Category: Πολιτική

Γιατί περνούν όλα τα μέτρα από τον ΣΥΡΙΖΑ αναίμακτα;

Είναι η απορία που ακούγεται συνεχώς από διάφορους ανθρώπους, είτε ήταν (ή και είναι) υποστηρικτικοί στον ΣΥΡΙΖΑ ή έστω ανεκτικοί, είτε ήταν και είναι επικιτικοί έως και αντίπαλοι. Γιατί περνάει με τέτοια ευκολία ο ΣΥΡΙΖΑ μέτρα νεοφιλελεύθερης κοπής χωρίς να ανοίγει ρουθούνι; Χωρίς να ακούς τίποτα περισσότερο από μουρμουρητά δυσαρέσκειας ή και αγανάκτησης αλλά πάντα μουρμουρητά. Τις κραυγές της αντιπολίτευσης, αξιωματικής αλλά και ελάσσονος, δύσκολο να τις πάρουμε στα σοβαρά, αφού συνήθως πρόκειται για γελοιότητες με σαφή αποπροσανατολιστικό χαρακτήρα. Και τι να πει άλλωστε, αφού στην ουσία συμφωνεί και μόνος διακαής πόθος είναι απλά να ξαναβρεθούν στις θέσεις που θα τους επιτρέπουν να διανέμουν την μιζέρια μας κατά το δικό τους δοκούν.

Είναι λοιπόν εντυπωσιακό, έτσι;

Καθόλου εντυπωσιακό. Ο ΣΥΡΙΖΑ βγήκε με μοναδικό (ανομολόγητο και κρυφό αλλά πραγματικό) σκοπό να τσακίσει κάθε ελπίδα, προδίδοντάς την.

Οι άνθρωποι που είχαν στηρίξει τις όποιες ελπίδες τους σε αυτόν (ακόμη κι αν δεν τον ψήφισαν), τις είδαν να διαψεύδονται, αφαιρώντας τους έτσι κάθε αγωνιστική διάθεση και μεταφέροντάς τους στην κατάσταση της παραίτησης.

Τα επικίνδυνα όμως τώρα αρχίζουν, γιατί σε τέτοιες καταστάσεις που δεν υπάρχει οργανωμένο κίνημα που θα οδηγήσει το λαό σε διεκδίκηση αυτών που του ανήκουν με σχέδιο για την επόμενη μέρα, δημιουργείται το ιδανικό περιβάλλον για την εμφάνιση vigilantes, είτε ομάδες είτε άτομα, που θα αναλαμβάνουν να "καθαρίζουν" στο όνομα το λαού, με την ανοχή αν όχι υποστήριξη του λαού και στην τελική και με την δικαίωση και δικαιολόγηση εν ονόματι του λαού.

Και φυσικά, αυτοί που θα αποτελέσουν στόχους στο μέγιστο βαθμό, ακριβώς επειδή ήταν αυτοί που πρόδωσαν και έδωσαν το τελικό χτύπημα, θα είναι οι ΣΥΡΙΖΑίοι, αρχικά ίσως σε επίπεδο οργανώσεων αλλά αργότερα και ατομικά. Ακόμη και σε μη προβεβλημένα στελέχη με θέσεις εξοσίας.

Μη πέσετε από τα σύννεφα λοιπόν αν στο επόμενο διάστημα δούμε ολοένα και πιο αυξημένα περιστατικά βίας ενάντια σε γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ, σε εκδηλώσεις αλλά και σε στελέχη του, ακόμα και απλούς υποστηρικτές, από ομάδες ή άτομα, αυτοχριζόμενα ως "εκδικητές".

Continue Reading

Η Αριστερά (και με Αριστερά φυσικά εννοώ την κομμουνιστική, μιας και τα σοσιαλδημοκρατικά και "ευρωκομμουνιστικά" μορφώματα πλέον με αρκετή ασφάλεια μπορούν να ενταχθούν στην νεοφιλελεύθερη σχολή "σκέψης" και πρακτικής), ονειρεύεται ακόμη προλεταριακές επαναστάσεις των εξαθλιωμένων εργαζομένων και αναλώνεται σε συζητήσεις εάν αυτές μπορούν να γίνουν σε συνθήκες εθνικής ή ευρωπαϊκής-πολυεθνικής ολοκλήρωσης.

 Δεν είμαστε στον 19ο αιώνα, προχωράμε ολοταχώς προς την εποχή που την ανθρώπινη εργασία θα την κάνουν εξ' ολοκλήρου τα ρομπότ και οι υπολογιστές. Οι θεωρίες περί υπεραξίας κλπ θα πάνε περίπατο, όσο καλό εργαλείο ανάλυσης και αν ήταν η Μαρξιστική σκέψη (κορυφαίο θα έλεγα) τον 19ο αιώνα που ακόμα η βιομηχανική επανάσταση συντελούταν μπροστά στα μάτια τους, τόσο κάκιστο εργαλείο γίνεται αν προσκολληθούμε σε αυτό δογματικά, σαν ευαγγέλιο. Πολύ χρήσιμο το σκεπάρνι για να ξεριζώνεις πρόκες αλλά παντελώς άχρηστο όταν πρόκειται για βίδες.
Ο κόσμος αλλάζει ραγδαία· με όρους καπιταλιστικούς, αγοραίους, χρηματικούς, οι άνθρωποι ως υποκείμενα παραγωγής γίνονται όλο και πιο "άχρηστοι" – εκεί που πριν 50 χρόνια ήθελες 10 ανθρώπους να μαζεύουν σταφύλια για 10 μέρες, σήμερα ένας χειριστής "κομπίνας" το κάνει σε μία μέρα και αύριο (σήμερα) θα γίνεται και χωρίς αυτόν τον χειριστή-, και ολοένα θα αδυνατούν να κατανοήσουν έννοιες όπως εκμετάλλευση, υπεραξία, και λοιπά μαρξιστικά, όμορφα μεν, κατάλληλα για να γοητεύσουμε καμιά γκομενίτσα στις ΟΒες, αλλά παντελώς εκτός τόπου και χρόνου.
Κι αντί η Αριστερά (οι κομμουνιστές δηλαδή) να το κατανοήσουν αυτό και να προτείνουν οραματικά το πλαίσιο που στον καπιταλισμό είναι το αδιέξοδο αλλά στον κομμουνισμό είναι το ζητούμενο: ο άνθρωπος απαλλαγμένος από την ανάγκη της εργασίας για την παραγωγή αφού αυτή θα την αναλάβουν οι μηχανές, θα μπορεί επιτέλους απερίσπαστος να ασχοληθεί με την ανάπτυξη της προσωπικότητάς του, της δημιουργικότητάς του, της καλλιτεχνικής του αξίας, τρώγονται για το αν θα πρέπει να γίνει η επανάσταση σε εθνικό επίπεδο ή με διεθνοποιημένους όρους.
Είμαστε μπροστά στο τελικό σταυροδρόμι, στην τελική επιλογή της ανθρωπότητας, όπου είτε θα επιλεγεί ο τελικός Κυβερνομεσαίωνας είτε (κι εδώ είναι η ευθυνη που λέγαμε) θα επιλεγεί ο νέος Χρυσούς Αιών που είναι εφικτός.

Continue Reading
Continue Reading
Continue Reading

Μπουχτίσαμε Αριστερά, ρε!

 

 

Continue Reading

Είναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε

Με αφορμή μια συζήτηση που έχει ανοίξει πλέον, για το ποιος είναι ο βέλτιστος τρόπος αντιμετώπισης του προσφυγικού προβλήματος που πλέον όχι απλά χτυπά την πόρτα της Ευρώπης, αλλά ήδη χέζει στο πλατύσκαλό της:

Με τον Καπιταλισμό, θέλουμε δεν θέλουμε περνάμε στην φάση όπου είμαστε χρήσιμοι σαν καταναλωτές αλλά αχρείαστοι/άχρηστοι σαν εργαζόμενοι. ΔΕΝ χρειάζονται τόσοι εργαζόμενοι πια. Πριν από 50 χρόνια, για να μαζέψεις 100 στρέμματα σταφύλια χρειαζόσουν 10 ανθρώπους να δουλεύουν 10 μέρες. Σήμερα, θέλεις 1 άνθρωπο και μια μηχανή και μία ημέρα. Δηλαδή έχεις 99% πλεονάζον δυναμικό.

Στον Καπιταλισμό, αυτοί είναι απλά άνεργοι. Το πολύ πολύ, προκειμένου να αποφευχθούν άμεσες επαναστάσεις, να καθιερώσουν παντού το “ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα” που θα επιτρέπει σε όλους να διατηρούν ένα ελάχιστο επίπεδο κατανάλωσης (επιβίωση όμως όχι ζωή) που θα διασφαλίζει και μια διατήρηση κερδών. Όχι όμως για πολύ, μιας και η τάση στον Καπιταλισμό είναι η συσσώρευση (γι αυτό και δεν μπορεί να υπάρξει βέλτιστη κατανομή πόρων). Δηλαδή και το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα θα δημιουργήσει απλά στρατιές νεόπτωχων που ναι μεν δεν θα ψοφάνε άμεσα από την πείνα, δεν θα έχουν όμως και καμία προοπτική.

Βούτυρο στο ψωμί δηλαδή διαφόρων “ηγετών”, αρχηγών θρησκευτικών ή πολιτικών ριζοσπαστικών ομάδων (Ισλάμ, νεοναζί κλπ).

Ακόμα κι αν καταφέρναμε να απορροφήσουμε όλους αυτούς τους ανθρώπους (τους πρόσφυγες/μετανάστες) δηλαδή, σε 20 χρόνια θα είχαμε επανάληψη των γεγονότων της Γαλλίας με τις ταραχές στα γκέτο αλλά και τις ακραίες συμπεριφορές ισλαμιστικών ομάδων, αλλά σε πολύ πιο τεράστιο βαθμό.

Και όχι, δεν προτείνω να πετάξουμε τους μετανάστες στη θάλασσα, άλλωστε τόσο η απαρχή του προβλήματός τους, όσο και το αποτέλεσμα αυτού, έχουν ένα κοινό παρονομαστή: τον Καπιταλισμό. ´Οσο δεν καταργούμε αυτόν, τα προβλήματα δεν θα λυθούν.

Δεν είναι μοιρολατρία, διαπίστωση της ανάγκης για λύση είναι. Και λύση άλλη από την ανατροπή/κατάργηση του Καπιταλισμού, δεν υπάρχει. ΤΙΝΑ.

Continue Reading

Σκέψεις επάνω σε μια συνάντηση

Με αφορμή το πολύ ενδιαφέρον κείμενο-αναμνηστικό αφήγημα “Μια συνάντηση του Λένιν με τον Κροπότκιν” του Βλαντιμίρ Μποντς Μπρούεβιτς, στελέχους των Μπολσεβίκων στην Μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση, θα μου επιτρέψετε μια σύντομη σκέψη:

Απ’ ό,τι φαίνεται όμως, τελικά η γραφειοκρατία έφαγε την Επανάσταση (μπορεί να φταίει και ο πρόωρος θάνατος του Λένιν που δεν μπόρεσε έτσι να επιβλέψει και να εγγυηθεί την μετάβαση στο νέο υπόδειγμα), ενώ ο Καπιταλισμός που πλέον έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του και μάλλον θα πέσει με ένα ΜΕΓΑΑΑΑΛΟ κρότο μάλλον δείχνει (εάν η πτώση του δεν είναι ολοκληρωτικά καταστροφική) να παραχωρεί την θέση του, στα συνεργατικά-συνεταιριστικά σχήματα που θα λειτουργήσουν ως μεταβατικά οχήματα για την νέα οικονομία.
Μπορεί οι αναρχικοί να έπασχαν επί του πρακτέου και δεδομένης και της εποχής, αλλά σαν θεωρητικό υπόστρωμα για την μετάβαση, είναι αξεπέραστοι.

Continue Reading

Ασφαλιστικό: υπάρχει λύση;

Το ασφαλιστικό δεν πρόκειται να λυθεί ΠΟΤΕ. Και αυτό ισχύει και για τις μεγάλες και πλούσιες χώρες, απλά εκεί τα περιθώρια είναι λίγο μεγαλύτερα λόγω συσσωρευμένου πλούτου (που στις πιο πολλές περιπτώσεις προήλθε από την καταλήστευση των πόρων των αποικιών τους).
Και ο λόγος είναι απλός: Ο Καπιταλισμός έδωσε ό,τι ήταν να δώσει ως σύστημα παραγωγής-κοινωνικής οργάνωσης και τώρα πλέον είναι ολοένα και πιο έντονα και φανερά τα αδιέξοδά του.
Η τεχνολογική ανάπτυξη, κάθε μέρα καθιστά παρωχημένα όλο και περισσότερα επαγγέλματα, πριν από 50 χρόνια, 10 εργάτες μάζευαν το στάρι σε 100 στρέμματα σε 10 μέρες, σήμερα, ένας εργαζόμενος κάνει το ίδιο σε μία ημέρα. Έχεις ουσιαστικά ένα πλεόνασμα 99 ημερών που δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις πουθενά γιατί δεν σου χρειάζονται. Σε λίγο τα τρένα του μετρό δεν θα χρειάζονται οδηγούς (νομίζω στη Ισπανία ήδη συμβαίνει) το ίδιο και τα λεωφορεία.
Στον Καπιταλισμό οι άνθρωποι γίνονται σιγά σιγά βαρίδια, γιατί η ανεργία θα αυξάνεται διαρκώς (δεν μπορούμε να γίνουμε όλοι app developers αλλά και αν γίνουμε τι θα κάνουμε, θα πουλάμε ο ένας στον άλλον apps;). Αυτό σημαίνει λιγότερα φορολογικά και ασφαλιστικά έσοδα για τα κράτη και άρα υποβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας και παιδείας για τις μάζες, λίγοι μόνο θα μπορούν να έχουν καλές υπηρεσίες, αν μπορούν να τις πληρώνουν.
Το αδιέξοδο θα εντείνεται όσο και αν προσπαθούν με μπαλώματα να το φτιασιδώσουν.
Πρέπει να καταλάβετε ότι η Ελλάδα, είναι μέρος των σχεδιασμών τους για το μέλλον που επιφυλάσσουν σε όλο τον Δυτικό “ανεπτυγμένο” κόσμο. Γι αυτό και δεν προκαλεί απορία πώς η τρόικα, 6 χρόνια τώρα δεν επέβαλλε ΚΑΝΕΝΑ μέτρο που να φέρνει πραγματική ανάπτυξη (ακόμα κι αν δεχτούμε ότι υπάρχουν τέτοια), παρά μόνο προκρίνει και εγκρίνει παράλογους φόρους που οδηγούν σε ακόμα μεγαλύτερη ύφεση, γνωρίζοντας πως δεν υπάρχει περίπτωση αποπληρωμής του χρέους, ακόμα κι αν ήταν πραγματικό. Δεν τους νοιάζει να “χάσουν” μερικές εκατοντάδες δις (που στην πραγματικότητα δεν τα χάνουν, αναρωτηθείτε, ΠΟΙΟΣ πήρε όλα αυτά τα δις που μας δάνεισε η τρόικα τα 6 τελευταία χρόνια), προκειμένου να δοκιμάσουν τα σχέδιά τους, το βαθμό ανοχής της κοινωνίας, τη σαλαμοποίηση, τον κοινωνικό αυτοματισμό.
Εσείς βλέπετε μόνο το σήμερα, το χθες και το αύριο, αυτοί σχεδιάζουν σε βάθος δεκαετιών.
Η μόνη οριστική λύση είναι η ριζική ανατροπή αυτού του συστήματος και μια νέα κοινωνική πρόταση βασισμένη στις δυνατότητες παραγωγικότητας που πλέον μας δίνει η τεχνολογία με αποσύνδεση των αναγκών των ανθρώπων από τις ανάγκες της Αγοράς και της αγοραίας ξεφτίλας.

Continue Reading
Continue Reading

Όταν τρολλάρει η google

Μπαίνοντας στο άρθρο του χωνιού για να γελάσω λιγάκι, βλέπω αυτή τη διαφήμιση google κάτω από την φωτογραφία.

Ή μας τρολλάρει η google ή κάτι θέλει να μας πει

tsiprokamenosteletes

Continue Reading