Περί ΔΥ, απολύσεων κλπ

Το παρακάτω κείμενο μπορεί σε σημεία να φανεί λίγο ασύνδετο, αλλά αυτό συμβαίνει γιατί αποτελεί συρραφή σχολίων μου σε δημόσια συζήτηση όπου έχει γίνει προσπάθεια να συνδεθούν και να παρουσιαστούν ενιαία.

Σε ένα κράτος που το 80% του ΑΕΠ παράγεται ή περιστρέφεται γύρω από τις κρατικές δαπάνες, είναι λογικό η ρευστότητα στην αγορά να εξαρτάται από τη δυνατότητα του κράτους αυτού να τυπώνει ή να δανείζεται χρήμα.

Αν το κράτος, πάψει να διοχετεύει ρευστότητα μέσω των ΔΥ, τότε πάει κατά διαόλου όλη η Οικονομία. Αυτό ακριβώς έχει συμβεί με τα Μνημόνια (αρχικά). Αν θυμάστε, στην αρχή, τα Μνημόνια δεν αφορούσαν σε φόρους (το 10 και το 11 δεν είχαν μπει νέοι φόροι, το χαράτσι μπήκε τον Σεπτέμβρη του 11), αφορούσαν όμως σε περικοπές αλλά κυρίως σε ΑΠΕΙΛΗ ΠΕΡΙΚΟΠΩΝ στα εισοδήματα των ΔΥ. Αυτοί, ως άμυνα, ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΝ ΝΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΟΥΝ, λόγω αβεβαιότητας, με συνέπεια, ΟΛΗ η Αγορά να πάψει να κινείται. Και είχαμε εκτόξευση της ανεργίας, αφού οι επιχειρήσεις που στηρίζονταν στο Κράτος (είτε άμεσα με τις κρατικές προμήθειες, είτε έμμεσα μέσω της κατανάλωσης) δεν είχαν πλέον τα έσοδα που θα τους επέτρεπαν να επιβιώσουν.

Και το σπιράλ συνεχίστηκε, αφού όσοι είχαν ακόμη δουλειά, μαζεύτηκαν ακόμη περισσότερο κ.ο.κ.

Στην παρούσα φάση του Καπιταλισμού που βρίσκεται η Ελλάδα, το κράτος, τυπώνει ή δανείζεται χρήμα. Στο ευρώ, να τυπώσει δεν μπορεί.

Με την ιστορία με τα Μνημόνια, ούτε να δανειστεί μπορεί παρά μόνο από την Τρόικα. Κι επειδή από εκεί μπορεί να πάρει συγκεκριμένα ποσά κι επειδή η Τρόικα έχει συγκεκριμένη ατζέντα φτωχοποίησης του λαού και απαξίωσης των περιουσιακών στοιχείων ώστε να ξεπουληθούν με όρους μαυραγορίτικους, έχουμε την υπερφορολόγηση.

Δεν μας υπερφορολογούν επειδή αγαπούν τους ΔΥ. Απλά, με αυτό τον τρόπο, μας έχουν χωρίσει σε δυο ομάδες, η μία είμαστε εμείς που πληρώνουμε και η άλλη, οι ΔΥ που πληρώνονται (ακόμα) έτσι ώστε να μην καταρρεύσει άμεσα το σύστημα (απλά παίζουν τις καθυστερήσεις δηλαδή).

Ένα μέρος από αυτά που μας παίρνουν, μας τα επιστρέφουν μέσω κατανάλωσης των ΔΥ και έτσι, δεν γίνεται απότομα η φτωχοποίηση, παρά σταδιακά. Εμείς δεν αντιδρούμε γιατί δεν γινόμαστε απότομα όλοι φτωχοί (ανάλογα τις αντοχές του ο καθένας), οι ΔΥ δεν αντιδρούν γιατί ακόμα έχουν ένα εισόδημα και μάλιστα, σχετικά καλό για τα δεδομένα της εποχής. Σιγά αλλά σταθερά όμως, γινόμαστε όλο και φτωχότεροι, με ρευστοποίηση περιουσίας για να πληρώνουμε τους φόρους που μας επιβάλλουν. Επαναλαμβάνω, ΔΕΝ το κάνουν για να πληρώνουν τους ΔΥ γιατί τους αγαπούν, αλλά για να κρατήσουν λίγο περισσότερο με μια σχετική ηρεμία και να ολοκληρωθεί το έργο τους.

Όταν το πετύχουν, τραβάνε μια πτώχευση, σταματάνε να πληρώνουν και τους ΔΥ, γίνεται χαμός, αλλά εν τω μεταξύ όλα τα φιλέτα έχουν ξεπουληθεί.

Ας πούμε, οι παπάδες, οποιασδήποτε θρησκείας δεν θα έπρεπε να είναι στην μισθοδοσία, όποιοι είναι πιστοί, ας συνεισφέρουν με τους φόρους τους.

Δεν θα έπρεπε κανένας να παίρνει εφάπαξ ή στο τέλος τέλος, ας παρουσιάζονται ΣΥΝΟΛΙΚΑ οι μισθοί, με τις “κρατήσεις” και όλα.

Όχι, δεν θα έπρεπε οι ΔΕΚΟτζήδες να παίρνουν υψηλούς μισθούς, όχι υψηλότερους από τους Αγοραίους, και όχι δεν θα έπρεπε να υπάρχει η μονιμότητα όπως είναι (εργασιακή ασφάλεια ναι, μονιμότητα χωρίς όρους όχι).

Ναι, θα έπρεπε να υπάρχει αξιολόγηση απόδοσης αλλά με μετρήσιμες παραμέτρους, όχι όπως πάει να γίνει που θα είναι κομματικό ρουσφέτι και πάλι.

Δεν είναι το ζητούμενο να γίνουν 150 χιλιάδες απολύσεις, όντως ο δημόσιος τομέας στην Ελλάδα είναι μικρότερος από άλλες χώρες πιο ανεπτυγμένες και πιο “ελεύθερες” αγοραία. Δεν θα κερδίσεις τίποτα με το να προσθέσεις άλλους 150 χιλιάδες ανέργους σε μια οικονομία που ΑΚΟΜΑ είναι κρατικοδίαιτη. Αντίθετα, θα κάνεις και τους υπόλοιπους να ανασκουμπωθούν ακόμη περισσότερο και θα έχεις συνέχεια στο σπιράλ της ύφεσης.

Αυτό που χρειάζεται είναι ΑΝΑΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ του Δημοσίου. Δεν μπορείς να έχεις 15 καθαρίστριες ανά όροφο στην Βουλή και καμία στο Ιπποκράτειο. Δεν μπορείς να έχεις 40 άχρηστους να ξύνονται στον ΟΣΕ και την ίδια ώρα οι εφορίες να ην έχουν προσωπικό για ελέγχους.

Είναι άλλο πράγμα ο αναγκαίος εξορθολογισμός και άλλο το κανιβαλιστικό όργιο που μας έχουν επιβάλλει, να θεωρούμε άλλοτε τον ΔΥ, άλλοτε τον Συνταξιούχο και άλλοτε τον μετανάστη, την πηγή όλων των δεινών μας.

Και δυστυχώς, με την ανοχή μας αν όχι την συνδρομή μας, το έχουν επιτύχει.

Η λύση κατά την άποψή μου; Επιστροφή σε εθνικό νόμισμα ώστε με υποτιμήσεις να μειωθεί η αξία του χρήματος και να υπάρχει ρευστότητα ως προσωρινό (τονίζω ΠΡΟΣΩΡΙΝΟ) μέτρο άρσης του αδιεξόδου με παράλληλο πλάνο παραγωγικής ανασυγκρότησης όπου το κράτος θα επέμβει στην αγορά ΣΧΕΔΙΑΖΟΝΤΑΣ την παραγωγή για τα επόμενα χρόνια.

Η Ελλάδα ΔΕΝ είναι φτωχή χώρα, απλά έχει προδότες πολιτικούς και μαλάκες ψηφοφόρους.