Category: Πολιτική

Πραγματισμός: το τέλος των ιδεολογιών;

Με αφορμή μια συζήτηση περί τέλους των ιδεολογιών και κυριαρχία του πραγματισμού ως λύση στις προκλήσεις της σημερινής κοινωνίας, επιτρέψτε μου να εκθέσω την σκέψη μου:

Δεν υπάρχει τέλος ιδεολογιών και αντικειμενικός πραγματισμός. Ο πραγματισμός του καθενός χρωματίζεται και καθορίζεται από το ιδεολογικό υπόβαθρο της πολιτικής και κοινωνικής του σκέψης.

Άλλος ο πραγματισμός ο δικός μου που κατανοεί, χρησιμοποιώντας και το εργαλείο της μαρξικής ανάλυσης, ότι ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα που ολοκλήρωσε τον ιστορικό του κύκλο και στην παρούσα φάση αποτελεί μόνο τροχοπέδη και οδηγεί σε υπέρμετρη ανισοκατανομή πόρων και τελικά σε αδιέξοδο και ότι η λύση είναι η κατάργηση της εμπορευματικής παραγωγής και διάχυσης του πλούτου σε όλο τον πληθυσμό χωρίς προϋποθέσεις (μιας και η τεχνολογική παραγωγικότητα το επιτρέπει πλέον) και άλλος ο πραγματισμός του χρυσαύγουλου που φωνάζει “όξω οι ξένοι, ουγκ” (προφανώς εποφθαλμιά της αξιοζήλευτες θέσεις εργασίας των στα φραουλοχώραφα, στα βενζινάδικα και στα φανάρια).

Οι υπεραπλουστεύσεις είναι κι αυτές ιδεολογικά χρωματισμένες και γι αυτό κατευθυνόμενες όσο και κατευθύνουσες.

Continue Reading
Continue Reading

Περί ΔΥ, απολύσεων κλπ

Το παρακάτω κείμενο μπορεί σε σημεία να φανεί λίγο ασύνδετο, αλλά αυτό συμβαίνει γιατί αποτελεί συρραφή σχολίων μου σε δημόσια συζήτηση όπου έχει γίνει προσπάθεια να συνδεθούν και να παρουσιαστούν ενιαία.

Σε ένα κράτος που το 80% του ΑΕΠ παράγεται ή περιστρέφεται γύρω από τις κρατικές δαπάνες, είναι λογικό η ρευστότητα στην αγορά να εξαρτάται από τη δυνατότητα του κράτους αυτού να τυπώνει ή να δανείζεται χρήμα.

Αν το κράτος, πάψει να διοχετεύει ρευστότητα μέσω των ΔΥ, τότε πάει κατά διαόλου όλη η Οικονομία. Αυτό ακριβώς έχει συμβεί με τα Μνημόνια (αρχικά). Αν θυμάστε, στην αρχή, τα Μνημόνια δεν αφορούσαν σε φόρους (το 10 και το 11 δεν είχαν μπει νέοι φόροι, το χαράτσι μπήκε τον Σεπτέμβρη του 11), αφορούσαν όμως σε περικοπές αλλά κυρίως σε ΑΠΕΙΛΗ ΠΕΡΙΚΟΠΩΝ στα εισοδήματα των ΔΥ. Αυτοί, ως άμυνα, ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΝ ΝΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΟΥΝ, λόγω αβεβαιότητας, με συνέπεια, ΟΛΗ η Αγορά να πάψει να κινείται. Και είχαμε εκτόξευση της ανεργίας, αφού οι επιχειρήσεις που στηρίζονταν στο Κράτος (είτε άμεσα με τις κρατικές προμήθειες, είτε έμμεσα μέσω της κατανάλωσης) δεν είχαν πλέον τα έσοδα που θα τους επέτρεπαν να επιβιώσουν.

Και το σπιράλ συνεχίστηκε, αφού όσοι είχαν ακόμη δουλειά, μαζεύτηκαν ακόμη περισσότερο κ.ο.κ.

Στην παρούσα φάση του Καπιταλισμού που βρίσκεται η Ελλάδα, το κράτος, τυπώνει ή δανείζεται χρήμα. Στο ευρώ, να τυπώσει δεν μπορεί.

Με την ιστορία με τα Μνημόνια, ούτε να δανειστεί μπορεί παρά μόνο από την Τρόικα. Κι επειδή από εκεί μπορεί να πάρει συγκεκριμένα ποσά κι επειδή η Τρόικα έχει συγκεκριμένη ατζέντα φτωχοποίησης του λαού και απαξίωσης των περιουσιακών στοιχείων ώστε να ξεπουληθούν με όρους μαυραγορίτικους, έχουμε την υπερφορολόγηση.

Δεν μας υπερφορολογούν επειδή αγαπούν τους ΔΥ. Απλά, με αυτό τον τρόπο, μας έχουν χωρίσει σε δυο ομάδες, η μία είμαστε εμείς που πληρώνουμε και η άλλη, οι ΔΥ που πληρώνονται (ακόμα) έτσι ώστε να μην καταρρεύσει άμεσα το σύστημα (απλά παίζουν τις καθυστερήσεις δηλαδή).

Ένα μέρος από αυτά που μας παίρνουν, μας τα επιστρέφουν μέσω κατανάλωσης των ΔΥ και έτσι, δεν γίνεται απότομα η φτωχοποίηση, παρά σταδιακά. Εμείς δεν αντιδρούμε γιατί δεν γινόμαστε απότομα όλοι φτωχοί (ανάλογα τις αντοχές του ο καθένας), οι ΔΥ δεν αντιδρούν γιατί ακόμα έχουν ένα εισόδημα και μάλιστα, σχετικά καλό για τα δεδομένα της εποχής. Σιγά αλλά σταθερά όμως, γινόμαστε όλο και φτωχότεροι, με ρευστοποίηση περιουσίας για να πληρώνουμε τους φόρους που μας επιβάλλουν. Επαναλαμβάνω, ΔΕΝ το κάνουν για να πληρώνουν τους ΔΥ γιατί τους αγαπούν, αλλά για να κρατήσουν λίγο περισσότερο με μια σχετική ηρεμία και να ολοκληρωθεί το έργο τους.

Όταν το πετύχουν, τραβάνε μια πτώχευση, σταματάνε να πληρώνουν και τους ΔΥ, γίνεται χαμός, αλλά εν τω μεταξύ όλα τα φιλέτα έχουν ξεπουληθεί.

Ας πούμε, οι παπάδες, οποιασδήποτε θρησκείας δεν θα έπρεπε να είναι στην μισθοδοσία, όποιοι είναι πιστοί, ας συνεισφέρουν με τους φόρους τους.

Δεν θα έπρεπε κανένας να παίρνει εφάπαξ ή στο τέλος τέλος, ας παρουσιάζονται ΣΥΝΟΛΙΚΑ οι μισθοί, με τις “κρατήσεις” και όλα.

Όχι, δεν θα έπρεπε οι ΔΕΚΟτζήδες να παίρνουν υψηλούς μισθούς, όχι υψηλότερους από τους Αγοραίους, και όχι δεν θα έπρεπε να υπάρχει η μονιμότητα όπως είναι (εργασιακή ασφάλεια ναι, μονιμότητα χωρίς όρους όχι).

Ναι, θα έπρεπε να υπάρχει αξιολόγηση απόδοσης αλλά με μετρήσιμες παραμέτρους, όχι όπως πάει να γίνει που θα είναι κομματικό ρουσφέτι και πάλι.

Δεν είναι το ζητούμενο να γίνουν 150 χιλιάδες απολύσεις, όντως ο δημόσιος τομέας στην Ελλάδα είναι μικρότερος από άλλες χώρες πιο ανεπτυγμένες και πιο “ελεύθερες” αγοραία. Δεν θα κερδίσεις τίποτα με το να προσθέσεις άλλους 150 χιλιάδες ανέργους σε μια οικονομία που ΑΚΟΜΑ είναι κρατικοδίαιτη. Αντίθετα, θα κάνεις και τους υπόλοιπους να ανασκουμπωθούν ακόμη περισσότερο και θα έχεις συνέχεια στο σπιράλ της ύφεσης.

Αυτό που χρειάζεται είναι ΑΝΑΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ του Δημοσίου. Δεν μπορείς να έχεις 15 καθαρίστριες ανά όροφο στην Βουλή και καμία στο Ιπποκράτειο. Δεν μπορείς να έχεις 40 άχρηστους να ξύνονται στον ΟΣΕ και την ίδια ώρα οι εφορίες να ην έχουν προσωπικό για ελέγχους.

Είναι άλλο πράγμα ο αναγκαίος εξορθολογισμός και άλλο το κανιβαλιστικό όργιο που μας έχουν επιβάλλει, να θεωρούμε άλλοτε τον ΔΥ, άλλοτε τον Συνταξιούχο και άλλοτε τον μετανάστη, την πηγή όλων των δεινών μας.

Και δυστυχώς, με την ανοχή μας αν όχι την συνδρομή μας, το έχουν επιτύχει.

Η λύση κατά την άποψή μου; Επιστροφή σε εθνικό νόμισμα ώστε με υποτιμήσεις να μειωθεί η αξία του χρήματος και να υπάρχει ρευστότητα ως προσωρινό (τονίζω ΠΡΟΣΩΡΙΝΟ) μέτρο άρσης του αδιεξόδου με παράλληλο πλάνο παραγωγικής ανασυγκρότησης όπου το κράτος θα επέμβει στην αγορά ΣΧΕΔΙΑΖΟΝΤΑΣ την παραγωγή για τα επόμενα χρόνια.

Η Ελλάδα ΔΕΝ είναι φτωχή χώρα, απλά έχει προδότες πολιτικούς και μαλάκες ψηφοφόρους.

Continue Reading

Ο λόγος που ο κόσμος δεν εμπιστεύεται το ΚΚΕ

Τις τελευταίες ημέρες, παρακολουθούμε (όλος ο κόσμος δηλαδή) την ανείπωτη καταστροφή, την απίστευτη τραγωδία που εκτυλίσσεται στην γειτονιά μας, στην Λωρίδα της Γάζας. Το ίδιο το γεγονός με ξεπερνάει, είναι αδύνατον να γράψω κάτι γι αυτό. Και τι να γράψεις άλλωστε, δεν χωράνε περισπούδαστες αναλύσεις πάνω στα άψυχα κορμιά των αθώων θυμάτων αυτού του εγκλήματος που διαπράττει η πολεμική μηχανή μιας χώρας που ιδρύθηκε με αφορμή μιαν άλλη τραγωδία που συνέβη κάπου 70 χρόνια πριν: το Ολοκαύτωμα του εβραϊκού πληθυσμού της Ευρώπης από τα ανθρωπόμορφα κτήνη που αποκαλούσαν εαυτούς Άριους και υπερανθρώπους. Και όμως, τις πρακτικές αυτών, εφαρμόζει το σιωνιστικό κράτος- χωροφύλακας της Μέσης Ανατολής.

Το γεγονός αυτό όμως μου δίνει την αφορμή, να καταθέσω τον προβληματισμό μου σε ένα άλλο θέμα: το γιατί ο κόσμος δεν εμπιστεύεται το ΚΚΕ (και γενικότερα την αντικαπιταλιστική, αντι-ΕΕ Αριστερά, αλλά το παρόν θα ασχοληθεί μόνο με το ΚΚΕ).

Και εξηγώ την σχέση αυτών των δύο: Το συνεχιζόμενο έγκλημα στην Γάζα, έχει προκαλέσει αντιδράσεις στην Δύση, διαδηλώσεις, εκδηλώσεις διαμαρτυρίας και αλληλεγγύης στον δοκιμαζόμενο παλαιστινιακό λαό. Ποιο το αποτέλεσμα; Το αυτί του Νετανιάχου δεν ιδρώνει, οι βομβαρδισμοί αμάχων συνεχίζονται ακάθεκτοι και απ’ ό,τι φαίνεται, θα σταματήσουν, όταν επιτευχθούν οι όποιοι στόχοι έχει το Ισραήλ και η Αμερική.

Το είδαμε το παιχνίδι αυτό και τα προηγούμενα χρόνια: Οι διαμαρτυρίες, οι διαδηλώσεις, καμία αποτρεπτική δυνατότηα δεν είχαν, η Γιουγκοσλαβία βομβαρδίστηκε, στο Ιράκ και το Αφγανιστάν έγινε εισβολή, στην Λιβύη έγινε ο εμφύλιος με την συνδρομή της Δύσης, στην Ουκρανία συνεχίζουν ακάθεκτοι οι φασίστες το έργο τους. Η “αλληλεγγύη”, μένει κενό γράμμα, κούφια λόγια για εσωτερική κατανάλωση, χωρίς κανένα πρακτικό αποτέλεσμα στην ζωή (και τον θάνατο) των θυμάτων.

Βλέπουμε λοιπόν, το πόσο μάταιο είναι όλο αυτό, αφού οι ισχυροί, όταν αποφασίσουν να κάνουν κάτι, θα το κάνουν χωρίς να υπολογίζουν τις αντιδράσεις. Πέρασαν πια οι εποχές, που οι μεγάλες διαδηλώσεις ταρακουνούσαν κυβερνήσεις, που υπολόγιζαν το πολιτικό κόστος. Τώρα, είναι περισσότερο φανερό από ποτέ, ότι οι κυβερνήσεις, είναι απλά πιόνια, αναλώσιμα στην σκακιέρα που παίζουν άλλοι.

Το ερώτημα που μπαίνει λοιπόν, όλο και πιο συχνά, στα στελέχη του ΚΚΕ, που καλούν τον κόσμο να πάρει την εξουσία, να βγει από την Ε.Ε. και να εγκαθιδρύσει την Λαϊκή Εξουσία, είναι το εξής, που επανέρχεται διαρκώς μιας και απάντηση δεν παίρνει: ποιο είναι το σχέδιο, της επόμενης μέρας, σε περίπτωση που οι καπιταλιστές αντιδράσουν με αποκλεισμούς, με τυχόν προβοκάτσιες από μέρους της Τουρκίας ή ακόμα ακόμα και ωμή επίθεση. Τι θα κάνουμε τότε; Πώς θα αντιδράσουμε;

Οι απαντήσεις που παίρνουμε από τα στελέχη του ΚΚΕ, κυμαίνονται από το “δεν πρόκειται να κάνουν τίποτα τέτοιο” μέχρι “θα έχουμε την αλληλεγγύη των λαών και των εργατικών συνδικάτων  των χωρών της Δύσης”.

Είδαμε πόση αξία έχει αυτή η αλληλεγγύη και οι αντιδράσεις.

Δεν έχω απαντήσεις. Είναι όμως μια ερώτηση που γίνεται συνέχεια και είναι πιστεύω και ο λόγος που ο κόσμος δεν εμπιστεύεται το ΚΚΕ. Ακριβώς γιατί δεν του δίνουν απάντηση.

Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων: Αυτοί που είτε από τυχοδιωκτισμό, είτε από υπερβολική αυτοπεποίθηση είτε από μεγάλη πίστη στο δίκιο των ιδεών τους, πέφτουν μέσα στο ποτάμι με τους κροκόδειλους και κολυμπάνε, αγνοώντας ή παραβλέποντας τον κίνδυνο. Είναι οι ηγέτες του εαυτού τους και ξέρουν ότι μπορεί και να χαθούν. Και όμως το κάνουν.

Υπάρχουν και οι άλλοι, οι πολλοί, αυτοί που χρειάζονται ηγέτες σαν τους πρώτους για να τους παρακινήσουν, κυρίως όμως χρειάζονται ηγέτες που θα τους απλώσουν το σχέδιο και το εναλλακτικό του και το εναλλακτικό του εναλλακτικού, για το τι θα κάνουν αν τα πράγματα πάνε στραβά.

Δεν είναι απαραίτητο τα σχέδια αυτά να παρέχουν εγγυήσεις. Αυτό που πρέπει να παρέχουν είναι ένας οδηγός δρόμου.

Αυτό χρειάζεται ο κόσμος για να σε ακολουθήσει. Ένα όραμα που θα είναι η σπίθα αλλά και ένα σχέδιο που θα εμπνέει εμπιστοσύνη.

Τέτοιους ηγέτες χρειάζεται ο κόσμος. Και δυστυχώς, το ΚΚΕ, σε αυτό πάσχει. Πάσχει βαριά. Έχει καταντήσει μια αυτοαναπαραγώμενη γραφειοκρατία που πασχίζει να διατηρήσει το στάτους κβο. Κάθε αλλαγή αντιμετωπίζεται με εχθρότητα, κάθε ριζοσπαστική πρόταση αποδομείται ή γελοιοποιείται. Αυτά δεν είναι χαρακτηριστικά ενός ριζοσπαστικού κόμματος, αλλά ενός συντηρητικού απολιθώματος.

Και η ζωή έχει δείξει, πως τα απολιθώματα, είναι χρήσιμα για να μελετάς το παρελθόν, δεν έχουν όμως καμία επίδραση στο παρόν και φυσικά ούτε λόγος να γίνεται για το μέλλον

Continue Reading

Κεντρικός Σχεδιασμός και ΚΚΕ στον 21ο αιώνα

Ο Κεντρικός Σχεδιασμός είναι μια εντελώς παρωχημένη μέθοδος παραγωγικής διαδικασίας όταν μιλάμε για Σοσιαλισμό.

Είναι μια άριστη μέθοδος οικονομικής ανασυγκρότησης διατηρώντας το μοντέλο του κρατικού καπιταλισμού, πολύ πιο αποδοτικός από τον υφιστάμενο άναρχο τρόπο παραγωγής και διανομής, αλλά σε συνθήκες σοσιαλισμού, είναι εντελώς παρωχημένος και οδηγεί σε στρεβλώσεις και μη ικανοποίηση των αναγκών των ανθρώπων-καταναλωτών, κάτι που αποδείχθηκε περίτρανα στην ΕΣΣΔ και γενικά στον Σοσιαλισμό-που-γνωρίσαμε.

Στην σοσιαλιστική εποχή, αυτό που χρειάζεται είναι ο ΤΟΠΙΚΟΣ σχεδιασμός με κεντρικό ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟ.

Οι τοπικές κοινωνίες, παράγουν με βάση τις δυνατότητές τους ενώ ο κεντρικός συντονισμός αναλαμβάνει να συνταιριάξει τις ανάγκες των καταναλωτών με τις δυνατότητες των επιμέρους παραγωγικών μονάδων. Δημιουργείται έτσι μια “αγορά” προϊόντων και υπηρεσιών από την οποία όμως εκλείπει η έννοια του Κεφαλαίου και της κερδοφορίας του.

Το μόνο κεφάλαιο που υπάρχει, είναι το ανθρώπινο και οι φυσικοί πόροι. Αυτό μετατρέπει την Αγορά, σε τόπο ικανοποίησης των αναγκών των πολιτών-καταναλωτών και ανάδειξης των ικανοτήτων και δυνατοτήτων των πολιτών-παραγωγών χωρίς την στρεβλωτική παρέμβαση του χρηματικού κεφαλαίου.

Αν δεν το κατανοήσει αυτό το ΚΚΕ (και με τους Γοντικαίους και τους Μαΐληδες αμφιβάλλω αν είναι σε θέση αλλά και διάθεση να το κατανοήσει) θα μιλάει με όρους Μαρξικής εποχής (δηλαδή 19ου αιώνα), όταν ο Καπιταλισμός θα έχει ήδη παράξει διαστημόπλοια που θα καμπυλώνουν τον χρόνο και θα μετακινούνται γρηγορότερα από το φως.

Και θα έχει φυσικά την ανάλογη απήχηση και επήρεια στην κοινωνία.

Continue Reading
Continue Reading

Περί φορολογικού

Ο λόγος φυσικά περί άδικης φορολόγησης των ελευθέρων επαγγελματιών, περί τεκμηρίων και άλλων παραλογισμών.

Θα φανεί το δημοσίευμα κάπως “ό,τι να ‘ναι” και αυτή είναι η αλήθεια, αντί άρθρου, θα αντιγράψω σχόλια που έκανα στο facebook κλπ.

Ας πούμε, ότι (που δεν είναι έτσι, αλλά έστω χάριν διαλόγου), είναι λογικό να έχεις τεκμήριο για ΕΞΟΔΑ. Αλλά τεκμήριο για έξοδα που έκανες πριν 15 χρόνια, τι σόι είναι; Πώς είναι δυνατόν να θεωρείται τεκμήριο ένα αμάξι 15 χρόνων, όταν και μόνο η ηλικία του το υποδηλώνει: ΔΕΝ έχω λεφτά να πάρω καινούργιο γι αυτό μένω με την παλιατζούρα, όχι από εκκεντρικότητα ή από βίτσιο.

Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι: ο φόρος επιβάλλεται σε ΕΙΣΟΔΗΜΑ. Ούτε σε υπάρχοντα “πλούτο”, ούτε σε υποθέσεις. Αν δεν έχεις εισοδήματα, δεν μπορεί να σε φορολογεί, γιατί θυμίζει το γνωστό ανέκδοτο με το ξενοδοχείο: “…εδώ ήταν η γυναίκα μου, ας την πήδαγες”. Και στο κάτω κάτω, γιατί έχει τεκμήριο και φόρο όταν ανοίξει το μαγαζί, αλλά όχι πριν; Με το που ανοίγεις την επιχείρηση, αυτομάτως υποβιβάζεσαι σε υπάνθρωπο που πρέπει να πληρώνει ακόμα και για υποθετικά εισοδήματα;

 

Continue Reading

Τόση Δημοκρατία είχαμε να δούμε από την Χούντα

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Αθήνα αστυνομοκρατείται, κάθε φορά που υπάρχουν διαδηλώσεις, το ίδιο κάνουν, κλείνουν δρόμους, έχει αστυνομία παντού κλπ κλπ.

Δεν είναι επίσης η πρώτη φορά, που με την ευκαιρία επίσκεψης ξένου αξιωματούχου, διακόπτουν την κυκλοφορία για να περάσει.

Είναι όμως η πρώτη φορά που νιώσαμε τόσο βαθιά στο πετσί μας ότι η ελλάδα (το πεζό αρχικό επίτηδες) είναι μια υποτελής χώρα. Μια μπανανία μέσα στην Ευρώπη. Μια ξεφτυλισμένη χώρα που δεν έχει πια δικαίωμα να κατατάσσεται ανάμεσα στις ελεύθερες, δημοκρατικές χώρες.

Αυτό που έγινε χθες, όπου σχεδόν ολόκληρη τη μέρα και τη νύχτα, απαγορευόταν να κυκλοφορήσεις στο κέντρο, ακόμα και πεζή, είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει, τουλάχιστον όσο θυμάμαι τον εαυτό μου.

Δεν έζησα την Δικτατορία, ήμουν 6 χρονών όταν έπεσε έτσι οι μνήμες μου την αφορούν ελάχιστα. Το μόνο που θυμάμαι είναι τον πατέρα μου να έρχεται λαχανιασμένος την μέρα του Πολυτεχνείου και να μου λέει πως τον κυνηγούσαν οι μπασκίνες αλλά είχε προλάβει να δείρει έναν. Αλήθεια, ψέμματα, το ζουμί είναι ότι στα μάτια του 5χρονου ήταν ο ήρωας που τα είχε βάλει με το καθεστώς.

Δεν την θυμάμαι λοιπόν, αλλά απ’ ό,τι θυμούνται άλλοι, με βεβαιότητα πρέπει πλέον να πούμε ότι:

Τόση Δημοκρατία, είχαμε να δούμε από την Χούντα.

WP_000195

WP_000198

 

Continue Reading

Δεν υπάρχει ελπίδα…

Αγαπημένη απορία πολλών από εσάς (αλλά και εμού), είναι, τι μας ψεκάζουν, τι μας ποτίζουν και επιδεικνύουμε τόση απάθεια σε όλα αυτά που μας ξεσκίζουν τη ζωή.

Και κάποια στιγμή, πέφτεις σε αυτό επάνω:

Και όλες σου οι απορίες, λύνονται…

Continue Reading

Γιατί δεν αντιδρούμε;

Είναι όντως απορίας άξιο, που τρία χρόνια τώρα, πάμε στα τέσσερα, περνάνε ό,τι πολιτικές θέλουν με μηδαμινή αντίδραση. Γίνονται προσπάθειες να αναλυθεί το φαινόμενο και να δοθούν απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα, απαντήσεις που κυμαίνονται από οικονομίστηκες αναλύσεις, έως ψυχογραφήματα ενός ολόκληρου λαού, έως θεωρίες συνομωσίας ότι μας ψεκάζουν τα αεροπλάνα που πετούν πάνω από το κεφάλι μας.

Η άποψή μου είναι ότι απλά δεν υπάρχει όραμα. Κανένας από τους πολιτικούς μας, μέχρι στιγμής δεν έχει επεξεργασμένο σχέδιο, ένα πλάνο 5ετίας, 10ετίας, με σαφείς στόχους και ξεκάθαρες απαντήσεις. Δεν αναφέρομαι φυσικά στα λαμογιοαστικά κόμματα.

Αλλά, ας πούμε ο ΣΥΡΙΖΑ, που έχει την προοπτική εξουσίας, τι κάνει; Παλινωδίες, μια έτσι μια γιουβέτσι, ναι μεν αλλά οπότε εγώ τουλάχιστον (αλλά και πολύς κόσμος απ‘ ό,τι φαίνεται) δεν τον εμπιστεύομαι ότι θα αλλάξει τα πράγματα. Στη χειρότερη, θα έχουμε μια από τα ίδια, στην καλύτερη μπορεί να διαχειριστεί την κρίση λίγο ηπιότερα αλλά εγκλωβισμένος στην αστική νομιμότητα, ούτε στην φυλακή θα βάλει τα λαμόγια (που θα έχουν φροντίσει να θωρακιστούν νομότυπα), ούτε προοπτική εκτίναξης θα δώσει.

Γιατί είναι δεδομένο, με το ευρώ, δεν πρόκειται να βγούμε ΠΟΤΕ από την παγίδα χρέους, εκτός αν γίνει κούρεμα 70% και πάλι παίζεται.

Άλλα μικρότερα κόμματα, που έχουν συγκρουσιακή διάθεση και μιλούν ξεκάθαρα περί αποχώρησης από Ευρωζώνη (πχ Σχέδιο Β), δεν έχουν καμία ελπίδα όταν μέσα από την προπαγάνδα οι απόψεις τους απαξιώνονται ή ακόμα και γελοιοποιούνται.

Το δε ΚΚΕ, πέραν της σεχταριστικής λογικής του, ακολουθεί το εντελώς ανιστόρητο και μη ρεαλιστικό μονοπάτι, να μεταθέτει στις πλάτες του Λαού, την ευθύνη για την ανάληψη και διαχείριση της εξουσίας. Έναν λαό τόσο ανώριμο και με τόση ετερόκλητη ταξική αλλά και πνευματική σύνθεση, να τον θέσεις υπεύθυνο να πάρει τις τύχες του στα χέρια του. Εξωπραγματικό εντελώς σενάριο.

ΗΓΕΤΕΣ θέλει αυτός ο λαός, ηγέτες που θα δημιουργήσουν προοπτική και τις προϋποθέσεις για να αλλάξει ρότα.

Continue Reading