Tag: εξετάσεις

Σχετικά με την αλλαγή του τρόπου εισαγωγής στα Πανεπιστήμια

Επιτρέψτε μου να καταθέσω μερικές σκέψεις, σχετικές με τη συζήτηση που γίνεται για την αλλαγή του τρόπου εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και την σχεδιαζόμενη κατάργηση των Πανελλαδικών-Πανελληνίων Εξετάσεων.

Στη Σουηδία μπαίνεις χωρίς εξετάσεις, μόνη προϋπόθεση είναι ο βαθμός απολυτηρίου να πιάνει κάποια βάση (συνήθως από 12-16) σε κάποια προαπαιτούμενα μαθήματα, ας πούμε Μαθηματικά για τις σχολές πληροφορικής και οικονομίας, βιολογία για τις ιατρικές κοκ (τουλάχιστον ήταν έτσι στα τέλη της 10ετίας του '80 που μπήκα εγώ). Το ξεσκαρτάρισμα γίνεται ΜΕΣΑ στη σχολή όπου συνήθως μετά τον πρώτο χρόνο έχεις απώλειες 30-40% (γιατί συνειδητοποιούν ότι δεν τα καταφέρνουν, δεν τους αρέσει κλπ). Και τελικά, ανάλογα και με τη διάρκεια της σχολής έχεις πτυχιούχους το 40-50% των εισαχθέντων.

Πολύ πιο δίκαιο και αποτελεσματικό σύστημα όπου το αν θα γίνεις ένας καλός γιατρός, δεν εξαρτάται από πχ μια άτυχη στιγμή στα 18 σου που μπορεί να σε έπιασε και η κοιλιά σου από κάτι που έφαγες την προηγούμενη, αλλά από το πόσο είσαι διατεθειμένος να περάσεις τα επόμενα 8 χρόνια της ζωής σου με πολύ διάβασμα, μεγάλη πειθαρχία, αποχή από πολλές "χαρές" της φοιτητικής ζωής και όλα αυτά που θα ξεχωρίσουν τον "καλό" φοιτητή από τον αδιάφορο. Όχι μια στιγμή στην εφηβεία του αλλά πολλά χρόνια ενήλικης πλέον ζωής.

Που σημαίνει, ότι αυτοί που τελικά παίρνουν το πτυχίο, είναι αυτοί που πραγματικά το ήθελαν, πάλεψαν γι αυτό, διαγωνίστηκαν άπειρες φορές και έχει ένα νόημα αλλά και ένα αντίκρυσμα σε γνώση και ικανότητες.

Ας μπαίνουν λοιπόν όσοι πληρούν κάποια μίνιμουμ (με δυνατότητα να τα καλύψουν μέσω σχολείων δεύτερης ευκαιρίας) και μετά, μέσα στο Πανεπιστήμιο ας γίνεται η επιλογή. Το σύστημα των Πανελληνίων είναι το πιο κακό που μπορεί να υπάρξει και οδηγεί στους "αιώνιους φοιτητές", στους απαίδευτους πτυχιούχους, στους κακούς επαγγελματίες.

Αν το καταφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ να το υλοποιήσει, θα είναι και το μόνο πράγμα στο οποίο θα έχει αφήσει ένα θετικό αποτύπωμα.

Continue Reading

Δημόσια Νοσοκομεία και ΟΑΕΕ

Πριν από καμιά 15αριά ημέρες με έπιασε ένας έντονος πόνος στη περιοχή του διαφράγματος και του στομαχιού. Στην αρχή, θεώρησα ότι θα περάσει μιας και με είχε ξαναπιάσει μερικές φορές τους προηγούμενους μήνες, αλλά αυτή τη φορά δεν πέρναγε με τίποτα, ενώ δεν άντεχα ούτε νερό να πιω, το έβγαζα.

Αφού πέρασα μια υπέροχη νύχτα πόνου και αγρύπνιας, την άλλη μέρα αποφάσισα να πάω στο νοσοκομείο, μιας και ο πόνος είχε μεν υποχωρήσει κάπως αλλά όχι εντελώς.

Το νοσοκομείο που εφημέρευε ήταν ο Ευαγγελισμός. Δεν θα περιγράψω την κατάσταση εκεί, σε μέρα εφημερίας, στα εξωτερικά ιατρεία, γιατί όλοι λίγο έως πολύ τα ξέρετε. Εκτός από τα επείγοντα περιστατικά, είχαμε και τον γραφικό τύπο που είναι στα επείγοντα ΚΑΘΕ φορά που εφημερεύει το νοσοκομείο, και "πεθαίνει" και φυσικά απλά απασχολεί το προσωπικο χωρίς λόγο και το εκνευρίζει.

Προετοιμασμένος να περιμένω αρκετές ώρες, είμαι και αρκετά υπομονετικός μέχρι να "εκραγώ", πέρασα πρώτα από τους παθολόγους, οι οποίοι μου έγραψαν να κάνω κάποιες αιματολογικές κι έναν υπέρηχο. (Ο υπέρηχος τελικά αποκάλυψε αυτό που είχα υποψιαστεί, πέτρα στην χολή, που έφραξε τον χοληφόρο πόρο και μου έκανε κολικό, αλλά ευτυχώς χωρίς φλεγμονή οπότε δεν ήταν επείγουσα η περίπτωση ώστε να χρειαστεί επέμβαση. Ήταν όμως ένα καλό ταρακούνημα για να αρχίσω δίαιτα. Ουδέν κακόν αμιγές καλού).

Μέχρι εδώ, οι πιο πολλοί, θα λέτε και τί μας ενδιαφέρουν εμάς οι περιπέτειες υγείας σου, και θα έχετε και δίκιο. Για άλλο λόγο γράφω το παρόν όμως.

Για να γίνουν οι εξετάσεις που παρήγγειλε ο γιατρός, έπρεπε να πληρώσω στο ταμείο. Όντας ασφαλισμένος στον ΟΑΕΕ, τους ρώτησα φυσικά τί καλύπτει η ασφάλειά μου. Μου είπαν ότι ο Ευαγγελισμός, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΥΜΒΑΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΟΑΕΕ και άρα θα έπρεπε να πληρώσω το ποσό μόνος μου και να πάω αργότερα στο ταμείο να πάρω αυτά που μου αναλογούν. Δηλαδή, ένα ΔΗΜΟΣΙΟ νοσοκομείο, δεν έχει σύμβαση με ένα ΔΗΜΟΣΙΟ ασφαλιστικό ταμείο! Ένα από τα ωραία παράλογα αυτού του θλιβερού μορφώματος που λέγεται νεοελληνικό κράτος.

Τέλος πάντων, οι εξετάσεις, κόστισαν 135 ευρώ, τα οποία και πλήρωσα. Όπως ανέφερα, δεν ήταν επείγουσα η περίπτωση κι έτσι έφυγα χωρίς να χρειαστεί κάποια αγωγή.

Την άλλη μέρα, πήγα στον οικείο ΟΑΕΕ να καταθέσω τα χαρτιά, για να πάρω τα χρήματα. Εκεί, μου έβγαλαν ότι το ποσό που είναι να παίρνω πίσω, είναι 87 ευρώ. Τους ρώτησα γιατί και μου είπαν ότι έχω συμμετοχή 25%. Έλα όμως που το 25% των 135 ευρώ δεν είναι 48 ευρώ και το ανέφερα στην υπάλληλο, η οποία μου είπε, ότι μια συγκεκριμένη εξέταση, αυτή της τροπονίνης (απ' ότι έμαθα μετά η συγκεκριμένη εξέταση, γίνεται για να διαπιστωθεί περίπτωση εμφράγματος, τα συμπτώματά μου βλέπετε, "έδειχναν" και προς αυτή την κατεύθυνση, είναι και η ηλικία λίγο "περίεργη", οπότε ο γιατρός ήθελε να σιγουρευτεί), δεν είναι στον επίσημο τιμοκατάλογο του κράτους και άρα δεν καλύπτεται το κόστος της (19 ευρώ). Και μου είπε χαρακτηριστικά, ότι το κάθε νοσοκομείο μπορεί να χρεώνει όσο θέλει, μιας και δεν υπόκειται στο κρατικό τιμολόγιο!

Δηλαδή, ο γιατρός ενός ΔΗΜΟΣΙΟΥ νοσοκομείο, παρήγγειλε μια εξέταση που έγινε στο ΔΗΜΟΣΙΟ νοσοκομείο, μάλιστα μια εξέταση που μπορεί να είναι καθοριστική για την ζωή του ασθενούς μιας και διαγιγνώσκει πιθανή θανατηφόρο επιπλοκή και άρα θα έπρεπε να καλύπτεται 100% και ούτε καν με συμμετοχή και η εξέταση αυτή, ΔΕΝ ΠΡΟΒΛΕΠΕΤΑΙ ΚΑΝ στο κρατικό τιμολόγιο. Ο παραλογισμός σε όλο του το μεγαλείο φυσικά.

Βέβαια, όντας πλέον έμπειρος στις συναλλαγές μου με τους δημόσιους φορείς και ξέροντας ότι πολλές φορές είναι στην διακριτική ευχέρεια του υπαλλήλου ο οποίος μπορεί να βαριέται ή να μην γνωρίζει 100% τους νόμους και τις εγκυκλίους, να σε εξυπηρετήσει ώστε να διασφαλίσει τα συμφέροντά σου, ανέφερα στην υπάλληλο (πάντα το κάνω, έστω και με πρόθεση προσβολής πλέον), ότι δεν πιστεύω τίποτα από όσα μου αναφέρει προφορικά και απαιτώ έγγραφη διαβεβαίωση για τον λόγο για τον οποίο δεν καλύπτουν την εξέταση. Έκανα λοιπόν, αυτό που πρέπει να κάνει ο καθένας μας όταν υπάρχουν τέτοιες διαφορές: αίτηση για έγγραφη βεβαίωση. Και άστους να τρέχουν.

Μόλις έχω τις απαντήσεις, θα σας ενημερώσω ;)

Continue Reading