και αγανάκτησης αλλά πάντα μουρμουρητά. Τις κραυγές της αντιπολίτευσης, αξιωματικής αλλά και ελάσσονος, δύσκολο να τις πάρουμε στα σοβαρά, αφού συνήθως πρόκειται για γελοιότητες με σαφή αποπροσανατολιστικό χαρακτήρα. Και τι να πει άλλωστε, αφού στην ουσία συμφωνεί και μόνος διακαής πόθος είναι απλά να ξαναβρεθούν στις θέσεις που θα τους επιτρέπουν να διανέμουν την μιζέρια μας κατά το δικό τους δοκούν.

Είναι λοιπόν εντυπωσιακό, έτσι;

Καθόλου εντυπωσιακό. Ο ΣΥΡΙΖΑ βγήκε με μοναδικό (ανομολόγητο και κρυφό αλλά πραγματικό) σκοπό να τσακίσει κάθε ελπίδα, προδίδοντάς την.

Οι άνθρωποι που είχαν στηρίξει τις όποιες ελπίδες τους σε αυτόν (ακόμη κι αν δεν τον ψήφισαν), τις είδαν να διαψεύδονται, αφαιρώντας τους έτσι κάθε αγωνιστική διάθεση και μεταφέροντάς τους στην κατάσταση της παραίτησης.

Τα επικίνδυνα όμως τώρα αρχίζουν, γιατί σε τέτοιες καταστάσεις που δεν υπάρχει οργανωμένο κίνημα που θα οδηγήσει το λαό σε διεκδίκηση αυτών που του ανήκουν με σχέδιο για την επόμενη μέρα, δημιουργείται το ιδανικό περιβάλλον για την εμφάνιση vigilantes, είτε ομάδες είτε άτομα, που θα αναλαμβάνουν να "καθαρίζουν" στο όνομα το λαού, με την ανοχή αν όχι υποστήριξη του λαού και στην τελική και με την δικαίωση και δικαιολόγηση εν ονόματι του λαού.

Και φυσικά, αυτοί που θα αποτελέσουν στόχους στο μέγιστο βαθμό, ακριβώς επειδή ήταν αυτοί που πρόδωσαν και έδωσαν το τελικό χτύπημα, θα είναι οι ΣΥΡΙΖΑίοι, αρχικά ίσως σε επίπεδο οργανώσεων αλλά αργότερα και ατομικά. Ακόμη και σε μη προβεβλημένα στελέχη με θέσεις εξοσίας.

Μη πέσετε από τα σύννεφα λοιπόν αν στο επόμενο διάστημα δούμε ολοένα και πιο αυξημένα περιστατικά βίας ενάντια σε γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ, σε εκδηλώσεις αλλά και σε στελέχη του, ακόμα και απλούς υποστηρικτές, από ομάδες ή άτομα, αυτοχριζόμενα ως "εκδικητές".

Continue Reading

Σχετικά με την αλλαγή του τρόπου εισαγωγής στα Πανεπιστήμια

Επιτρέψτε μου να καταθέσω μερικές σκέψεις, σχετικές με τη συζήτηση που γίνεται για την αλλαγή του τρόπου εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και την σχεδιαζόμενη κατάργηση των Πανελλαδικών-Πανελληνίων Εξετάσεων.

Στη Σουηδία μπαίνεις χωρίς εξετάσεις, μόνη προϋπόθεση είναι ο βαθμός απολυτηρίου να πιάνει κάποια βάση (συνήθως από 12-16) σε κάποια προαπαιτούμενα μαθήματα, ας πούμε Μαθηματικά για τις σχολές πληροφορικής και οικονομίας, βιολογία για τις ιατρικές κοκ (τουλάχιστον ήταν έτσι στα τέλη της 10ετίας του '80 που μπήκα εγώ). Το ξεσκαρτάρισμα γίνεται ΜΕΣΑ στη σχολή όπου συνήθως μετά τον πρώτο χρόνο έχεις απώλειες 30-40% (γιατί συνειδητοποιούν ότι δεν τα καταφέρνουν, δεν τους αρέσει κλπ). Και τελικά, ανάλογα και με τη διάρκεια της σχολής έχεις πτυχιούχους το 40-50% των εισαχθέντων.

Πολύ πιο δίκαιο και αποτελεσματικό σύστημα όπου το αν θα γίνεις ένας καλός γιατρός, δεν εξαρτάται από πχ μια άτυχη στιγμή στα 18 σου που μπορεί να σε έπιασε και η κοιλιά σου από κάτι που έφαγες την προηγούμενη, αλλά από το πόσο είσαι διατεθειμένος να περάσεις τα επόμενα 8 χρόνια της ζωής σου με πολύ διάβασμα, μεγάλη πειθαρχία, αποχή από πολλές "χαρές" της φοιτητικής ζωής και όλα αυτά που θα ξεχωρίσουν τον "καλό" φοιτητή από τον αδιάφορο. Όχι μια στιγμή στην εφηβεία του αλλά πολλά χρόνια ενήλικης πλέον ζωής.

Που σημαίνει, ότι αυτοί που τελικά παίρνουν το πτυχίο, είναι αυτοί που πραγματικά το ήθελαν, πάλεψαν γι αυτό, διαγωνίστηκαν άπειρες φορές και έχει ένα νόημα αλλά και ένα αντίκρυσμα σε γνώση και ικανότητες.

Ας μπαίνουν λοιπόν όσοι πληρούν κάποια μίνιμουμ (με δυνατότητα να τα καλύψουν μέσω σχολείων δεύτερης ευκαιρίας) και μετά, μέσα στο Πανεπιστήμιο ας γίνεται η επιλογή. Το σύστημα των Πανελληνίων είναι το πιο κακό που μπορεί να υπάρξει και οδηγεί στους "αιώνιους φοιτητές", στους απαίδευτους πτυχιούχους, στους κακούς επαγγελματίες.

Αν το καταφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ να το υλοποιήσει, θα είναι και το μόνο πράγμα στο οποίο θα έχει αφήσει ένα θετικό αποτύπωμα.

Continue Reading

Η Αριστερά (και με Αριστερά φυσικά εννοώ την κομμουνιστική, μιας και τα σοσιαλδημοκρατικά και "ευρωκομμουνιστικά" μορφώματα πλέον με αρκετή ασφάλεια μπορούν να ενταχθούν στην νεοφιλελεύθερη σχολή "σκέψης" και πρακτικής), ονειρεύεται ακόμη προλεταριακές επαναστάσεις των εξαθλιωμένων εργαζομένων και αναλώνεται σε συζητήσεις εάν αυτές μπορούν να γίνουν σε συνθήκες εθνικής ή ευρωπαϊκής-πολυεθνικής ολοκλήρωσης.

 Δεν είμαστε στον 19ο αιώνα, προχωράμε ολοταχώς προς την εποχή που την ανθρώπινη εργασία θα την κάνουν εξ' ολοκλήρου τα ρομπότ και οι υπολογιστές. Οι θεωρίες περί υπεραξίας κλπ θα πάνε περίπατο, όσο καλό εργαλείο ανάλυσης και αν ήταν η Μαρξιστική σκέψη (κορυφαίο θα έλεγα) τον 19ο αιώνα που ακόμα η βιομηχανική επανάσταση συντελούταν μπροστά στα μάτια τους, τόσο κάκιστο εργαλείο γίνεται αν προσκολληθούμε σε αυτό δογματικά, σαν ευαγγέλιο. Πολύ χρήσιμο το σκεπάρνι για να ξεριζώνεις πρόκες αλλά παντελώς άχρηστο όταν πρόκειται για βίδες.
Ο κόσμος αλλάζει ραγδαία· με όρους καπιταλιστικούς, αγοραίους, χρηματικούς, οι άνθρωποι ως υποκείμενα παραγωγής γίνονται όλο και πιο "άχρηστοι" – εκεί που πριν 50 χρόνια ήθελες 10 ανθρώπους να μαζεύουν σταφύλια για 10 μέρες, σήμερα ένας χειριστής "κομπίνας" το κάνει σε μία μέρα και αύριο (σήμερα) θα γίνεται και χωρίς αυτόν τον χειριστή-, και ολοένα θα αδυνατούν να κατανοήσουν έννοιες όπως εκμετάλλευση, υπεραξία, και λοιπά μαρξιστικά, όμορφα μεν, κατάλληλα για να γοητεύσουμε καμιά γκομενίτσα στις ΟΒες, αλλά παντελώς εκτός τόπου και χρόνου.
Κι αντί η Αριστερά (οι κομμουνιστές δηλαδή) να το κατανοήσουν αυτό και να προτείνουν οραματικά το πλαίσιο που στον καπιταλισμό είναι το αδιέξοδο αλλά στον κομμουνισμό είναι το ζητούμενο: ο άνθρωπος απαλλαγμένος από την ανάγκη της εργασίας για την παραγωγή αφού αυτή θα την αναλάβουν οι μηχανές, θα μπορεί επιτέλους απερίσπαστος να ασχοληθεί με την ανάπτυξη της προσωπικότητάς του, της δημιουργικότητάς του, της καλλιτεχνικής του αξίας, τρώγονται για το αν θα πρέπει να γίνει η επανάσταση σε εθνικό επίπεδο ή με διεθνοποιημένους όρους.
Είμαστε μπροστά στο τελικό σταυροδρόμι, στην τελική επιλογή της ανθρωπότητας, όπου είτε θα επιλεγεί ο τελικός Κυβερνομεσαίωνας είτε (κι εδώ είναι η ευθυνη που λέγαμε) θα επιλεγεί ο νέος Χρυσούς Αιών που είναι εφικτός.

Continue Reading
Continue Reading

Μπουχτίσαμε Αριστερά, ρε!

 

 

Continue Reading

Είναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε

Με αφορμή μια συζήτηση που έχει ανοίξει πλέον, για το ποιος είναι ο βέλτιστος τρόπος αντιμετώπισης του προσφυγικού προβλήματος που πλέον όχι απλά χτυπά την πόρτα της Ευρώπης, αλλά ήδη χέζει στο πλατύσκαλό της:

Με τον Καπιταλισμό, θέλουμε δεν θέλουμε περνάμε στην φάση όπου είμαστε χρήσιμοι σαν καταναλωτές αλλά αχρείαστοι/άχρηστοι σαν εργαζόμενοι. ΔΕΝ χρειάζονται τόσοι εργαζόμενοι πια. Πριν από 50 χρόνια, για να μαζέψεις 100 στρέμματα σταφύλια χρειαζόσουν 10 ανθρώπους να δουλεύουν 10 μέρες. Σήμερα, θέλεις 1 άνθρωπο και μια μηχανή και μία ημέρα. Δηλαδή έχεις 99% πλεονάζον δυναμικό.

Στον Καπιταλισμό, αυτοί είναι απλά άνεργοι. Το πολύ πολύ, προκειμένου να αποφευχθούν άμεσες επαναστάσεις, να καθιερώσουν παντού το “ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα” που θα επιτρέπει σε όλους να διατηρούν ένα ελάχιστο επίπεδο κατανάλωσης (επιβίωση όμως όχι ζωή) που θα διασφαλίζει και μια διατήρηση κερδών. Όχι όμως για πολύ, μιας και η τάση στον Καπιταλισμό είναι η συσσώρευση (γι αυτό και δεν μπορεί να υπάρξει βέλτιστη κατανομή πόρων). Δηλαδή και το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα θα δημιουργήσει απλά στρατιές νεόπτωχων που ναι μεν δεν θα ψοφάνε άμεσα από την πείνα, δεν θα έχουν όμως και καμία προοπτική.

Βούτυρο στο ψωμί δηλαδή διαφόρων “ηγετών”, αρχηγών θρησκευτικών ή πολιτικών ριζοσπαστικών ομάδων (Ισλάμ, νεοναζί κλπ).

Ακόμα κι αν καταφέρναμε να απορροφήσουμε όλους αυτούς τους ανθρώπους (τους πρόσφυγες/μετανάστες) δηλαδή, σε 20 χρόνια θα είχαμε επανάληψη των γεγονότων της Γαλλίας με τις ταραχές στα γκέτο αλλά και τις ακραίες συμπεριφορές ισλαμιστικών ομάδων, αλλά σε πολύ πιο τεράστιο βαθμό.

Και όχι, δεν προτείνω να πετάξουμε τους μετανάστες στη θάλασσα, άλλωστε τόσο η απαρχή του προβλήματός τους, όσο και το αποτέλεσμα αυτού, έχουν ένα κοινό παρονομαστή: τον Καπιταλισμό. ´Οσο δεν καταργούμε αυτόν, τα προβλήματα δεν θα λυθούν.

Δεν είναι μοιρολατρία, διαπίστωση της ανάγκης για λύση είναι. Και λύση άλλη από την ανατροπή/κατάργηση του Καπιταλισμού, δεν υπάρχει. ΤΙΝΑ.

Continue Reading

Ασφαλιστικό: υπάρχει λύση;

Το ασφαλιστικό δεν πρόκειται να λυθεί ΠΟΤΕ. Και αυτό ισχύει και για τις μεγάλες και πλούσιες χώρες, απλά εκεί τα περιθώρια είναι λίγο μεγαλύτερα λόγω συσσωρευμένου πλούτου (που στις πιο πολλές περιπτώσεις προήλθε από την καταλήστευση των πόρων των αποικιών τους).
Και ο λόγος είναι απλός: Ο Καπιταλισμός έδωσε ό,τι ήταν να δώσει ως σύστημα παραγωγής-κοινωνικής οργάνωσης και τώρα πλέον είναι ολοένα και πιο έντονα και φανερά τα αδιέξοδά του.
Η τεχνολογική ανάπτυξη, κάθε μέρα καθιστά παρωχημένα όλο και περισσότερα επαγγέλματα, πριν από 50 χρόνια, 10 εργάτες μάζευαν το στάρι σε 100 στρέμματα σε 10 μέρες, σήμερα, ένας εργαζόμενος κάνει το ίδιο σε μία ημέρα. Έχεις ουσιαστικά ένα πλεόνασμα 99 ημερών που δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις πουθενά γιατί δεν σου χρειάζονται. Σε λίγο τα τρένα του μετρό δεν θα χρειάζονται οδηγούς (νομίζω στη Ισπανία ήδη συμβαίνει) το ίδιο και τα λεωφορεία.
Στον Καπιταλισμό οι άνθρωποι γίνονται σιγά σιγά βαρίδια, γιατί η ανεργία θα αυξάνεται διαρκώς (δεν μπορούμε να γίνουμε όλοι app developers αλλά και αν γίνουμε τι θα κάνουμε, θα πουλάμε ο ένας στον άλλον apps;). Αυτό σημαίνει λιγότερα φορολογικά και ασφαλιστικά έσοδα για τα κράτη και άρα υποβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας και παιδείας για τις μάζες, λίγοι μόνο θα μπορούν να έχουν καλές υπηρεσίες, αν μπορούν να τις πληρώνουν.
Το αδιέξοδο θα εντείνεται όσο και αν προσπαθούν με μπαλώματα να το φτιασιδώσουν.
Πρέπει να καταλάβετε ότι η Ελλάδα, είναι μέρος των σχεδιασμών τους για το μέλλον που επιφυλάσσουν σε όλο τον Δυτικό “ανεπτυγμένο” κόσμο. Γι αυτό και δεν προκαλεί απορία πώς η τρόικα, 6 χρόνια τώρα δεν επέβαλλε ΚΑΝΕΝΑ μέτρο που να φέρνει πραγματική ανάπτυξη (ακόμα κι αν δεχτούμε ότι υπάρχουν τέτοια), παρά μόνο προκρίνει και εγκρίνει παράλογους φόρους που οδηγούν σε ακόμα μεγαλύτερη ύφεση, γνωρίζοντας πως δεν υπάρχει περίπτωση αποπληρωμής του χρέους, ακόμα κι αν ήταν πραγματικό. Δεν τους νοιάζει να “χάσουν” μερικές εκατοντάδες δις (που στην πραγματικότητα δεν τα χάνουν, αναρωτηθείτε, ΠΟΙΟΣ πήρε όλα αυτά τα δις που μας δάνεισε η τρόικα τα 6 τελευταία χρόνια), προκειμένου να δοκιμάσουν τα σχέδιά τους, το βαθμό ανοχής της κοινωνίας, τη σαλαμοποίηση, τον κοινωνικό αυτοματισμό.
Εσείς βλέπετε μόνο το σήμερα, το χθες και το αύριο, αυτοί σχεδιάζουν σε βάθος δεκαετιών.
Η μόνη οριστική λύση είναι η ριζική ανατροπή αυτού του συστήματος και μια νέα κοινωνική πρόταση βασισμένη στις δυνατότητες παραγωγικότητας που πλέον μας δίνει η τεχνολογία με αποσύνδεση των αναγκών των ανθρώπων από τις ανάγκες της Αγοράς και της αγοραίας ξεφτίλας.

Continue Reading

Πραγματισμός: το τέλος των ιδεολογιών;

Με αφορμή μια συζήτηση περί τέλους των ιδεολογιών και κυριαρχία του πραγματισμού ως λύση στις προκλήσεις της σημερινής κοινωνίας, επιτρέψτε μου να εκθέσω την σκέψη μου:

Δεν υπάρχει τέλος ιδεολογιών και αντικειμενικός πραγματισμός. Ο πραγματισμός του καθενός χρωματίζεται και καθορίζεται από το ιδεολογικό υπόβαθρο της πολιτικής και κοινωνικής του σκέψης.

Άλλος ο πραγματισμός ο δικός μου που κατανοεί, χρησιμοποιώντας και το εργαλείο της μαρξικής ανάλυσης, ότι ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα που ολοκλήρωσε τον ιστορικό του κύκλο και στην παρούσα φάση αποτελεί μόνο τροχοπέδη και οδηγεί σε υπέρμετρη ανισοκατανομή πόρων και τελικά σε αδιέξοδο και ότι η λύση είναι η κατάργηση της εμπορευματικής παραγωγής και διάχυσης του πλούτου σε όλο τον πληθυσμό χωρίς προϋποθέσεις (μιας και η τεχνολογική παραγωγικότητα το επιτρέπει πλέον) και άλλος ο πραγματισμός του χρυσαύγουλου που φωνάζει “όξω οι ξένοι, ουγκ” (προφανώς εποφθαλμιά της αξιοζήλευτες θέσεις εργασίας των στα φραουλοχώραφα, στα βενζινάδικα και στα φανάρια).

Οι υπεραπλουστεύσεις είναι κι αυτές ιδεολογικά χρωματισμένες και γι αυτό κατευθυνόμενες όσο και κατευθύνουσες.

Continue Reading

Εμπορικά και Κυριακή

Αν και προσωπικά είμαι εναντίον της λειτουργίας των εμπορικών καταστημάτων την Κυριακή, κυρίως για το λόγο ανυπαρξίας της οποιασδήποτε προστασίας τόσο των εργαζομένων έναντι της αυθαιρεσίας των εργοδοτών, όσο και των μικροεπαγγελματιών έναντι των μεγαλοκαταστημάτων που σε συνθήκες πιστωτικής ασφυξίας έχουν αθέμιτο πλεονέκτημα, αλλά και για το γεγονός, ότι στην Ελλάδα δεν είναι το πρόβλημα στα κλειστά μαγαζιά την Κυριακή, αλλά τα άδεια πορτοφόλια των καταναλωτών, θα ήθελα να καταθέσω κάποιες σκέψεις για το θέμα, υπό κάποιες προϋποθέσεις.

Ας θέσουμε ως προϋπόθεση μια “υγιή” Αγορά, όπου οι καταναλωτές έχουν χρήματα, οι νόμοι λειτουργούν και βοηθούν στο να προστατευτούν τα αδύναμα μέρη από την αυθαιρεσία των δυνατότερων και γενικά είμαστε σε “κανονικές” συνθήκες.

Πιστεύω ότι προς όφελος των μικροεμπόρων, θα ήταν να είναι εντελώς απελευθερωμένο το ωράριο λειτουργίας. Και εξηγούμαι:

Μεταξύ 9 και 5 τις καθημερινές, πόσος κόσμος πάει για ψώνια; Τι νόημα έχει να ανοίγει το μέσο εμπορικό κατάστημα τότε; Δεν θα ήταν καλύτερο να ανοίγει ο καθένας όποτε κρίνει ότι έχει τις περισσότερες πιθανότητες να μπει μέσα πελάτης; Να ανοίγει τις μέρες και ώρες που οι άλλοι εργαζόμενοι έχουν ελεύθερο χρόνο; Δεν νομίζω ότι θα διαφωνούσε κανείς με κάτι τέτοιο.

Από την άλλη, όπως προείπα, θα πρέπει να υπάρχει αυστηρή νομοθεσία όσον αφορά στα δικαιώματα των εργαζομένων εμποροϋπαλλήλων. Ας πούμε, αυστηρό 5θήμερο, 40ωρο εβδομαδιαίο πρόγραμμα. Είναι μάλλον προτιμότερο για τον εργαζόμενο να δουλεύει συνεχόμενο 8ωρο παρά το διακεκομένο που ισχύει σήμερα. Σε ώρες που όντως τα μαγαζιά έχουν δουλειά. Ίσως και να συμφωνεί να δουλεύει περισσότερες ώρες τα Σαββατοκύριακα με αντάλλαγμα μια επιπλέον μέρα ρεπό. Ή άδεια. Αυτό είναι θέμα προς συζήτηση.

Γιατί δικαίωμα στην ξεκούραση έχουν όλοι οι εργαζόμενοι και μέσα σε αυτούς συμπεριλαμβάνω και τους μικροεμπόρους. Οι οποίοι, δεν μπορούν να ανταγωνιστούν τα μεγάλα καταστήματα στην παρούσα κατάσταση και φυσικά θα είναι ακόμη χειρότερα αν ισχύει το “ανοίγουμε τα μαγαζιά 7 μέρες την εβδομάδα” σε μια αγορά κυριολεκτικά πεθαμένη, όπου θα δοκιμαστούν τα όρια της φυσικής αντοχής των εργαζομένων, των επαγγελματιών με πενιχρό ως και αρνητικό αποτέλεσμα.

Είναι ένας διάλογος που πρέπει κάποια στιγμή να ανοίξει, με νηφαλιότητα και επιχειρήματα.

Continue Reading

Περί ΔΥ, απολύσεων κλπ

Το παρακάτω κείμενο μπορεί σε σημεία να φανεί λίγο ασύνδετο, αλλά αυτό συμβαίνει γιατί αποτελεί συρραφή σχολίων μου σε δημόσια συζήτηση όπου έχει γίνει προσπάθεια να συνδεθούν και να παρουσιαστούν ενιαία.

Σε ένα κράτος που το 80% του ΑΕΠ παράγεται ή περιστρέφεται γύρω από τις κρατικές δαπάνες, είναι λογικό η ρευστότητα στην αγορά να εξαρτάται από τη δυνατότητα του κράτους αυτού να τυπώνει ή να δανείζεται χρήμα.

Αν το κράτος, πάψει να διοχετεύει ρευστότητα μέσω των ΔΥ, τότε πάει κατά διαόλου όλη η Οικονομία. Αυτό ακριβώς έχει συμβεί με τα Μνημόνια (αρχικά). Αν θυμάστε, στην αρχή, τα Μνημόνια δεν αφορούσαν σε φόρους (το 10 και το 11 δεν είχαν μπει νέοι φόροι, το χαράτσι μπήκε τον Σεπτέμβρη του 11), αφορούσαν όμως σε περικοπές αλλά κυρίως σε ΑΠΕΙΛΗ ΠΕΡΙΚΟΠΩΝ στα εισοδήματα των ΔΥ. Αυτοί, ως άμυνα, ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΝ ΝΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΟΥΝ, λόγω αβεβαιότητας, με συνέπεια, ΟΛΗ η Αγορά να πάψει να κινείται. Και είχαμε εκτόξευση της ανεργίας, αφού οι επιχειρήσεις που στηρίζονταν στο Κράτος (είτε άμεσα με τις κρατικές προμήθειες, είτε έμμεσα μέσω της κατανάλωσης) δεν είχαν πλέον τα έσοδα που θα τους επέτρεπαν να επιβιώσουν.

Και το σπιράλ συνεχίστηκε, αφού όσοι είχαν ακόμη δουλειά, μαζεύτηκαν ακόμη περισσότερο κ.ο.κ.

Στην παρούσα φάση του Καπιταλισμού που βρίσκεται η Ελλάδα, το κράτος, τυπώνει ή δανείζεται χρήμα. Στο ευρώ, να τυπώσει δεν μπορεί.

Με την ιστορία με τα Μνημόνια, ούτε να δανειστεί μπορεί παρά μόνο από την Τρόικα. Κι επειδή από εκεί μπορεί να πάρει συγκεκριμένα ποσά κι επειδή η Τρόικα έχει συγκεκριμένη ατζέντα φτωχοποίησης του λαού και απαξίωσης των περιουσιακών στοιχείων ώστε να ξεπουληθούν με όρους μαυραγορίτικους, έχουμε την υπερφορολόγηση.

Δεν μας υπερφορολογούν επειδή αγαπούν τους ΔΥ. Απλά, με αυτό τον τρόπο, μας έχουν χωρίσει σε δυο ομάδες, η μία είμαστε εμείς που πληρώνουμε και η άλλη, οι ΔΥ που πληρώνονται (ακόμα) έτσι ώστε να μην καταρρεύσει άμεσα το σύστημα (απλά παίζουν τις καθυστερήσεις δηλαδή).

Ένα μέρος από αυτά που μας παίρνουν, μας τα επιστρέφουν μέσω κατανάλωσης των ΔΥ και έτσι, δεν γίνεται απότομα η φτωχοποίηση, παρά σταδιακά. Εμείς δεν αντιδρούμε γιατί δεν γινόμαστε απότομα όλοι φτωχοί (ανάλογα τις αντοχές του ο καθένας), οι ΔΥ δεν αντιδρούν γιατί ακόμα έχουν ένα εισόδημα και μάλιστα, σχετικά καλό για τα δεδομένα της εποχής. Σιγά αλλά σταθερά όμως, γινόμαστε όλο και φτωχότεροι, με ρευστοποίηση περιουσίας για να πληρώνουμε τους φόρους που μας επιβάλλουν. Επαναλαμβάνω, ΔΕΝ το κάνουν για να πληρώνουν τους ΔΥ γιατί τους αγαπούν, αλλά για να κρατήσουν λίγο περισσότερο με μια σχετική ηρεμία και να ολοκληρωθεί το έργο τους.

Όταν το πετύχουν, τραβάνε μια πτώχευση, σταματάνε να πληρώνουν και τους ΔΥ, γίνεται χαμός, αλλά εν τω μεταξύ όλα τα φιλέτα έχουν ξεπουληθεί.

Ας πούμε, οι παπάδες, οποιασδήποτε θρησκείας δεν θα έπρεπε να είναι στην μισθοδοσία, όποιοι είναι πιστοί, ας συνεισφέρουν με τους φόρους τους.

Δεν θα έπρεπε κανένας να παίρνει εφάπαξ ή στο τέλος τέλος, ας παρουσιάζονται ΣΥΝΟΛΙΚΑ οι μισθοί, με τις “κρατήσεις” και όλα.

Όχι, δεν θα έπρεπε οι ΔΕΚΟτζήδες να παίρνουν υψηλούς μισθούς, όχι υψηλότερους από τους Αγοραίους, και όχι δεν θα έπρεπε να υπάρχει η μονιμότητα όπως είναι (εργασιακή ασφάλεια ναι, μονιμότητα χωρίς όρους όχι).

Ναι, θα έπρεπε να υπάρχει αξιολόγηση απόδοσης αλλά με μετρήσιμες παραμέτρους, όχι όπως πάει να γίνει που θα είναι κομματικό ρουσφέτι και πάλι.

Δεν είναι το ζητούμενο να γίνουν 150 χιλιάδες απολύσεις, όντως ο δημόσιος τομέας στην Ελλάδα είναι μικρότερος από άλλες χώρες πιο ανεπτυγμένες και πιο “ελεύθερες” αγοραία. Δεν θα κερδίσεις τίποτα με το να προσθέσεις άλλους 150 χιλιάδες ανέργους σε μια οικονομία που ΑΚΟΜΑ είναι κρατικοδίαιτη. Αντίθετα, θα κάνεις και τους υπόλοιπους να ανασκουμπωθούν ακόμη περισσότερο και θα έχεις συνέχεια στο σπιράλ της ύφεσης.

Αυτό που χρειάζεται είναι ΑΝΑΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ του Δημοσίου. Δεν μπορείς να έχεις 15 καθαρίστριες ανά όροφο στην Βουλή και καμία στο Ιπποκράτειο. Δεν μπορείς να έχεις 40 άχρηστους να ξύνονται στον ΟΣΕ και την ίδια ώρα οι εφορίες να ην έχουν προσωπικό για ελέγχους.

Είναι άλλο πράγμα ο αναγκαίος εξορθολογισμός και άλλο το κανιβαλιστικό όργιο που μας έχουν επιβάλλει, να θεωρούμε άλλοτε τον ΔΥ, άλλοτε τον Συνταξιούχο και άλλοτε τον μετανάστη, την πηγή όλων των δεινών μας.

Και δυστυχώς, με την ανοχή μας αν όχι την συνδρομή μας, το έχουν επιτύχει.

Η λύση κατά την άποψή μου; Επιστροφή σε εθνικό νόμισμα ώστε με υποτιμήσεις να μειωθεί η αξία του χρήματος και να υπάρχει ρευστότητα ως προσωρινό (τονίζω ΠΡΟΣΩΡΙΝΟ) μέτρο άρσης του αδιεξόδου με παράλληλο πλάνο παραγωγικής ανασυγκρότησης όπου το κράτος θα επέμβει στην αγορά ΣΧΕΔΙΑΖΟΝΤΑΣ την παραγωγή για τα επόμενα χρόνια.

Η Ελλάδα ΔΕΝ είναι φτωχή χώρα, απλά έχει προδότες πολιτικούς και μαλάκες ψηφοφόρους.

Continue Reading