Και αφού σήμερα λέμε αλήθειες…

1506764_865400033574957_2063678524152801581_n

Και αφού σήμερα λέμε αλήθειες:

Ένας άθεος ΠΟΤΕ δεν θα σκότωνε ή θα σκοτωνόταν, προσδοκώντας ανταμοιβή σε μια μετά θάνατον ζωή από ένα φαντασιακό υπέρτατο ον, του οποίου τα καπρίτσια θα υπηρετούσε σκοτώνοντας ή/και αυτοκτονώντας.

ΠΟΤΕ.

Άρα μπορεί κανείς με ένα ασφαλή βαθμό βεβαιότητας να ισχυριστεί, ότι ο κόσμος έχεις ΠΟΛΛΕΣ πιθανότητες να γίνει καλύτερος, όταν επιτέλους οι άνθρωποι υπερβούν τον παραλογισμό της πίστης σε φανταστικά όντα και καταστάσεις.

Και προχωρώντας το λίγο ακόμα, άνθρωποι που δεν προσδοκούν δικαίωση σε μια μετά θάνατον ζωή, είναι λιγότερο πιθανόν να χειραγωγηθούν από τους εξουσιαστές. Γιατί θα θέλουν την καλύτερη ζωή εδώ και τώρα.

Στην μόνη ύπαρξη που γνωρίζουν ότι είναι αληθινή.

Continue Reading

Όταν τρολλάρει η google

Μπαίνοντας στο άρθρο του χωνιού για να γελάσω λιγάκι, βλέπω αυτή τη διαφήμιση google κάτω από την φωτογραφία.

Ή μας τρολλάρει η google ή κάτι θέλει να μας πει

tsiprokamenosteletes

Continue Reading

Πραγματισμός: το τέλος των ιδεολογιών;

Με αφορμή μια συζήτηση περί τέλους των ιδεολογιών και κυριαρχία του πραγματισμού ως λύση στις προκλήσεις της σημερινής κοινωνίας, επιτρέψτε μου να εκθέσω την σκέψη μου:

Δεν υπάρχει τέλος ιδεολογιών και αντικειμενικός πραγματισμός. Ο πραγματισμός του καθενός χρωματίζεται και καθορίζεται από το ιδεολογικό υπόβαθρο της πολιτικής και κοινωνικής του σκέψης.

Άλλος ο πραγματισμός ο δικός μου που κατανοεί, χρησιμοποιώντας και το εργαλείο της μαρξικής ανάλυσης, ότι ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα που ολοκλήρωσε τον ιστορικό του κύκλο και στην παρούσα φάση αποτελεί μόνο τροχοπέδη και οδηγεί σε υπέρμετρη ανισοκατανομή πόρων και τελικά σε αδιέξοδο και ότι η λύση είναι η κατάργηση της εμπορευματικής παραγωγής και διάχυσης του πλούτου σε όλο τον πληθυσμό χωρίς προϋποθέσεις (μιας και η τεχνολογική παραγωγικότητα το επιτρέπει πλέον) και άλλος ο πραγματισμός του χρυσαύγουλου που φωνάζει “όξω οι ξένοι, ουγκ” (προφανώς εποφθαλμιά της αξιοζήλευτες θέσεις εργασίας των στα φραουλοχώραφα, στα βενζινάδικα και στα φανάρια).

Οι υπεραπλουστεύσεις είναι κι αυτές ιδεολογικά χρωματισμένες και γι αυτό κατευθυνόμενες όσο και κατευθύνουσες.

Continue Reading
Continue Reading

Εμπορικά και Κυριακή

Αν και προσωπικά είμαι εναντίον της λειτουργίας των εμπορικών καταστημάτων την Κυριακή, κυρίως για το λόγο ανυπαρξίας της οποιασδήποτε προστασίας τόσο των εργαζομένων έναντι της αυθαιρεσίας των εργοδοτών, όσο και των μικροεπαγγελματιών έναντι των μεγαλοκαταστημάτων που σε συνθήκες πιστωτικής ασφυξίας έχουν αθέμιτο πλεονέκτημα, αλλά και για το γεγονός, ότι στην Ελλάδα δεν είναι το πρόβλημα στα κλειστά μαγαζιά την Κυριακή, αλλά τα άδεια πορτοφόλια των καταναλωτών, θα ήθελα να καταθέσω κάποιες σκέψεις για το θέμα, υπό κάποιες προϋποθέσεις.

Ας θέσουμε ως προϋπόθεση μια “υγιή” Αγορά, όπου οι καταναλωτές έχουν χρήματα, οι νόμοι λειτουργούν και βοηθούν στο να προστατευτούν τα αδύναμα μέρη από την αυθαιρεσία των δυνατότερων και γενικά είμαστε σε “κανονικές” συνθήκες.

Πιστεύω ότι προς όφελος των μικροεμπόρων, θα ήταν να είναι εντελώς απελευθερωμένο το ωράριο λειτουργίας. Και εξηγούμαι:

Μεταξύ 9 και 5 τις καθημερινές, πόσος κόσμος πάει για ψώνια; Τι νόημα έχει να ανοίγει το μέσο εμπορικό κατάστημα τότε; Δεν θα ήταν καλύτερο να ανοίγει ο καθένας όποτε κρίνει ότι έχει τις περισσότερες πιθανότητες να μπει μέσα πελάτης; Να ανοίγει τις μέρες και ώρες που οι άλλοι εργαζόμενοι έχουν ελεύθερο χρόνο; Δεν νομίζω ότι θα διαφωνούσε κανείς με κάτι τέτοιο.

Από την άλλη, όπως προείπα, θα πρέπει να υπάρχει αυστηρή νομοθεσία όσον αφορά στα δικαιώματα των εργαζομένων εμποροϋπαλλήλων. Ας πούμε, αυστηρό 5θήμερο, 40ωρο εβδομαδιαίο πρόγραμμα. Είναι μάλλον προτιμότερο για τον εργαζόμενο να δουλεύει συνεχόμενο 8ωρο παρά το διακεκομένο που ισχύει σήμερα. Σε ώρες που όντως τα μαγαζιά έχουν δουλειά. Ίσως και να συμφωνεί να δουλεύει περισσότερες ώρες τα Σαββατοκύριακα με αντάλλαγμα μια επιπλέον μέρα ρεπό. Ή άδεια. Αυτό είναι θέμα προς συζήτηση.

Γιατί δικαίωμα στην ξεκούραση έχουν όλοι οι εργαζόμενοι και μέσα σε αυτούς συμπεριλαμβάνω και τους μικροεμπόρους. Οι οποίοι, δεν μπορούν να ανταγωνιστούν τα μεγάλα καταστήματα στην παρούσα κατάσταση και φυσικά θα είναι ακόμη χειρότερα αν ισχύει το “ανοίγουμε τα μαγαζιά 7 μέρες την εβδομάδα” σε μια αγορά κυριολεκτικά πεθαμένη, όπου θα δοκιμαστούν τα όρια της φυσικής αντοχής των εργαζομένων, των επαγγελματιών με πενιχρό ως και αρνητικό αποτέλεσμα.

Είναι ένας διάλογος που πρέπει κάποια στιγμή να ανοίξει, με νηφαλιότητα και επιχειρήματα.

Continue Reading

Τρελάθηκε η google;

Με αφορμή ένα άρθρο στο EMEA Business Monitor θα ήθελα να καταθέσω την άποψή μου.

Όσο κι αν ακούγεται οξύμωρο, μιας και η google ως γνωστόν βγάζει λεφτά ακριβώς από την online διαφήμιση, στην πραγματικότητα δεν είναι.

Και εξηγούμαι:

Οι διαφημίσεις που απλά “περνάνε” μπροστά από τα μάτια του αναγνώστη, είναι χωρίς στόχο (όσο κι αν το adsense προσπαθεί να αναιρέσει ακριβώς αυτό και να τις κάνει στοχευμένες), γιατί ο αναγνώστης εκείνη τη στιγμή, ενδιαφέρεται να δει, να καταναλώσει, το περιεχόμενο του site. Άρα, ο,τιδήποτε άλλο, απλά το προσπερνάει κι αυτό είναι μια φυσιολογική άμυνα του εγκεφάλου στον καταιγισμό πληροφορίας που δέχεται.

Η google όμως βγάζει λεφτά κυρίως από τα κλικ. Και ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να παρακινήσεις τον αναγνώστη να κάνει κλικ; Μα να του παρουσιάσεις σχετικές διαφημίσεις, όταν ΨΑΧΝΕΙ για κάτι. Γιατί όταν για παράδειγμα ψάχνει για παπούτσια, έχει ήδη πάρει την απόφαση να αγοράσει παπούτσια. Άρα, το πρώτο εμπόδιο (της απόφασης αγοράς) έχει ήδη ξεπεραστεί. Όταν λοιπόν, στην σελίδα αναζήτησης, του σερβίρεις διαφημισούλα με eshop παπουτσιών, έχει πολλές πιθανότητες να κάνει κλικ εκεί.

Αυτό είναi στην ουσία το μήνυμα της Google: σκεφτείτε, στο μοντέλο AIDA του μάρκετινγκ (Attention, Interest, Desire, Action) όπου το κύριο κόστος κρύβεται στα τρία πρώτα (και η online διαφήμιση των impressions είναι ακριβώς εκεί), οι στοχευμένες διαφημίσεις που εμφανίζονται στις σελίδες αναζήτησης βρίσκονται ήδη στην 4η βαθμίδα, αφού ο χρήστης ήδη έχει την προσοχή, το ενδιαφέρον και την επιθυμία και του παρουσιάζουμε τέλος έναν εύκολο τρόπο να κάνει την δράση: κλικ

Continue Reading

Έλεος!

Άμα λάχει, πουλάμε ταμειακέ, πουλάμε ζυγαριέ, πουλάμε και website με 200 ευρώ το κομμάτι, ναούμ.

Επιλέξτε κι εσεί ντε!

 

snapshot3-1

Continue Reading

Περί ΔΥ, απολύσεων κλπ

Το παρακάτω κείμενο μπορεί σε σημεία να φανεί λίγο ασύνδετο, αλλά αυτό συμβαίνει γιατί αποτελεί συρραφή σχολίων μου σε δημόσια συζήτηση όπου έχει γίνει προσπάθεια να συνδεθούν και να παρουσιαστούν ενιαία.

Σε ένα κράτος που το 80% του ΑΕΠ παράγεται ή περιστρέφεται γύρω από τις κρατικές δαπάνες, είναι λογικό η ρευστότητα στην αγορά να εξαρτάται από τη δυνατότητα του κράτους αυτού να τυπώνει ή να δανείζεται χρήμα.

Αν το κράτος, πάψει να διοχετεύει ρευστότητα μέσω των ΔΥ, τότε πάει κατά διαόλου όλη η Οικονομία. Αυτό ακριβώς έχει συμβεί με τα Μνημόνια (αρχικά). Αν θυμάστε, στην αρχή, τα Μνημόνια δεν αφορούσαν σε φόρους (το 10 και το 11 δεν είχαν μπει νέοι φόροι, το χαράτσι μπήκε τον Σεπτέμβρη του 11), αφορούσαν όμως σε περικοπές αλλά κυρίως σε ΑΠΕΙΛΗ ΠΕΡΙΚΟΠΩΝ στα εισοδήματα των ΔΥ. Αυτοί, ως άμυνα, ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΝ ΝΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΟΥΝ, λόγω αβεβαιότητας, με συνέπεια, ΟΛΗ η Αγορά να πάψει να κινείται. Και είχαμε εκτόξευση της ανεργίας, αφού οι επιχειρήσεις που στηρίζονταν στο Κράτος (είτε άμεσα με τις κρατικές προμήθειες, είτε έμμεσα μέσω της κατανάλωσης) δεν είχαν πλέον τα έσοδα που θα τους επέτρεπαν να επιβιώσουν.

Και το σπιράλ συνεχίστηκε, αφού όσοι είχαν ακόμη δουλειά, μαζεύτηκαν ακόμη περισσότερο κ.ο.κ.

Στην παρούσα φάση του Καπιταλισμού που βρίσκεται η Ελλάδα, το κράτος, τυπώνει ή δανείζεται χρήμα. Στο ευρώ, να τυπώσει δεν μπορεί.

Με την ιστορία με τα Μνημόνια, ούτε να δανειστεί μπορεί παρά μόνο από την Τρόικα. Κι επειδή από εκεί μπορεί να πάρει συγκεκριμένα ποσά κι επειδή η Τρόικα έχει συγκεκριμένη ατζέντα φτωχοποίησης του λαού και απαξίωσης των περιουσιακών στοιχείων ώστε να ξεπουληθούν με όρους μαυραγορίτικους, έχουμε την υπερφορολόγηση.

Δεν μας υπερφορολογούν επειδή αγαπούν τους ΔΥ. Απλά, με αυτό τον τρόπο, μας έχουν χωρίσει σε δυο ομάδες, η μία είμαστε εμείς που πληρώνουμε και η άλλη, οι ΔΥ που πληρώνονται (ακόμα) έτσι ώστε να μην καταρρεύσει άμεσα το σύστημα (απλά παίζουν τις καθυστερήσεις δηλαδή).

Ένα μέρος από αυτά που μας παίρνουν, μας τα επιστρέφουν μέσω κατανάλωσης των ΔΥ και έτσι, δεν γίνεται απότομα η φτωχοποίηση, παρά σταδιακά. Εμείς δεν αντιδρούμε γιατί δεν γινόμαστε απότομα όλοι φτωχοί (ανάλογα τις αντοχές του ο καθένας), οι ΔΥ δεν αντιδρούν γιατί ακόμα έχουν ένα εισόδημα και μάλιστα, σχετικά καλό για τα δεδομένα της εποχής. Σιγά αλλά σταθερά όμως, γινόμαστε όλο και φτωχότεροι, με ρευστοποίηση περιουσίας για να πληρώνουμε τους φόρους που μας επιβάλλουν. Επαναλαμβάνω, ΔΕΝ το κάνουν για να πληρώνουν τους ΔΥ γιατί τους αγαπούν, αλλά για να κρατήσουν λίγο περισσότερο με μια σχετική ηρεμία και να ολοκληρωθεί το έργο τους.

Όταν το πετύχουν, τραβάνε μια πτώχευση, σταματάνε να πληρώνουν και τους ΔΥ, γίνεται χαμός, αλλά εν τω μεταξύ όλα τα φιλέτα έχουν ξεπουληθεί.

Ας πούμε, οι παπάδες, οποιασδήποτε θρησκείας δεν θα έπρεπε να είναι στην μισθοδοσία, όποιοι είναι πιστοί, ας συνεισφέρουν με τους φόρους τους.

Δεν θα έπρεπε κανένας να παίρνει εφάπαξ ή στο τέλος τέλος, ας παρουσιάζονται ΣΥΝΟΛΙΚΑ οι μισθοί, με τις “κρατήσεις” και όλα.

Όχι, δεν θα έπρεπε οι ΔΕΚΟτζήδες να παίρνουν υψηλούς μισθούς, όχι υψηλότερους από τους Αγοραίους, και όχι δεν θα έπρεπε να υπάρχει η μονιμότητα όπως είναι (εργασιακή ασφάλεια ναι, μονιμότητα χωρίς όρους όχι).

Ναι, θα έπρεπε να υπάρχει αξιολόγηση απόδοσης αλλά με μετρήσιμες παραμέτρους, όχι όπως πάει να γίνει που θα είναι κομματικό ρουσφέτι και πάλι.

Δεν είναι το ζητούμενο να γίνουν 150 χιλιάδες απολύσεις, όντως ο δημόσιος τομέας στην Ελλάδα είναι μικρότερος από άλλες χώρες πιο ανεπτυγμένες και πιο “ελεύθερες” αγοραία. Δεν θα κερδίσεις τίποτα με το να προσθέσεις άλλους 150 χιλιάδες ανέργους σε μια οικονομία που ΑΚΟΜΑ είναι κρατικοδίαιτη. Αντίθετα, θα κάνεις και τους υπόλοιπους να ανασκουμπωθούν ακόμη περισσότερο και θα έχεις συνέχεια στο σπιράλ της ύφεσης.

Αυτό που χρειάζεται είναι ΑΝΑΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ του Δημοσίου. Δεν μπορείς να έχεις 15 καθαρίστριες ανά όροφο στην Βουλή και καμία στο Ιπποκράτειο. Δεν μπορείς να έχεις 40 άχρηστους να ξύνονται στον ΟΣΕ και την ίδια ώρα οι εφορίες να ην έχουν προσωπικό για ελέγχους.

Είναι άλλο πράγμα ο αναγκαίος εξορθολογισμός και άλλο το κανιβαλιστικό όργιο που μας έχουν επιβάλλει, να θεωρούμε άλλοτε τον ΔΥ, άλλοτε τον Συνταξιούχο και άλλοτε τον μετανάστη, την πηγή όλων των δεινών μας.

Και δυστυχώς, με την ανοχή μας αν όχι την συνδρομή μας, το έχουν επιτύχει.

Η λύση κατά την άποψή μου; Επιστροφή σε εθνικό νόμισμα ώστε με υποτιμήσεις να μειωθεί η αξία του χρήματος και να υπάρχει ρευστότητα ως προσωρινό (τονίζω ΠΡΟΣΩΡΙΝΟ) μέτρο άρσης του αδιεξόδου με παράλληλο πλάνο παραγωγικής ανασυγκρότησης όπου το κράτος θα επέμβει στην αγορά ΣΧΕΔΙΑΖΟΝΤΑΣ την παραγωγή για τα επόμενα χρόνια.

Η Ελλάδα ΔΕΝ είναι φτωχή χώρα, απλά έχει προδότες πολιτικούς και μαλάκες ψηφοφόρους.

Continue Reading

Ο λόγος που ο κόσμος δεν εμπιστεύεται το ΚΚΕ

Τις τελευταίες ημέρες, παρακολουθούμε (όλος ο κόσμος δηλαδή) την ανείπωτη καταστροφή, την απίστευτη τραγωδία που εκτυλίσσεται στην γειτονιά μας, στην Λωρίδα της Γάζας. Το ίδιο το γεγονός με ξεπερνάει, είναι αδύνατον να γράψω κάτι γι αυτό. Και τι να γράψεις άλλωστε, δεν χωράνε περισπούδαστες αναλύσεις πάνω στα άψυχα κορμιά των αθώων θυμάτων αυτού του εγκλήματος που διαπράττει η πολεμική μηχανή μιας χώρας που ιδρύθηκε με αφορμή μιαν άλλη τραγωδία που συνέβη κάπου 70 χρόνια πριν: το Ολοκαύτωμα του εβραϊκού πληθυσμού της Ευρώπης από τα ανθρωπόμορφα κτήνη που αποκαλούσαν εαυτούς Άριους και υπερανθρώπους. Και όμως, τις πρακτικές αυτών, εφαρμόζει το σιωνιστικό κράτος- χωροφύλακας της Μέσης Ανατολής.

Το γεγονός αυτό όμως μου δίνει την αφορμή, να καταθέσω τον προβληματισμό μου σε ένα άλλο θέμα: το γιατί ο κόσμος δεν εμπιστεύεται το ΚΚΕ (και γενικότερα την αντικαπιταλιστική, αντι-ΕΕ Αριστερά, αλλά το παρόν θα ασχοληθεί μόνο με το ΚΚΕ).

Και εξηγώ την σχέση αυτών των δύο: Το συνεχιζόμενο έγκλημα στην Γάζα, έχει προκαλέσει αντιδράσεις στην Δύση, διαδηλώσεις, εκδηλώσεις διαμαρτυρίας και αλληλεγγύης στον δοκιμαζόμενο παλαιστινιακό λαό. Ποιο το αποτέλεσμα; Το αυτί του Νετανιάχου δεν ιδρώνει, οι βομβαρδισμοί αμάχων συνεχίζονται ακάθεκτοι και απ’ ό,τι φαίνεται, θα σταματήσουν, όταν επιτευχθούν οι όποιοι στόχοι έχει το Ισραήλ και η Αμερική.

Το είδαμε το παιχνίδι αυτό και τα προηγούμενα χρόνια: Οι διαμαρτυρίες, οι διαδηλώσεις, καμία αποτρεπτική δυνατότηα δεν είχαν, η Γιουγκοσλαβία βομβαρδίστηκε, στο Ιράκ και το Αφγανιστάν έγινε εισβολή, στην Λιβύη έγινε ο εμφύλιος με την συνδρομή της Δύσης, στην Ουκρανία συνεχίζουν ακάθεκτοι οι φασίστες το έργο τους. Η “αλληλεγγύη”, μένει κενό γράμμα, κούφια λόγια για εσωτερική κατανάλωση, χωρίς κανένα πρακτικό αποτέλεσμα στην ζωή (και τον θάνατο) των θυμάτων.

Βλέπουμε λοιπόν, το πόσο μάταιο είναι όλο αυτό, αφού οι ισχυροί, όταν αποφασίσουν να κάνουν κάτι, θα το κάνουν χωρίς να υπολογίζουν τις αντιδράσεις. Πέρασαν πια οι εποχές, που οι μεγάλες διαδηλώσεις ταρακουνούσαν κυβερνήσεις, που υπολόγιζαν το πολιτικό κόστος. Τώρα, είναι περισσότερο φανερό από ποτέ, ότι οι κυβερνήσεις, είναι απλά πιόνια, αναλώσιμα στην σκακιέρα που παίζουν άλλοι.

Το ερώτημα που μπαίνει λοιπόν, όλο και πιο συχνά, στα στελέχη του ΚΚΕ, που καλούν τον κόσμο να πάρει την εξουσία, να βγει από την Ε.Ε. και να εγκαθιδρύσει την Λαϊκή Εξουσία, είναι το εξής, που επανέρχεται διαρκώς μιας και απάντηση δεν παίρνει: ποιο είναι το σχέδιο, της επόμενης μέρας, σε περίπτωση που οι καπιταλιστές αντιδράσουν με αποκλεισμούς, με τυχόν προβοκάτσιες από μέρους της Τουρκίας ή ακόμα ακόμα και ωμή επίθεση. Τι θα κάνουμε τότε; Πώς θα αντιδράσουμε;

Οι απαντήσεις που παίρνουμε από τα στελέχη του ΚΚΕ, κυμαίνονται από το “δεν πρόκειται να κάνουν τίποτα τέτοιο” μέχρι “θα έχουμε την αλληλεγγύη των λαών και των εργατικών συνδικάτων  των χωρών της Δύσης”.

Είδαμε πόση αξία έχει αυτή η αλληλεγγύη και οι αντιδράσεις.

Δεν έχω απαντήσεις. Είναι όμως μια ερώτηση που γίνεται συνέχεια και είναι πιστεύω και ο λόγος που ο κόσμος δεν εμπιστεύεται το ΚΚΕ. Ακριβώς γιατί δεν του δίνουν απάντηση.

Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων: Αυτοί που είτε από τυχοδιωκτισμό, είτε από υπερβολική αυτοπεποίθηση είτε από μεγάλη πίστη στο δίκιο των ιδεών τους, πέφτουν μέσα στο ποτάμι με τους κροκόδειλους και κολυμπάνε, αγνοώντας ή παραβλέποντας τον κίνδυνο. Είναι οι ηγέτες του εαυτού τους και ξέρουν ότι μπορεί και να χαθούν. Και όμως το κάνουν.

Υπάρχουν και οι άλλοι, οι πολλοί, αυτοί που χρειάζονται ηγέτες σαν τους πρώτους για να τους παρακινήσουν, κυρίως όμως χρειάζονται ηγέτες που θα τους απλώσουν το σχέδιο και το εναλλακτικό του και το εναλλακτικό του εναλλακτικού, για το τι θα κάνουν αν τα πράγματα πάνε στραβά.

Δεν είναι απαραίτητο τα σχέδια αυτά να παρέχουν εγγυήσεις. Αυτό που πρέπει να παρέχουν είναι ένας οδηγός δρόμου.

Αυτό χρειάζεται ο κόσμος για να σε ακολουθήσει. Ένα όραμα που θα είναι η σπίθα αλλά και ένα σχέδιο που θα εμπνέει εμπιστοσύνη.

Τέτοιους ηγέτες χρειάζεται ο κόσμος. Και δυστυχώς, το ΚΚΕ, σε αυτό πάσχει. Πάσχει βαριά. Έχει καταντήσει μια αυτοαναπαραγώμενη γραφειοκρατία που πασχίζει να διατηρήσει το στάτους κβο. Κάθε αλλαγή αντιμετωπίζεται με εχθρότητα, κάθε ριζοσπαστική πρόταση αποδομείται ή γελοιοποιείται. Αυτά δεν είναι χαρακτηριστικά ενός ριζοσπαστικού κόμματος, αλλά ενός συντηρητικού απολιθώματος.

Και η ζωή έχει δείξει, πως τα απολιθώματα, είναι χρήσιμα για να μελετάς το παρελθόν, δεν έχουν όμως καμία επίδραση στο παρόν και φυσικά ούτε λόγος να γίνεται για το μέλλον

Continue Reading

Κεντρικός Σχεδιασμός και ΚΚΕ στον 21ο αιώνα

Ο Κεντρικός Σχεδιασμός είναι μια εντελώς παρωχημένη μέθοδος παραγωγικής διαδικασίας όταν μιλάμε για Σοσιαλισμό.

Είναι μια άριστη μέθοδος οικονομικής ανασυγκρότησης διατηρώντας το μοντέλο του κρατικού καπιταλισμού, πολύ πιο αποδοτικός από τον υφιστάμενο άναρχο τρόπο παραγωγής και διανομής, αλλά σε συνθήκες σοσιαλισμού, είναι εντελώς παρωχημένος και οδηγεί σε στρεβλώσεις και μη ικανοποίηση των αναγκών των ανθρώπων-καταναλωτών, κάτι που αποδείχθηκε περίτρανα στην ΕΣΣΔ και γενικά στον Σοσιαλισμό-που-γνωρίσαμε.

Στην σοσιαλιστική εποχή, αυτό που χρειάζεται είναι ο ΤΟΠΙΚΟΣ σχεδιασμός με κεντρικό ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟ.

Οι τοπικές κοινωνίες, παράγουν με βάση τις δυνατότητές τους ενώ ο κεντρικός συντονισμός αναλαμβάνει να συνταιριάξει τις ανάγκες των καταναλωτών με τις δυνατότητες των επιμέρους παραγωγικών μονάδων. Δημιουργείται έτσι μια “αγορά” προϊόντων και υπηρεσιών από την οποία όμως εκλείπει η έννοια του Κεφαλαίου και της κερδοφορίας του.

Το μόνο κεφάλαιο που υπάρχει, είναι το ανθρώπινο και οι φυσικοί πόροι. Αυτό μετατρέπει την Αγορά, σε τόπο ικανοποίησης των αναγκών των πολιτών-καταναλωτών και ανάδειξης των ικανοτήτων και δυνατοτήτων των πολιτών-παραγωγών χωρίς την στρεβλωτική παρέμβαση του χρηματικού κεφαλαίου.

Αν δεν το κατανοήσει αυτό το ΚΚΕ (και με τους Γοντικαίους και τους Μαΐληδες αμφιβάλλω αν είναι σε θέση αλλά και διάθεση να το κατανοήσει) θα μιλάει με όρους Μαρξικής εποχής (δηλαδή 19ου αιώνα), όταν ο Καπιταλισμός θα έχει ήδη παράξει διαστημόπλοια που θα καμπυλώνουν τον χρόνο και θα μετακινούνται γρηγορότερα από το φως.

Και θα έχει φυσικά την ανάλογη απήχηση και επήρεια στην κοινωνία.

Continue Reading