Category: Οικονομία

Ασφαλιστικό: υπάρχει λύση;

Το ασφαλιστικό δεν πρόκειται να λυθεί ΠΟΤΕ. Και αυτό ισχύει και για τις μεγάλες και πλούσιες χώρες, απλά εκεί τα περιθώρια είναι λίγο μεγαλύτερα λόγω συσσωρευμένου πλούτου (που στις πιο πολλές περιπτώσεις προήλθε από την καταλήστευση των πόρων των αποικιών τους).
Και ο λόγος είναι απλός: Ο Καπιταλισμός έδωσε ό,τι ήταν να δώσει ως σύστημα παραγωγής-κοινωνικής οργάνωσης και τώρα πλέον είναι ολοένα και πιο έντονα και φανερά τα αδιέξοδά του.
Η τεχνολογική ανάπτυξη, κάθε μέρα καθιστά παρωχημένα όλο και περισσότερα επαγγέλματα, πριν από 50 χρόνια, 10 εργάτες μάζευαν το στάρι σε 100 στρέμματα σε 10 μέρες, σήμερα, ένας εργαζόμενος κάνει το ίδιο σε μία ημέρα. Έχεις ουσιαστικά ένα πλεόνασμα 99 ημερών που δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις πουθενά γιατί δεν σου χρειάζονται. Σε λίγο τα τρένα του μετρό δεν θα χρειάζονται οδηγούς (νομίζω στη Ισπανία ήδη συμβαίνει) το ίδιο και τα λεωφορεία.
Στον Καπιταλισμό οι άνθρωποι γίνονται σιγά σιγά βαρίδια, γιατί η ανεργία θα αυξάνεται διαρκώς (δεν μπορούμε να γίνουμε όλοι app developers αλλά και αν γίνουμε τι θα κάνουμε, θα πουλάμε ο ένας στον άλλον apps;). Αυτό σημαίνει λιγότερα φορολογικά και ασφαλιστικά έσοδα για τα κράτη και άρα υποβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας και παιδείας για τις μάζες, λίγοι μόνο θα μπορούν να έχουν καλές υπηρεσίες, αν μπορούν να τις πληρώνουν.
Το αδιέξοδο θα εντείνεται όσο και αν προσπαθούν με μπαλώματα να το φτιασιδώσουν.
Πρέπει να καταλάβετε ότι η Ελλάδα, είναι μέρος των σχεδιασμών τους για το μέλλον που επιφυλάσσουν σε όλο τον Δυτικό “ανεπτυγμένο” κόσμο. Γι αυτό και δεν προκαλεί απορία πώς η τρόικα, 6 χρόνια τώρα δεν επέβαλλε ΚΑΝΕΝΑ μέτρο που να φέρνει πραγματική ανάπτυξη (ακόμα κι αν δεχτούμε ότι υπάρχουν τέτοια), παρά μόνο προκρίνει και εγκρίνει παράλογους φόρους που οδηγούν σε ακόμα μεγαλύτερη ύφεση, γνωρίζοντας πως δεν υπάρχει περίπτωση αποπληρωμής του χρέους, ακόμα κι αν ήταν πραγματικό. Δεν τους νοιάζει να “χάσουν” μερικές εκατοντάδες δις (που στην πραγματικότητα δεν τα χάνουν, αναρωτηθείτε, ΠΟΙΟΣ πήρε όλα αυτά τα δις που μας δάνεισε η τρόικα τα 6 τελευταία χρόνια), προκειμένου να δοκιμάσουν τα σχέδιά τους, το βαθμό ανοχής της κοινωνίας, τη σαλαμοποίηση, τον κοινωνικό αυτοματισμό.
Εσείς βλέπετε μόνο το σήμερα, το χθες και το αύριο, αυτοί σχεδιάζουν σε βάθος δεκαετιών.
Η μόνη οριστική λύση είναι η ριζική ανατροπή αυτού του συστήματος και μια νέα κοινωνική πρόταση βασισμένη στις δυνατότητες παραγωγικότητας που πλέον μας δίνει η τεχνολογία με αποσύνδεση των αναγκών των ανθρώπων από τις ανάγκες της Αγοράς και της αγοραίας ξεφτίλας.

Continue Reading

Εμπορικά και Κυριακή

Αν και προσωπικά είμαι εναντίον της λειτουργίας των εμπορικών καταστημάτων την Κυριακή, κυρίως για το λόγο ανυπαρξίας της οποιασδήποτε προστασίας τόσο των εργαζομένων έναντι της αυθαιρεσίας των εργοδοτών, όσο και των μικροεπαγγελματιών έναντι των μεγαλοκαταστημάτων που σε συνθήκες πιστωτικής ασφυξίας έχουν αθέμιτο πλεονέκτημα, αλλά και για το γεγονός, ότι στην Ελλάδα δεν είναι το πρόβλημα στα κλειστά μαγαζιά την Κυριακή, αλλά τα άδεια πορτοφόλια των καταναλωτών, θα ήθελα να καταθέσω κάποιες σκέψεις για το θέμα, υπό κάποιες προϋποθέσεις.

Ας θέσουμε ως προϋπόθεση μια “υγιή” Αγορά, όπου οι καταναλωτές έχουν χρήματα, οι νόμοι λειτουργούν και βοηθούν στο να προστατευτούν τα αδύναμα μέρη από την αυθαιρεσία των δυνατότερων και γενικά είμαστε σε “κανονικές” συνθήκες.

Πιστεύω ότι προς όφελος των μικροεμπόρων, θα ήταν να είναι εντελώς απελευθερωμένο το ωράριο λειτουργίας. Και εξηγούμαι:

Μεταξύ 9 και 5 τις καθημερινές, πόσος κόσμος πάει για ψώνια; Τι νόημα έχει να ανοίγει το μέσο εμπορικό κατάστημα τότε; Δεν θα ήταν καλύτερο να ανοίγει ο καθένας όποτε κρίνει ότι έχει τις περισσότερες πιθανότητες να μπει μέσα πελάτης; Να ανοίγει τις μέρες και ώρες που οι άλλοι εργαζόμενοι έχουν ελεύθερο χρόνο; Δεν νομίζω ότι θα διαφωνούσε κανείς με κάτι τέτοιο.

Από την άλλη, όπως προείπα, θα πρέπει να υπάρχει αυστηρή νομοθεσία όσον αφορά στα δικαιώματα των εργαζομένων εμποροϋπαλλήλων. Ας πούμε, αυστηρό 5θήμερο, 40ωρο εβδομαδιαίο πρόγραμμα. Είναι μάλλον προτιμότερο για τον εργαζόμενο να δουλεύει συνεχόμενο 8ωρο παρά το διακεκομένο που ισχύει σήμερα. Σε ώρες που όντως τα μαγαζιά έχουν δουλειά. Ίσως και να συμφωνεί να δουλεύει περισσότερες ώρες τα Σαββατοκύριακα με αντάλλαγμα μια επιπλέον μέρα ρεπό. Ή άδεια. Αυτό είναι θέμα προς συζήτηση.

Γιατί δικαίωμα στην ξεκούραση έχουν όλοι οι εργαζόμενοι και μέσα σε αυτούς συμπεριλαμβάνω και τους μικροεμπόρους. Οι οποίοι, δεν μπορούν να ανταγωνιστούν τα μεγάλα καταστήματα στην παρούσα κατάσταση και φυσικά θα είναι ακόμη χειρότερα αν ισχύει το “ανοίγουμε τα μαγαζιά 7 μέρες την εβδομάδα” σε μια αγορά κυριολεκτικά πεθαμένη, όπου θα δοκιμαστούν τα όρια της φυσικής αντοχής των εργαζομένων, των επαγγελματιών με πενιχρό ως και αρνητικό αποτέλεσμα.

Είναι ένας διάλογος που πρέπει κάποια στιγμή να ανοίξει, με νηφαλιότητα και επιχειρήματα.

Continue Reading

Περί ΔΥ, απολύσεων κλπ

Το παρακάτω κείμενο μπορεί σε σημεία να φανεί λίγο ασύνδετο, αλλά αυτό συμβαίνει γιατί αποτελεί συρραφή σχολίων μου σε δημόσια συζήτηση όπου έχει γίνει προσπάθεια να συνδεθούν και να παρουσιαστούν ενιαία.

Σε ένα κράτος που το 80% του ΑΕΠ παράγεται ή περιστρέφεται γύρω από τις κρατικές δαπάνες, είναι λογικό η ρευστότητα στην αγορά να εξαρτάται από τη δυνατότητα του κράτους αυτού να τυπώνει ή να δανείζεται χρήμα.

Αν το κράτος, πάψει να διοχετεύει ρευστότητα μέσω των ΔΥ, τότε πάει κατά διαόλου όλη η Οικονομία. Αυτό ακριβώς έχει συμβεί με τα Μνημόνια (αρχικά). Αν θυμάστε, στην αρχή, τα Μνημόνια δεν αφορούσαν σε φόρους (το 10 και το 11 δεν είχαν μπει νέοι φόροι, το χαράτσι μπήκε τον Σεπτέμβρη του 11), αφορούσαν όμως σε περικοπές αλλά κυρίως σε ΑΠΕΙΛΗ ΠΕΡΙΚΟΠΩΝ στα εισοδήματα των ΔΥ. Αυτοί, ως άμυνα, ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΝ ΝΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΟΥΝ, λόγω αβεβαιότητας, με συνέπεια, ΟΛΗ η Αγορά να πάψει να κινείται. Και είχαμε εκτόξευση της ανεργίας, αφού οι επιχειρήσεις που στηρίζονταν στο Κράτος (είτε άμεσα με τις κρατικές προμήθειες, είτε έμμεσα μέσω της κατανάλωσης) δεν είχαν πλέον τα έσοδα που θα τους επέτρεπαν να επιβιώσουν.

Και το σπιράλ συνεχίστηκε, αφού όσοι είχαν ακόμη δουλειά, μαζεύτηκαν ακόμη περισσότερο κ.ο.κ.

Στην παρούσα φάση του Καπιταλισμού που βρίσκεται η Ελλάδα, το κράτος, τυπώνει ή δανείζεται χρήμα. Στο ευρώ, να τυπώσει δεν μπορεί.

Με την ιστορία με τα Μνημόνια, ούτε να δανειστεί μπορεί παρά μόνο από την Τρόικα. Κι επειδή από εκεί μπορεί να πάρει συγκεκριμένα ποσά κι επειδή η Τρόικα έχει συγκεκριμένη ατζέντα φτωχοποίησης του λαού και απαξίωσης των περιουσιακών στοιχείων ώστε να ξεπουληθούν με όρους μαυραγορίτικους, έχουμε την υπερφορολόγηση.

Δεν μας υπερφορολογούν επειδή αγαπούν τους ΔΥ. Απλά, με αυτό τον τρόπο, μας έχουν χωρίσει σε δυο ομάδες, η μία είμαστε εμείς που πληρώνουμε και η άλλη, οι ΔΥ που πληρώνονται (ακόμα) έτσι ώστε να μην καταρρεύσει άμεσα το σύστημα (απλά παίζουν τις καθυστερήσεις δηλαδή).

Ένα μέρος από αυτά που μας παίρνουν, μας τα επιστρέφουν μέσω κατανάλωσης των ΔΥ και έτσι, δεν γίνεται απότομα η φτωχοποίηση, παρά σταδιακά. Εμείς δεν αντιδρούμε γιατί δεν γινόμαστε απότομα όλοι φτωχοί (ανάλογα τις αντοχές του ο καθένας), οι ΔΥ δεν αντιδρούν γιατί ακόμα έχουν ένα εισόδημα και μάλιστα, σχετικά καλό για τα δεδομένα της εποχής. Σιγά αλλά σταθερά όμως, γινόμαστε όλο και φτωχότεροι, με ρευστοποίηση περιουσίας για να πληρώνουμε τους φόρους που μας επιβάλλουν. Επαναλαμβάνω, ΔΕΝ το κάνουν για να πληρώνουν τους ΔΥ γιατί τους αγαπούν, αλλά για να κρατήσουν λίγο περισσότερο με μια σχετική ηρεμία και να ολοκληρωθεί το έργο τους.

Όταν το πετύχουν, τραβάνε μια πτώχευση, σταματάνε να πληρώνουν και τους ΔΥ, γίνεται χαμός, αλλά εν τω μεταξύ όλα τα φιλέτα έχουν ξεπουληθεί.

Ας πούμε, οι παπάδες, οποιασδήποτε θρησκείας δεν θα έπρεπε να είναι στην μισθοδοσία, όποιοι είναι πιστοί, ας συνεισφέρουν με τους φόρους τους.

Δεν θα έπρεπε κανένας να παίρνει εφάπαξ ή στο τέλος τέλος, ας παρουσιάζονται ΣΥΝΟΛΙΚΑ οι μισθοί, με τις “κρατήσεις” και όλα.

Όχι, δεν θα έπρεπε οι ΔΕΚΟτζήδες να παίρνουν υψηλούς μισθούς, όχι υψηλότερους από τους Αγοραίους, και όχι δεν θα έπρεπε να υπάρχει η μονιμότητα όπως είναι (εργασιακή ασφάλεια ναι, μονιμότητα χωρίς όρους όχι).

Ναι, θα έπρεπε να υπάρχει αξιολόγηση απόδοσης αλλά με μετρήσιμες παραμέτρους, όχι όπως πάει να γίνει που θα είναι κομματικό ρουσφέτι και πάλι.

Δεν είναι το ζητούμενο να γίνουν 150 χιλιάδες απολύσεις, όντως ο δημόσιος τομέας στην Ελλάδα είναι μικρότερος από άλλες χώρες πιο ανεπτυγμένες και πιο “ελεύθερες” αγοραία. Δεν θα κερδίσεις τίποτα με το να προσθέσεις άλλους 150 χιλιάδες ανέργους σε μια οικονομία που ΑΚΟΜΑ είναι κρατικοδίαιτη. Αντίθετα, θα κάνεις και τους υπόλοιπους να ανασκουμπωθούν ακόμη περισσότερο και θα έχεις συνέχεια στο σπιράλ της ύφεσης.

Αυτό που χρειάζεται είναι ΑΝΑΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ του Δημοσίου. Δεν μπορείς να έχεις 15 καθαρίστριες ανά όροφο στην Βουλή και καμία στο Ιπποκράτειο. Δεν μπορείς να έχεις 40 άχρηστους να ξύνονται στον ΟΣΕ και την ίδια ώρα οι εφορίες να ην έχουν προσωπικό για ελέγχους.

Είναι άλλο πράγμα ο αναγκαίος εξορθολογισμός και άλλο το κανιβαλιστικό όργιο που μας έχουν επιβάλλει, να θεωρούμε άλλοτε τον ΔΥ, άλλοτε τον Συνταξιούχο και άλλοτε τον μετανάστη, την πηγή όλων των δεινών μας.

Και δυστυχώς, με την ανοχή μας αν όχι την συνδρομή μας, το έχουν επιτύχει.

Η λύση κατά την άποψή μου; Επιστροφή σε εθνικό νόμισμα ώστε με υποτιμήσεις να μειωθεί η αξία του χρήματος και να υπάρχει ρευστότητα ως προσωρινό (τονίζω ΠΡΟΣΩΡΙΝΟ) μέτρο άρσης του αδιεξόδου με παράλληλο πλάνο παραγωγικής ανασυγκρότησης όπου το κράτος θα επέμβει στην αγορά ΣΧΕΔΙΑΖΟΝΤΑΣ την παραγωγή για τα επόμενα χρόνια.

Η Ελλάδα ΔΕΝ είναι φτωχή χώρα, απλά έχει προδότες πολιτικούς και μαλάκες ψηφοφόρους.

Continue Reading

Κεντρικός Σχεδιασμός και ΚΚΕ στον 21ο αιώνα

Ο Κεντρικός Σχεδιασμός είναι μια εντελώς παρωχημένη μέθοδος παραγωγικής διαδικασίας όταν μιλάμε για Σοσιαλισμό.

Είναι μια άριστη μέθοδος οικονομικής ανασυγκρότησης διατηρώντας το μοντέλο του κρατικού καπιταλισμού, πολύ πιο αποδοτικός από τον υφιστάμενο άναρχο τρόπο παραγωγής και διανομής, αλλά σε συνθήκες σοσιαλισμού, είναι εντελώς παρωχημένος και οδηγεί σε στρεβλώσεις και μη ικανοποίηση των αναγκών των ανθρώπων-καταναλωτών, κάτι που αποδείχθηκε περίτρανα στην ΕΣΣΔ και γενικά στον Σοσιαλισμό-που-γνωρίσαμε.

Στην σοσιαλιστική εποχή, αυτό που χρειάζεται είναι ο ΤΟΠΙΚΟΣ σχεδιασμός με κεντρικό ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟ.

Οι τοπικές κοινωνίες, παράγουν με βάση τις δυνατότητές τους ενώ ο κεντρικός συντονισμός αναλαμβάνει να συνταιριάξει τις ανάγκες των καταναλωτών με τις δυνατότητες των επιμέρους παραγωγικών μονάδων. Δημιουργείται έτσι μια “αγορά” προϊόντων και υπηρεσιών από την οποία όμως εκλείπει η έννοια του Κεφαλαίου και της κερδοφορίας του.

Το μόνο κεφάλαιο που υπάρχει, είναι το ανθρώπινο και οι φυσικοί πόροι. Αυτό μετατρέπει την Αγορά, σε τόπο ικανοποίησης των αναγκών των πολιτών-καταναλωτών και ανάδειξης των ικανοτήτων και δυνατοτήτων των πολιτών-παραγωγών χωρίς την στρεβλωτική παρέμβαση του χρηματικού κεφαλαίου.

Αν δεν το κατανοήσει αυτό το ΚΚΕ (και με τους Γοντικαίους και τους Μαΐληδες αμφιβάλλω αν είναι σε θέση αλλά και διάθεση να το κατανοήσει) θα μιλάει με όρους Μαρξικής εποχής (δηλαδή 19ου αιώνα), όταν ο Καπιταλισμός θα έχει ήδη παράξει διαστημόπλοια που θα καμπυλώνουν τον χρόνο και θα μετακινούνται γρηγορότερα από το φως.

Και θα έχει φυσικά την ανάλογη απήχηση και επήρεια στην κοινωνία.

Continue Reading

Κωτσόβολος eshop

Και πας που λες στο site της Κωτσόβολος, να παραγγείλεις ένα τάμπλετ.

Επειδή, γενικά, η εμπειρία μου με τα κούριερ είναι αρνητική (σιγά ρε μεγάλε μη κάτσω να σε περιμένω ένα τετράωρο που δίνεις ως πιθανό χρόνο παράδοσης, λες και θα έλθεις μέσα σε αυτό το τετράωρο κιόλας), είπα να δω, μήπως το παραγγείλω και να περάσω από το κοντινότερο κατάστημα να το παραλάβω την άλλη μέρα.

Βλέπω ότι στο σημείο της αγοράς γράφει ότι είναι διαθέσιμο και για αποστολή αλλά και για παραλαβή από κατάστημα. Πατώντας πάνω στο τελευταίο βγαίνει το εξής:

snapshot1

Γράφει “Παραλάβετε το προϊόν μετά από μια ώρα από το κατάστημα της επιλογής σας. Η παραγγελία ισχύει για δύο εργάσιμες ημέρες, μετά από το πέρας αυτών η κράτηση ακυρώνεται και θα πρέπει να την επαναλάβετε.”

Τι καταλαβαίνει κανείς; Ότι το παραγγέλνω τώρα και σε μια ωρίτσα, περνάω από το κοντινότερο κατάστημα και το παραλαμβάνω. Ή την άλλη μέρα βρε αδερφέ.

Αμ δε. Προχωρώντας στην παραγγελία, στην επιλογή καταστήματος, δεν σου βγάζει όλα τα καταστήματα, αλλά μόνο αυτό στο οποίο το προϊόν υπάρχει σε στοκ. Δηλαδή -στην δική μου περίπτωση- στο Χαϊδάρι.

Ρωτώντας δε στο κατάστημα, μου είπαν ότι δεν μπορώ να το παραγγείλω ούτε από κει και να το φέρουν  με εσωτερική διακίνηση. Άρα, μόνη επιλογή, η παραγγελία και αποστολή με κούριερ.

Μήπως να δείτε λίγο τις διαδικασίες σας βρε παιδιά; Και κυρίως να βγάλετε αυτό το “Διαθέσιμο για παραλαβή από το κατάστημα”  από το site σας; Γιατί ΔΕΝ είναι διαθέσιμο για παραλαβή από κατάστημα αλλά από ΟΡΙΣΜΕΝΑ καταστήματα.

Continue Reading

Ελληνικά startups

Πραγματικά, περιμένω να πω συγχαρητήρια στην πρώτη startup που θα παρουσιάσει πραγματικά ΚΕΡΔΗ από πωλήσεις των προϊόντων της ή των υπηρεσιών της.

Αποφάσισα να μη πανηγυρίζω κάθε φορά που ανακοινώνεται επένδυση σε ελληνικές startups.

Γιατί, όλοι ξέρουμε με ποια κριτήρια γίνονται αυτές οι επενδύσεις και τι στόχους έχουν (όσο το δυνατόν πιο γρήγορα πώληση σε άλλον επενδυτή σε όσο το δυνατόν πιο υψηλή αποτίμηση – θεμιτός τρόπος αποκόμισης κέρδους για ένα fund, αλλά, μεταξύ μας, τι σχέση έχει με την ίδια την ιδέα της επιχειρηματικότητας και της δημιουργίας;).

Continue Reading

Όσα παίρνει… η WIND

Θα έχετε πιθανόν δει την καμπάνια που “τρέχει” εδώ και 2 βδομάδες περίπου η WIND, όπου προσφέρει ένα ιδιαίτερα ελκυστικό πακέτο με 20 ευρώ το μήνα.

Συμπεριλαμβάνει 24άρι ADSL, απεριόριστες κλήσεις προς σταθερά, 300 λεπτά προς κινητά και άλλα 120 λεπτά στο F2G κινητό σας. Όντως πολύ καλή προσφορά για τους πελάτες της.

Ή, μάλλον να διορθώσω: ΟΧΙ για τους πελάτες της. Για τους πιθανούς πελάτες της, για νέους συνδρομητές.

Όντας συνδρομητής πάνω από 2 χρόνια στην εταιρεία, τους πήρα τηλέφωνο για να αποκτήσω κι εγώ αυτό το πακέτο. Αν μη τι άλλο, η πιστότητά μου θα έπρεπε να ανταμοιφθεί, δεν νομίζετε; Ε, εκεί, στον στρατηγικό σχεδιασμό της εταιρείας, δεν το νομίζουν. Για κάποιο λόγο, θα πρέπει να τιμωρηθώ που δεν πήγα σε άλλη εταιρεία και να πληρώνω περισσότερα από τον νέο πελάτη που προσδοκούν να αποκτήσουν.

Θα έπρεπε όμως να ξανακαθήσουν στα θρανία και να μελετήσουν ξανά τα βιβλία τους. Γιατί ένα από τα πρώτα πράγματα που μαθαίνει ένας καλός πωλητής, είναι, ότι απαιτείται 5-10 φορές περισσότερη προσπάθεια να αποκτήσεις νέους πελάτες από το να κρατήσεις τους παλιούς. Μερικοί ανεβάζουν αυτό το νούμερο σε 30 φορές.

Και φυσικά, είναι ακόμη δυσκολότερο, να ξανακερδίσεις πελάτες που είχες αλλά έχασες.

Και ακριβώς αυτό κάνει η WIND τώρα. Πρόκειται να χάσει εμένα από πελάτη. Και πιθανόν και άλλους. Και θα πρέπει να κοπιάσει ΠΟΛΥ για να με ξανακερδίσει. Πιθανόν, προσφέροντάς μου μια ακόμα συμφερότερη συμφωνία. Όπως είχε κάνει πριν από ενάμιση χρόνο περίπου. Που έτρεχε πάλι ένα πακέτο που έβγαινε περίπου 9 ευρώ φθηνότερα από αυτό που είχα εγώ. Και τότε τους πήρα και τότε μου είπαν ότι δεν ισχύει για εμένα αλλά μόνο για νέους πελάτες, αμέσως έκανα αίτηση για να πάω σε άλλο πάροχο και σε 2 μέρες με παίρνουν και μου προσφέρουν έκπτωση 11 ευρώ! Παράνοια;

Για να δούμε τι θα κάνουν τώρα.

Update: Λοιπόν, έκανα αίτηση για ένα αντίστοιχο πακέτο στην HOL. Την επόμενη κιόλας μέρα, με παίρνουν από την WIND, να με ρωτήσουν γιατί θέλω να φύγω. Τους λέω φυσικά, “γιατί δεν μου δίνετε το ίδιο πακέτο που δίνετε στους νέους πελάτες σας με 20 ευρώ το μήνα”. Και μου λέει: “δεν σας δίνουμε το ίδιο πακέτο με 20 ευρώ, γιατί σας το δίνουμε με 17”!

Ίδια ακριβώς τακτική με την προηγούμενη φορά! Δεν δίνουμε στους υπάρχοντες πελάτες τα προνομιακά πακέτα που δίνουμε στους νέους και αν κάνουν κίνηση να την κάνουν, τότε τους τα δίνουμε ακόμα φθηνότερα. Κάποιος εκεί μέσα πρέπει να παίρνει ΠΟΛΥ δυνατό πράμα!

Continue Reading

Φόροι

Δεν είναι πρόβλημα οι υψηλοί φόροι (ποτέ δεν ήταν και όποιος λέει το αντίθετο δεν ξέρει τι του γίνεται, η Σουηδία έχει από τους πιο υψηλούς φόρους στην Ευρώπη αλλά και την πιο δυνατή ανάπτυξη).

Το πρόβλημα είναι 1. οι φόροι χωρίς αντίκρυσμα, όσο χαμηλοί κι αν είναι και, 2. οι παράλογοι φόροι σε ΜΗ εισόδημα.

Οι δύο αυτές περιπτώσεις, αποτελούν αντικίνητρο στο να πληρώσει κάποιος φόρους και όχι τόσο το ύψος των φόρων (και παλιά που οι Ε.Ε. είχαν χαμηλότερους φόρους, πάλι φοροαπέφευγαν).

Όταν όμως ξέρεις ότι οι φόροι σου χρηματοδοτούν παιδικούς σταθμούς, επιδόματα γονέων, υποδομές, νοσοκομεία, σχολεία κλπ, συμβάλλουν δηλαδή στην εμπέδωση της κοινωνικής ευημερίας και άρα και ειρήνης και άρα και προσωπικής ασφάλειας και προόδου, τότε, θέλοντας και μη, καλλιεργείς μια κουλτούρα απόδοσης των φόρων που σου αναλογούν και μάλιστα αυτό συμβαίνει σχεδόν αυτόματα.

Continue Reading

Περί φορολογικού

Ο λόγος φυσικά περί άδικης φορολόγησης των ελευθέρων επαγγελματιών, περί τεκμηρίων και άλλων παραλογισμών.

Θα φανεί το δημοσίευμα κάπως “ό,τι να ‘ναι” και αυτή είναι η αλήθεια, αντί άρθρου, θα αντιγράψω σχόλια που έκανα στο facebook κλπ.

Ας πούμε, ότι (που δεν είναι έτσι, αλλά έστω χάριν διαλόγου), είναι λογικό να έχεις τεκμήριο για ΕΞΟΔΑ. Αλλά τεκμήριο για έξοδα που έκανες πριν 15 χρόνια, τι σόι είναι; Πώς είναι δυνατόν να θεωρείται τεκμήριο ένα αμάξι 15 χρόνων, όταν και μόνο η ηλικία του το υποδηλώνει: ΔΕΝ έχω λεφτά να πάρω καινούργιο γι αυτό μένω με την παλιατζούρα, όχι από εκκεντρικότητα ή από βίτσιο.

Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι: ο φόρος επιβάλλεται σε ΕΙΣΟΔΗΜΑ. Ούτε σε υπάρχοντα “πλούτο”, ούτε σε υποθέσεις. Αν δεν έχεις εισοδήματα, δεν μπορεί να σε φορολογεί, γιατί θυμίζει το γνωστό ανέκδοτο με το ξενοδοχείο: “…εδώ ήταν η γυναίκα μου, ας την πήδαγες”. Και στο κάτω κάτω, γιατί έχει τεκμήριο και φόρο όταν ανοίξει το μαγαζί, αλλά όχι πριν; Με το που ανοίγεις την επιχείρηση, αυτομάτως υποβιβάζεσαι σε υπάνθρωπο που πρέπει να πληρώνει ακόμα και για υποθετικά εισοδήματα;

 

Continue Reading

Τζέρεμι

Με αφορμή αυτό το άρθρο στο emea.gr όπου αναφέρεται ότι οι ελληνικές startups “σήκωσαν” κεφάλαια ύψους 55 εκατομμυρίων, κάποιες σκέψεις.

Δεν ξέρω τα κριτήρια με τα οποία γίνεται το due diligence στις συγκεκριμένες επενδύσεις, αυτό που ξέρω είναι, ότι βάσει της λογικής, όταν βάζω κάπου τα λεφτά μου, περιμένω ότι αυτά θα μου αποκομίσουν το ανάλογο κέρδος.

Ας πούμε πως βάζω 100 χιλιάρικα σε μια εταιρεία, για να πάρω, ας πούμε πάλι, 10% μερίδιο. Αν ο εκτιμώμενος χρόνος αποεπένδυσης είναι, και πάλι ας πούμε, 3 χρόνια, αυτό σημαίνει, ότι το 10% των κερδών της εταιρείας σε 3 χρόνια, θα πρέπει να είναι 100 χιλιάρικα συν το κέρδος που θέλω, που στη συγκεκριμένη επένδυση υψηλού ρίσκου είναι τουλάχιστον 200% (λόγω του κινδύνου να τα χάσω όλα).

Άρα, το 10% των κερδών θα πρέπει να είναι 300 χιλιάρικα, που σημαίνει ότι η συγκεκριμένη εταιρεία, θα πρέπει στα 3 χρόνια να έχει κέρδη 3 εκατομμύρια.

Πείτε μου τώρα, ΠΟΙΑ εταιρεία από αυτές που επενδύουν τα funds αυτά, έχοντας αρχικό κεφάλαιο 100 χιλιάρικα, θα φτάσει να έχει κέρδη 3 εκατομμύρια σε 3 χρόνια;

Ξέρω, κάποιοι θα μου πουν, μα, το κέρδος θα το βγάλεις πουλώντας το μερίδιό σου ακριβότερα στο επόμενο κορόιδ… εεε επενδυτή θέλω να πω που θα έλθει να χώσει ακόμη περισσότερα λεφτά.

ΟΚ, από την πλευρά του διαχειριστή κεφαλαίων, ίσως και να είναι legit αλλά αν αυτός είναι ο μοναδικός στόχος, το ερώτημα μπορεί να επεκταθεί: ΠΟΣΕΣ από αυτές τις εταιρείες που έχετε επενδύσει, πιστεύετε πως θα αγοραστούν σε τόσο υψηλή τιμή ώστε να βγάλετε 3 και 4 φορές τα λεφτά που χώσατε εξ αρχής; Νομίζω, αυτά είναι τα ερωτήματα που θα πρέπει να τεθούν, για να κρίνουμε αν όλα αυτά τα φαντς τελικά θα έχουν ένα θετικό πηλίκο.

Γιατί έχω ένα φόβο ότι όλα αυτά τα Τζέρεμι, θα μας βγουν Τζερεμέδες.

Continue Reading