Category: Προτάσεις

Η Αριστερά (και με Αριστερά φυσικά εννοώ την κομμουνιστική, μιας και τα σοσιαλδημοκρατικά και "ευρωκομμουνιστικά" μορφώματα πλέον με αρκετή ασφάλεια μπορούν να ενταχθούν στην νεοφιλελεύθερη σχολή "σκέψης" και πρακτικής), ονειρεύεται ακόμη προλεταριακές επαναστάσεις των εξαθλιωμένων εργαζομένων και αναλώνεται σε συζητήσεις εάν αυτές μπορούν να γίνουν σε συνθήκες εθνικής ή ευρωπαϊκής-πολυεθνικής ολοκλήρωσης.

 Δεν είμαστε στον 19ο αιώνα, προχωράμε ολοταχώς προς την εποχή που την ανθρώπινη εργασία θα την κάνουν εξ' ολοκλήρου τα ρομπότ και οι υπολογιστές. Οι θεωρίες περί υπεραξίας κλπ θα πάνε περίπατο, όσο καλό εργαλείο ανάλυσης και αν ήταν η Μαρξιστική σκέψη (κορυφαίο θα έλεγα) τον 19ο αιώνα που ακόμα η βιομηχανική επανάσταση συντελούταν μπροστά στα μάτια τους, τόσο κάκιστο εργαλείο γίνεται αν προσκολληθούμε σε αυτό δογματικά, σαν ευαγγέλιο. Πολύ χρήσιμο το σκεπάρνι για να ξεριζώνεις πρόκες αλλά παντελώς άχρηστο όταν πρόκειται για βίδες.
Ο κόσμος αλλάζει ραγδαία· με όρους καπιταλιστικούς, αγοραίους, χρηματικούς, οι άνθρωποι ως υποκείμενα παραγωγής γίνονται όλο και πιο "άχρηστοι" – εκεί που πριν 50 χρόνια ήθελες 10 ανθρώπους να μαζεύουν σταφύλια για 10 μέρες, σήμερα ένας χειριστής "κομπίνας" το κάνει σε μία μέρα και αύριο (σήμερα) θα γίνεται και χωρίς αυτόν τον χειριστή-, και ολοένα θα αδυνατούν να κατανοήσουν έννοιες όπως εκμετάλλευση, υπεραξία, και λοιπά μαρξιστικά, όμορφα μεν, κατάλληλα για να γοητεύσουμε καμιά γκομενίτσα στις ΟΒες, αλλά παντελώς εκτός τόπου και χρόνου.
Κι αντί η Αριστερά (οι κομμουνιστές δηλαδή) να το κατανοήσουν αυτό και να προτείνουν οραματικά το πλαίσιο που στον καπιταλισμό είναι το αδιέξοδο αλλά στον κομμουνισμό είναι το ζητούμενο: ο άνθρωπος απαλλαγμένος από την ανάγκη της εργασίας για την παραγωγή αφού αυτή θα την αναλάβουν οι μηχανές, θα μπορεί επιτέλους απερίσπαστος να ασχοληθεί με την ανάπτυξη της προσωπικότητάς του, της δημιουργικότητάς του, της καλλιτεχνικής του αξίας, τρώγονται για το αν θα πρέπει να γίνει η επανάσταση σε εθνικό επίπεδο ή με διεθνοποιημένους όρους.
Είμαστε μπροστά στο τελικό σταυροδρόμι, στην τελική επιλογή της ανθρωπότητας, όπου είτε θα επιλεγεί ο τελικός Κυβερνομεσαίωνας είτε (κι εδώ είναι η ευθυνη που λέγαμε) θα επιλεγεί ο νέος Χρυσούς Αιών που είναι εφικτός.

Continue Reading

Εμπορικά και Κυριακή

Αν και προσωπικά είμαι εναντίον της λειτουργίας των εμπορικών καταστημάτων την Κυριακή, κυρίως για το λόγο ανυπαρξίας της οποιασδήποτε προστασίας τόσο των εργαζομένων έναντι της αυθαιρεσίας των εργοδοτών, όσο και των μικροεπαγγελματιών έναντι των μεγαλοκαταστημάτων που σε συνθήκες πιστωτικής ασφυξίας έχουν αθέμιτο πλεονέκτημα, αλλά και για το γεγονός, ότι στην Ελλάδα δεν είναι το πρόβλημα στα κλειστά μαγαζιά την Κυριακή, αλλά τα άδεια πορτοφόλια των καταναλωτών, θα ήθελα να καταθέσω κάποιες σκέψεις για το θέμα, υπό κάποιες προϋποθέσεις.

Ας θέσουμε ως προϋπόθεση μια “υγιή” Αγορά, όπου οι καταναλωτές έχουν χρήματα, οι νόμοι λειτουργούν και βοηθούν στο να προστατευτούν τα αδύναμα μέρη από την αυθαιρεσία των δυνατότερων και γενικά είμαστε σε “κανονικές” συνθήκες.

Πιστεύω ότι προς όφελος των μικροεμπόρων, θα ήταν να είναι εντελώς απελευθερωμένο το ωράριο λειτουργίας. Και εξηγούμαι:

Μεταξύ 9 και 5 τις καθημερινές, πόσος κόσμος πάει για ψώνια; Τι νόημα έχει να ανοίγει το μέσο εμπορικό κατάστημα τότε; Δεν θα ήταν καλύτερο να ανοίγει ο καθένας όποτε κρίνει ότι έχει τις περισσότερες πιθανότητες να μπει μέσα πελάτης; Να ανοίγει τις μέρες και ώρες που οι άλλοι εργαζόμενοι έχουν ελεύθερο χρόνο; Δεν νομίζω ότι θα διαφωνούσε κανείς με κάτι τέτοιο.

Από την άλλη, όπως προείπα, θα πρέπει να υπάρχει αυστηρή νομοθεσία όσον αφορά στα δικαιώματα των εργαζομένων εμποροϋπαλλήλων. Ας πούμε, αυστηρό 5θήμερο, 40ωρο εβδομαδιαίο πρόγραμμα. Είναι μάλλον προτιμότερο για τον εργαζόμενο να δουλεύει συνεχόμενο 8ωρο παρά το διακεκομένο που ισχύει σήμερα. Σε ώρες που όντως τα μαγαζιά έχουν δουλειά. Ίσως και να συμφωνεί να δουλεύει περισσότερες ώρες τα Σαββατοκύριακα με αντάλλαγμα μια επιπλέον μέρα ρεπό. Ή άδεια. Αυτό είναι θέμα προς συζήτηση.

Γιατί δικαίωμα στην ξεκούραση έχουν όλοι οι εργαζόμενοι και μέσα σε αυτούς συμπεριλαμβάνω και τους μικροεμπόρους. Οι οποίοι, δεν μπορούν να ανταγωνιστούν τα μεγάλα καταστήματα στην παρούσα κατάσταση και φυσικά θα είναι ακόμη χειρότερα αν ισχύει το “ανοίγουμε τα μαγαζιά 7 μέρες την εβδομάδα” σε μια αγορά κυριολεκτικά πεθαμένη, όπου θα δοκιμαστούν τα όρια της φυσικής αντοχής των εργαζομένων, των επαγγελματιών με πενιχρό ως και αρνητικό αποτέλεσμα.

Είναι ένας διάλογος που πρέπει κάποια στιγμή να ανοίξει, με νηφαλιότητα και επιχειρήματα.

Continue Reading

ΕΟΠΥΥ και άλλα

Σήμερα ήλθε εις γνώση μου, μια νέα εφαρμογή (για Android μόνο προς το παρόν) που δίνει πληροφορίες για παρόχους Υγείας του ΕΟΠΥΥ καθώς και άλλα.

Έχει αναπτυχθεί από προγραμματιστές-υπαλλήλους του Οργανισμού και αν και είναι μόνο πληροφοριακή, μπορεί να αποτελέσει το υπόστρωμα για την ανάπτυξη μιας διαδραστικής, πραγματικά χρήσιμης εφαρμογής, αρκεί να υποστηριχθεί από τον Οργανισμό βεβαίως:

  • Να δίνει την δυνατότητα στον χρήστη να κλείνει τα ραντεβού του online χωρίς να είναι απαραίτητη η κλήση σε 5ψήφιο αριθμό (χρέωση πάνω από 60 ευρώ την ώρα για την “υπηρεσία”, ΕΛΕΟΣ)
  • Να πληροφορεί τον χρήστη αν ο γιατρός έχει συμπληρώσει το όριο ραντεβού και η επίσκεψη θα χρεωθεί (για το αν θα έπρεπε να υπάρχει όριο είναι άλλη κουβέντα)
  • Για χρόνιους ασθενείς (διαβήτης, καρδιακά), δεν έχει νόημα να επισκέπτονται γιατρό, για να τους γράψει στάνταρ φάρμακα που παίρνουν αναγκαστικά κάθε μήνα για όλη τους τη ζωή. Δεν έχει νόημα να πληρώνει επίσκεψη (είτε ο ασθενής ο ίδιος, είτε ο ΕΟΠΥΥ) μόνο και μόνο για την ανανέωση μιας χρόνιας συνταγής. Ας έχει ένα κουμπάκι και σε σύνδεση με τον φαρμακοποιό, να ανανεώνεται αυτόματα η συνταγή κάθε μήνα.Θα υπάρξει τεράστια εξοικονόμηση πόρων από αυτό και μόνο το γεγονός της μη απασχόλησης γιατρού μόνο για επαναλαμβανόμενη συνταγογράφηση.
Continue Reading

Σχολικά βιβλία

Αναρωτιέμαι, μιας και γίνεται και λόγος για προβλήματα στα σχολικά βιβλία φέτος, πόσο να είναι άραγε το κόστος για τα τρία έτη του Γυμνασίου (αντίστοιχα και του Λυκείου) των βιβλίων που λαμβάνει κάθε μαθητής.

Πιστεύω, ότι συνολικά πρέπει να είναι μεγαλύτερο από ένα ebook reader, το οποίο θα μπορούσε να χορηγεί στους μαθητές το υπουργείο Παιδείας, και κάθε χρόνο να φόρτωνε τα αντίστοιχα βιβλία. Τα πλεονεκτήματα; Πολλά, μερικά που μου έρχονται έτσι πρόχειρα στο μυαλό:

1. ΑΜΕΣΗ διαθεσιμότητα των βιβλίων με την έναρξη της σχολικής χρονιάς.

2. Μηδενικό ρίσκο καταστροφής των βιβλίων και αντικατάσταση χωρίς κόστος.

3. Τεράστιο οικολογικό αποτέλεσμα με εξοικονόμηση πολλών τόνων χαρτιού, που στην καλύτερη καταλήγει στην ανακύκλωση ενώ στην χειρότερη περίπτωση στην χωματερή

4. Δυνατότητα δυναμικής αναθεώρησης του περιεχομένου, ακόμη και στην διάρκεια της χρονιάς, ώστε οι πληροφορίες να είναι πάντα επίκαιρες και έγκυρες.

5. Απελευθέρωση πόρων από τις εργασίες εκτύπωσης και διαθεσιμότητα αυτών σε άλλες παραγωγικές εργασίες.

6. Κάλυψη του κόστους αγοράς των readers από το Ταμείο Συνοχής. Εξάλλου, πλέον είναι αρκετά χαμηλό το κόστος ενός καλού reader, ίσως και κάτω των 200 ευρώ, ώστε να μην αποτελεί ανασχετικό παράγοντα.

7. Και για τα παιδιά: λιγότερο κουβάλημα βιβλίων (είναι τρομερό το πόσο πολλά κουβαλάν τα παιδιά μας πλέον, εγώ δεν θυμάμαι να κουβάλαγα τόσα, αλλά η τσάντα του μικρού στην έκτη δημοτικού ζύγιζε σχεδόν 10 κιλά!)

Continue Reading

Επιδότηση ανέργων

Μέχρι πρόσφατα (και ίσως να ισχύει και σήμερα, η αλήθεια είναι ότι δεν το έχω πολυψάξει), ο ΟΑΕΔ, μέσω προγραμμάτων που ανακοίνωνε, επιδοτούσε κάποιες κατηγορίες ανέργων, ώστε να ξεκινήσουν την δική τους επιχείρηση.

Το ποσό κυμαινόταν, ανάλογα με την κατηγορία ανέργων και το είδος των επιδοτήσεων.

Κατά την ταπεινή μου άποψη, ήταν ένα μέτρο εντελώς αναποτελεσματικό, με τα χρήματα (και μέσω της νεοελληνικής πονηριάς) να πηγαίνουν εν μέρει στην τσέπη των επιτήδειων (μέσω υπερτιμολογήσεων), ή σε αγορές κατά κανόνα άχρηστων παγίων, που ελάχιστα βοηθούσαν τον άνεργο να στήσει μια βιώσιμη επιχείρηση.

Όλοι όσοι είμαστε στην αγορά, ξέρουμε ότι όταν στήνεις μια επιχείρηση, υπάρχει ένα διάστημα κατά το οποίο "χτίζεις" ένα προφίλ, τοποθετείσαι στην αγορά, ξεκινάς την προσπάθεια για πωλήσεις, διάστημα που δεν παράγει έσοδα, ή τουλάχιστον δεν παράγει τόσα έσοδα ώστε να μπορείς να επιβιώσεις από αυτά.

Τί να το κάνω να μου επιδοτήσεις να αγοράσω ένα γραφείο από μαόνι, όταν σε 6 μήνες μπορεί να μη μπορώ να πληρώσω το ενοίκιο;

Ως αποτέλεσμα, οι περισσότερες τέτοιες μικρές επιχειρήσεις, μέσα σε 2-3 χρόνια από την έναρξή τους δεν υπάρχουν πλέον λόγω αδυναμίας να ανταποκριθούν στα έξοδα.

Σκεφτείτε τώρα το εναλλακτικό (υποθετικό) σενάριο:

Αντί να δίνεται η επιδότηση ατομικά, να ενθαρρύνεται η ίδρυση επιχείρησης από (ας πούμε) 5-10 άτομα, συναφών δεξιοτήτων, όπου το ποσό της επιδότησης να αποτελεί το αρχικό μετοχικό κεφάλαιο, το οποίο θα καλύψει για παράδειγμα τα ενοίκια ενός έτους καθώς και τα πάγια έξοδα λειτουργίας, τις ασφαλιστικές εισφορές των μετόχων (αρκετά μειωμένες όμως) καθώς και την αγορά του απαραίτητου εξοπλισμού και των αναλωσίμων. Ο,τι περισσεύει, θα μπορεί να δοθεί ως συμβολική αμοιβή για να καλύψει εν μέρει οικονομικά τους μετόχους μέχρι να υπάρξουν οι πρώτες πωλήσεις.

Το πλεονέκτημα, βρίσκεται στο γεγονός ότι εξοικονομούνται χρήματα λόγω συνέργειας (ένα μεγάλο γραφείο είναι πολύ φθηνότερο από 10 μικρά) τα οποία μπορούν να χρηματοδοτήσουν την λειτουργία της επιχείρησης για το πρώτο κρίσιμο διάστημα (άλλο να έχεις κεφάλαιο 12000 ευρώ και άλλο 120000, ενώ ταυτόχρονα εμπεδώνεται εξ' αρχής και στους μετόχους η έννοια της κοινής προσπάθειας και συνεργασίας (άρα και στόχοι).

Continue Reading

Αποδείξεις

Ήμουν από τους πρώτους που θεώρησαν σωστό -σωστότατο- το μέτρο με τις αποδείξεις και είχα πει από την αρχή, ότι αφενός δημιουργείται ένα προηγούμενο όπου θα αποκαλυφθεί ξαφνικά ότι ο μπαρμπα-Μήτσος που πέρυσι πούλαγε 10 τυρόπιτες το μήνα, ξαφνικά φέτος, φαίνεται να πουλάει 50 τυρόπιτες τη μέρα και άρα, ακόμη κι αν ατονήσει το μέτρο, η εφορία θα έχει κάποια στοιχεία για να βασίζεται ώστε να υπολογίζει έστω και με αντικειμενικό τρόπο τους πραγματικούς τζίρους, αφετέρου, κι εμείς οι καταναλωτές θα αποκτήσουμε μια συνήθεια να ζητάμε απόδειξη, συνήθεια που ίσως καταλήξει να γίνει συνείδηση.

Επειδή όμως στην Ελλάδα ζούμε κι ακόμη κι αν υπάρχει η καλή πρόθεση, η υλοποίησή της θα είναι στην καλύτερη περίπτωση ερασιτεχνική, το Υπουργείο επιχείρησε να συνδέσει, με ερασιτεχνικό και σίγουρα όχι "well thought" τρόπο, το αφορολόγητο με την συλλογή αποδείξεων.

Ένα από τα πρακτικά προβλήματα που προκύπτουν, είναι η αποθήκευση και κατηγοριοποίηση των αποδείξεων, μια διαδικασία χρονοβόρα, βαρετή και στην τελική ανούσια, ενώ κάτι που είναι πολύ σημαντικό και πιθανόν στο μέλλον να δημιουργήσει προβλήματα με την Εφορία (δεδομένου και του τρόπου λειτουργίας του κράτους στην σχέση του με τον Πολίτη), είναι το γεγονός ότι οι αποδείξεις, συνήθως τυπώνονται σε θερμικό χαρτί, το οποίο μετά από μερικούς μήνες, αρχίζει και ξεφτίζει, με αποτέλεσμα να χάνονται αυτά που έχουν τυπωθεί.

Προτείνω λοιπόν την εξής λύση, η οποία τεχνικά είναι πλέον εφικτή και θα γλυτώσει πολύ κόσμο από την ταλαιπωρία:

Στις αποδείξεις να τυπώνεται ένα bar-code ή ένας αλφαριθμητικός κωδικός και σε επιλεγμένα σημεία (κατά τα πρότυπα των δημόσιων τηλεφώνων) π.χ. περίπτερα, πλατείες, εμπορικά κέντρα κλπ, να υπάρχουν μηχανήματα του Υπουργείου Οικονομικών που θα "διαβάζουν" την απόδειξη σε συνδυασμό με κάποιο pin ή πλαστική κάρτα σαν πιστωτική που θα έχει ο καθένας μας και θα μεταδίδουν τα στοιχεία απευθείας, σε online σύνδεση, στα κεντρικά του Υπουργείου. Στην συνέχεια, θα μπορεί ο φορολογούμενος να πετάει την απόδειξη (ας έχουν δίπλα κι ένα κάδο καταστροφής), εφόσον δεν του χρειάζεται για εγγύηση π.χ., ενώ το κράτος, θα έχει ανά πάσα στιγμή μια εικόνα των συναλλαγών που πραγματοποιούνται.

Είμαι σίγουρος πως ένα τέτοιο μέτρο (σε συνδυασμό φυσικά και με άλλα), θα αποδώσει πολύ καλά, με μικρό κόστος και κυρίως με ελάχιστη επιβάρυνση και ταλαιπωρία των φορολογουμένων.

 

Edit: Κι όμως, υπάρχει η πρόθεση να υλοποιηθεί κάτι τέτοιο: http://www.capital.gr/tax/Article.aspx?id=970976

Continue Reading

Παραγωγή

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σαν χώρα, μας επηρεάζουν όλους, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

Είναι όμως και μια ευκαιρία για προβληματισμό, σκέψη και -γιατί όχι- διατύπωση προτάσεων. Ακούμε τώρα τελευταία, όλο και περισσότερο, ότι το πρόβλημα της Ελλάδας είναι ουσιαστικά δομικό: δεν παράγουμε σχεδόν τίποτα, εισάγουμε ακόμα και τρόφιμα στα οποία θα έπρεπε να είμαστε αυτάρκεις, ενώ η ανάπτυξη και η αύξηση του ΑΕΠ, τόσα χρόνια στηρίχθηκαν στην οικοδομική δραστηριότητα, ενώ και μεγάλο μέρος των επενδύσεων στράφηκε προς τα εκεί, με σκοπό την απόκτηση εισοδήματος από την εκμετάλλευση των ακινήτων.

Αναμφίβολα, αυτό δημιούργησε εισόδημα για ένα μέρος του πληθυσμού, όμως αυτό το εισόδημα δεν προέρχεται από την παραγωγική διαδικασία και άρα είναι μη βιώσιμο, αφού εξαρτάται από το διαθέσιμο εισόδημα αυτών που θα κάνουν χρήση αυτών των υποδομών. Ακόμη και το εισόδημα που όντως παράγεται με την κατασκευή των υποδομών αυτών, είναι one-off εισόδημα, άπαξ και τελειώσει το έργο, δεν έχουμε συνεχιζόμενη κι επαναλαμβανόμενη ροή, ενώ και ο δυνητικός αριθμός των οικοδομών που μπορούν να κατασκευαστούν είναι πεπερασμένος.

Η στρεβλή αυτή ανάπτυξη πήρε πιο έντονο χαρακτήρα μεταπολιτευτικά, ενώ το ζενίθ της έρχεται με την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ. Τότε, ο συνδυασμός δύο παραγόντων έδρασε καταλυτικά και καταστροφικά:

Από τη μια, έχουμε μια Ευρώπη που για δικούς της λόγους, θέλει να αφαιρέσει την παραγωγή από την οικονομική διαδικασία χωρών όπως η Ελλάδα (είτε αυτή είναι βιομηχανική παραγωγή είτε γεωργική) και να δημιουργήσει οικονομικές περιοχές αμιγώς στηριζόμενες στην παροχή υπηρεσιών (δυστυχώς για εμάς, χαμηλής αξίας υπηρεσιών, δεν ήθελαν να γίνει η Ελλάδα παροχέας υπηρεσιών software για παράδειγμα, αλλά παροχέας ντελίβερυ, γκαρσονιών και καμαριέρων), πράγμα που στέρησε από την χώρα την δυνατότητα να αντιμετωπίσει κρίσεις σαν αυτή που μαίνεται εδώ και δύο χρόνια, μιας και έξοδα όπως αυτά για τουρισμό θεωρούνται ελαστικά και άρα εύκολα κόβονται σε περιόδους οικονομικής δυσπραγίας.

Από την άλλη, το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν ανέπτυξε ποτέ μια αστική τάξη Δυτικού τύπου – η καταστροφή του '22 ήταν στην ουσία η καταστροφή της όποιας δυνατότητας δημιουργίας αστικής τάξης μιας και τα στρώματα αυτά του πληθυσμού ήταν τότε συγκεντρωμένα στη Μικρά Ασία και ήταν αυτά που επλήγησαν από τον Ξεριζωμό -, παρά μόνον μια παρασιτική λούμπεν αστική τάξη που γιγαντώθηκε στην διάρκεια της Κατοχής και του Εμφυλίου με τους μαυραγορίτες να γίνονται οι νέοι μεγαλέμποροι και βιομήχανοι και που μέχρι και σήμερα κυρίως απομυζά το Κράτος, οδήγησε στην δημιουργία μιας "μικρο-μεσαίας" πλειοψηφίας, έρμαιο της πελατοκεντρικής κομματοκρατίας, η οποία μέσω άφρονος δανεισμού και κατάχρησης και κατασπατάλησης των κοινοτικών ενισχύσεων, έτρεφε την μικροαστική νιρβάνα αυτής της πλειοψηφίας με τα σημερινά τραγικά αποτελέσματα.

Σιγά σιγά, οι παραγωγοί του πρωτογενούς τομέα, έγιναν είτε δημόσιοι υπάλληλοι, διογκώνοντας έναν αναποτελεσματικό και γραφειοκρατικό δημόσιο τομέα, είτε μακάριοι θαμώνες των τοπικών καφενείων, λήπτες των κοινοτικών επιδοτήσεων, ανεξαρτήτως αποτελέσματος της παραγωγής τους. Γιατί να παιδευτούν να παράγουν νόστιμα και ποιοτικά ροδάκινα, αφού κανένας δεν θα τα φάει και θα καταλήξουν στην χωματερή αλλά η ενίσχυση "θα πέσει";

Τί πρέπει να γίνει;

Πιστεύω ότι χώρες σαν την Ελλάδα, λόγω του μικρού τους πληθυσμού, δεν είναι δυνατόν να αναπτύξουν βαριά βιομηχανία. Από τη μια, η μικρή αγορά δεν επιτρέπει στην δημιουργία παραγωγής κλίμακας, ενώ και ο διεθνής ανταγωνισμός είναι πλέον άνισος (δεν μπορείς να τα βάλεις με τα παγκόσμια μεγαθήρια όταν εσύ ξεκινάς εκεί που οι άλλοι είναι καθιερωμένοι).

Αυτό που μπορούν να κάνουν όμως, είναι να εμπλακούν στην παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών αιχμής. Η Ελλάδα, έχει ένα σημαντικό πλεονέκτημα, το κλίμα της, που της επιτρέπει, με ήπιο τρόπο, να παράγει υψηλής αξίας (διατροφικής αλλά και οικονομικής) αγροτικά προϊόντα, ενώ και η βιομηχανία τροφίμων μπορεί να σταθεί απέναντι στον διεθνή ανταγωνισμό, λόγω της χαμηλής έντασης κεφαλαίου που είναι.

Μικρές βιοτεχνικές μονάδες, θα μπορούσαν να παράγουν πρωτότυπα και παραδοσιακά προϊόντα, τα οποία θα μπορούν να διοχετεύουν τόσο στην τοπική, όσο -κυρίως- και στην παγκόσμια.

Και για να μην ξεχνάμε και τον τομέα μας, αυτόν της υψηλής τεχνολογίας, εταιρείες Ελληνικές δημιουργημένες από άτομα με όρεξη και δημιουργικές ιδέες, μπορούν να ανταγωνιστούν επί ίσοις όροις ομόλογές τους στο παγκόσμιο τεχνολογικό χωριό.

Αρωγός αυτών των προσπαθειών εξωστρέφειας, μπορεί να είναι το Διαδίκτυο. Με πολύ χαμηλό σχετικά κόστος, έχουμε την δυνατότητα να παρουσιάσουμε την δουλειά μας, τα προϊόντα μας, να έλθουμε σε επαφή με τους πελάτες μας, να αναζητήσουμε λύσεις σε προβλήματα που μας προκύπτουν, γενικά να ανοιχτούμε στην παγκόσμια αγορά, που θα μας επιτρέψει ως μονάδες αλλά και ως χώρα συνολικά, να αποκτήσουμε εισόδημα που θα είναι αποτέλεσμα της παραγωγικής μας διαδικασίας και όχι δανεισμού.

Για να έχουμε έτσι μια ελπίδα, πιθανότητα κι ευκαιρία να ξεκολλήσουμε από το τέλμα.

Θα το εκμεταλλευτούμε;

Υ.Γ. Τις επόμενες ημέρες, ξεκινάει το ΕΣΠΑ. Μικρές επιχειρήσεις έχουν την ευκαιρία να επενδύσουν στις νέες τεχνολογίες και τους νέους τρόπους προβολής αλλά και να γίνουν κοινωνοί της νέας νοοτροπίας. Ελπίζω, να την εκμεταλλευτούν. Σε κάθε περίπτωση, εμείς οι επαγγελματίες των νέων τεχνολογιών, είμαστε εδώ για να βοηθήσουμε.

 

Continue Reading
Continue Reading